Σοβαρά ερωτήματα αναφορικά με την υπόθεση του θανάτου του πατέρα της, αλλά και τον γενικότερο τρόπο λειτουργίας του οίκου ευγηρίας που βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας το τελευταίο διάστημα, κατέθεσε η δικηγόρος κα Μαρία Ευαγγέλου Παπαδάκη.
H κα Παπαδάκη ήταν η πρώτη που συγκέντρωσε στοιχεία αναφορικά με την υπόθεση του πατέρα της και στη συνέχεια προσέθεσε καταγγελίες πρώην εργαζόμενων και άλλων οικογενειών πάνω στις οποίες βασίζεται η προανάκριση που είναι σε εξέλιξη. Η ίδια τόνισε μιλώντας στους δημοσιογράφους πως «είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται για θανατηφόρο έκθεση των φιλοξενούμενων». Την ίδια στιγμή, δικηγόρος του οίκου ευγηρίας προσέφυγε στον Άρειο Πάγο, προτείνοντας 50 μάρτυρες και ζητώντας να κληθούν από τη δικαιοσύνη και οι 1100 οικογένειες που άνθρωποι τους φιλοξενήθηκαν στο συγκεκριμένο οίκο καθώς «δεν μπορεί πέντε άνθρωποι να σπιλώνουν τη φήμη όταν στο ίδιο συμβάν ήταν παρόντες άλλοι 1.095 και να μένουν στη σιωπή».
Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΣΑ
Ειδικότερα η κα Παπαδάκη τόνισε πως εμπλέκεται στην υπόθεση καθώς είναι η ιδία παθούσα «γιατί έχασα τον πατέρα μου από πράξεις και παραλείψεις των υπόπτων και ταυτόχρονα με την ιδιότητα του συνηγόρου 2 τουλάχιστον οικογενειών που έχουν καταγγείλει τις ύποπτες για παρόμοιες πράξεις. Η μια εξ αυτών είναι η οικογένεια της αείμνηστης κυρίας που έγινε πρόσφατα η εκταφή. Μέχρι τώρα συνειδητά επέλεξα να μην προβώ σε δημόσιες δηλώσεις σεβόμενη και τη μυστικότητα της έρευνας και τα δικαιώματα των υπόπτων και το νομικό πολιτισμό που καλούμε να υπηρετήσω». Πιο αναλυτικά η δικηγόρος σημείωσε:
• Την έγκλησή της το φθινόπωρο του 2020 σε βάρος του οίκου ευγηρίας. «Η αρχική μου έγκληση ήταν πλημμεληματικού χαρακτήρα για έκθεση σε βαριά σωματική βλάβη γιατί παρέλαβα τον πατέρα μου από τη συγκεκριμένη μονάδα εμπύρετο και με υποξυγοναιμία μετά από δική μου πρωτοβουλία. Στη μονάδα πήγα θορυβημένη από το πρώτο επισκεπτήριο και την κακή του εικόνα για να δω τι συμβαίνει. Στο πρώτο επισκεπτήριο μου είπαν πως η κακή του εικόνα ήταν αποτέλεσμα της άνοιας και της αδυναμίας του να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον. Αυτή η εξήγηση δεν με ικανοποίησε και την επόμενη μέρα πήγα ξανά στη μονάδα για να διαπιστώσω την κατάσταση του πατέρα μου. Μόλις με είδε από τις κάμερες η υπεύθυνη της μονάδας βγήκε έξω και μου είπε ότι ο πατέρας μου έχει κοιμηθεί καθώς είναι ώρα που αποσύρονται οι γέροντες, είναι αργά και δεν μπορώ να πραγματοποιήσω την επίσκεψη. Έχοντας ένα πολύ κακό προαίσθημα, την απώθησα, πλησίασα τη τζαμαρία της μονάδας που είναι το καθιστικό και που συνήθως τρώνε οι γέροντες και είδα τον πατέρα μου σε πλήρη διάψευση των όσων με είχαν διαβεβαιώσει, να είναι δεμένος στην καρέκλα του, να μην έχει επαφή με το περιβάλλον, το κεφάλι του να κρέμεται και να είναι σε μια πολύ κακή κατάσταση. Ζήτησα αμέσως να τον βγάλουν έξω. Τον είδα και ρώτησα γιατί είναι έτσι και μου επανέλαβαν την ίδια δικαιολογία, ότι είναι αδυναμία προσαρμογής στο περιβάλλον και ρητά με διαβεβαίωσαν ότι χαίρει άκρας υγείας, ότι είναι απύρετος, έχει άριστο οξυγόνο και δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας. Αυτή η εξήγηση δεν με ικανοποίησε και επέμεινα στη διακομιδή του στο νοσοκομείο. Εκεί βρήκα σθεναρή αντίδραση! Μου είπαν ότι δεν χρήζει διακομιδής, ότι χαίρει άκρας υγείας ότι άδικα θα υποβληθώ σε αυτή τη διαδικασία και θα με διώξουν από το νοσοκομείο και ότι σε κάθε περίπτωση αυτοί αρνούνται να δώσουν ψευδές παραπεμπτικό ότι ο πατέρας μου δεν είναι καλά. Εγώ επέμενα, δεν έφευγα από εκεί και έτσι αναγκάσθηκαν να εκδώσουν ένα παραπεμπτικό στο οποίο αναφέρουν πως ο πατέρας μου είχε πυρετό 36,1 και 97 οξυγόνο και πως κατά δήλωση των συγγενών μεταφέρετε στο Νοσοκομείο. Ευθύς αμέσως ήλθε το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ. Ο διασώστης του ΕΚΑΒ βρήκε τον πατέρα μου εμπύρετο, και με αδυναμία να αναπνεύσει, του έβαλε αμέσως φιάλη οξυγόνου και βρέθηκε να έχει 85 οξυγόνο αντί 97 που είχε εγγράφως βεβαιωθεί στο παραπεμπτικό. Μόλις φτάσαμε στα ΤΕΠ του Νοσοκομείου μου είπαν ότι “κυρία μου ο πατέρας σας έχει 41 πυρετό και πεθαίνει”.(σ.σ. σημείωσε χαρακτηριστικά πως μια απλή αντιπαραβολή των δύο εγγράφων -μονάδας και νοσοκομείου – αποδεικνύει την αλήθεια) .Αυτή ήταν η αρχή του τέλους για τον πατέρα μου, δεν ξανασηκώθηκε ποτέ, επακολούθησε μια καθοδική πορεία που δυστυχώς οδήγησε στο θάνατο του ενάμιση μήνα μετά παρά τις προσπάθειες που κάναμε για να τον επαναφέρουμε. Λεκτέον ότι δεν είχε εισαχθεί σε νοσοκομείο για πολλά χρόνια, τελευταία φορά είχε εισαχθεί για κάταγμα. Είχε θέμα άνοιας αλλά δεν ήταν ένας πολυασθενής που μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία. Μέχρι τώρα δεν έχω ασκήσει ούτε αγωγή αποζημίωσης, ούτε έχω κάνει ασφαλιστικά μέτρα, ούτε αντλώ οικονομικό όφελος από την υπόθεση».
• «Δύο μήνες μετά ήλθαν σε εμένα με δική τους πρωτοβουλία δύο άγνωστοι σε εμένα απολυθέντες υπάλληλοι της μονάδας που άρχισαν να μου περιγράφουν τρομακτικά πράγματα που δεν μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Τότε κατάλαβα ότι είχα δει μόνο την κορυφή του παγόβουνου και ότι πιθανότατα θα έπρεπε να γίνει μια άμεση παρέμβαση εφόσον οι καταθέσεις των υπαλλήλων αυτών ήταν βάσιμες χάριν διάσωσης ανθρώπινων ζωών Θεώρησα νομική και ηθική μου υποχρέωση απορρέουσα και από τη συνείδηση μου και την ιδιότητα του μου ως δικηγόρος αφού προβώ σε μια πρώτη διασταύρωση αυτών των μαρτυριών με άλλες -γιατί δεν είναι μόνο αυτοί οι δύο υπάλληλοι είναι πολλοί περισσότεροι -να διαθέσω τα στοιχεία στις αρχές.»
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ
• Ερωτηθείσα από τα “Χ.Ν.” για το αν οι πιο πάνω καταθέσεις προέρχονται από απολυμένους υπαλλήλους που είχαν θέμα με τη διοίκηση της Μονάδας η δικηγόρος απάντησε πως «υπάρχουν καταθέσεις αρκετών υπαλλήλων που δεν είναι απολυμένοι και έχουν φύγει από τη μονάδα υπό φυσιολογικές συνθήκες. Είναι αρκετές οι μαρτυρίες αυτές. Σε κάθε περίπτωση έκανα αυτό που όφειλα να κάνω με βάση τα στοιχεία που είχαν υποπέσει στην αντίληψη μου».
• Στο ερώτημα ότι καμία μονάδα που λειτουργώντας επιχειρηματικά δεν θα ήθελα να “χάσει” τους πελάτες της και στη συγκεκριμένη περίπτωση τους ηλικιωμένους φιλοξενούμενούς της η κα Παπαδάκη απάντησε πως «αυτό το λογικό επιχείρημα είναι εύκολο να αντικρουστεί. Αυτό είναι μια υπόθεση εργασίας που θα επιβεβαιωθεί ή όχι από την έρευνα. Όταν μια μονάδα απασχολεί ανειδίκευτο ή εν μέρει ανειδίκευτο προσωπικό με χαμηλό κόστος εργασίας, αν μια μονάδα υποσιτίζει τους περιθαλπόμενους, αν οι ιατρικές υπηρεσίες που προσφέρει είναι χαμηλές και χαμηλά αμειβόμενες, αν γίνεται οικονομία σε πρώτες ύλες (πάνες, πετσέτες, σκευάσματα) διασφαλίζεται ένα πολύ χαμηλό κόστος λειτουργίας. Σε μια πόλη όπως τα Χανιά όπου οι κλίνες για τους υπερήλικες είναι ελάχιστες και σε κάθε μονάδα υπάρχει τεράστια λίστα αναμονής όταν πεθαίνει ο Α’ στη θέση του μπαίνει ο Β’. Επομένως ανατρέπεται το επιχείρημα… Επίσης όταν δεν γίνεται διακομιδή στο νοσοκομείο αλλά ο φιλοξενούμενος φεύγει από τη ζωή μέσα στη μονάδα τυχόν κακοποιήσεις, αληθείς ή υποτιθέμενες, σημάδια από δεσίματα, εκτεταμένες κατακλίσεις, δυνατότητα ενός ανθρώπου να καταπιεί αλλά επέλεξαν “λεβάιν” (βοηθητικό για την σίτιση ασθενών) γιατί είναι πιο γρήγορο, δυνατότητα ενός ανθρώπου να ενεργείται μόνος του αλλά επέλεξαν να μην γίνει αυτό για να γλιτώσουν χρόνο, δεν θα γίνει αντιληπτή από τους συγγενείς. Αν ο άνθρωπος πάει στο νοσοκομείο θα φύγει από το περιβάλλον της μονάδας και αυτές οι πρακτικές, αληθείς ή υποτιθέμενες, θα γίνουν αντιληπτές αμέσως».
• «Η συγκεκριμένη μονάδα είχε απασχολήσει και το 2015 καθώς υπήρχε καταδίκη για μη συμμόρφωση σε απόφαση του νομάρχη (σ.σ. αντιπεριφερειάρχη) που διέταζε την σφράγισή της και το 2010 υπήρχε καταγγελία σε ανώτατες αρχές για τη μεταχείριση των φιλοξενουμένων εκεί.
• Ερωτηθείσα για τις καταγγελίες για εγγραφή περιουσίας φιλοξενούμενης σε μέλος της διοίκησης της μονάδας η δικηγόρος απάντησε πως «έχει υποπέσει στην αντίληψη μου ότι τα καταγγελλόμενα στη συγκεκριμένη υπόθεση αδικήματα δεν προσβάλουν μόνο την αξιοπρέπεια και το έννομο αγαθό της υγείας αλλά και της ιδιοκτησίας.»
• Τέλος σε ερώτηση για το γιατρό της μονάδας είπε πως «μου έκανε εντύπωση πως δεν είχαμε δει ποτέ το γιατρό! Η στάση του και οι καταθέσεις του ήταν οι αντίθετες με την πραγματικότητα πως ο ίδιος παρέλαβε τον πατέρα μου του πήρε το ιστορικό, τον εξέτασε ότι μίλησε με εμάς και του δώσαμε την αγωγή του. Ο πατέρας μου εισήχθη Κυριακή πρωί στη μονάδα, σαφώς και δεν υπήρχε εκεί γιατρός σαφώς και το ιστορικό του το δώσαμε σε νοσηλευτή και στη διεύθυνση, ουδέποτε μέχρι σήμερα είδαμε γιατρό ή επικοινώνησε μαζί μας γιατρός. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ένας ειδικός επιστήμονας φτάνει μέχρι του σημείου να διαψεύσει μια οικογένεια που έχασε τον άνθρωπό της».
Γιώργος Κώνστας
