Αυτό που έζησα την προηγούμενη εβδομάδα ήταν πέρα από όσα φαντάστηκα ή περίμενα.
Δεν ήταν εορτασμός εθνικής επετείου.
Δεν ήταν μία απλή παρέλαση προς τιμή των πεσόντων που υπερασπίστηκαν τα πάτρια εδάφη.
Δεν ήταν καν το καμάρι της νέας γενιάς.
Ήταν κάτι μεταξύ συνωστισμού, επίδειξης, προβολής και πασαρέλας.
Πολλά τα ανοιχτά μέτωπα και να μην ξέρω που πρώτα να στραφώ.
Μέσα στην εκκλησία, όπου στημένοι σε στάση μπαστουνιού, οι πολιτικοί εκπρόσωποι του τόπου, είχαν κορδωθεί, ως ευθυτενείς ευπατρίδες, μπροστά στον φωτογραφικό φακό.
Στην κατάμεστη πλατεία, με τις κυρίες που θυμήθηκαν να σημαιοστολιστούν, άλλωστε έρεπε να ταιριάζουν με το νόημα της ημέρας, και ως άλλες λατέρνες, με το κρεπαρισμένο τους μαλλί και κρεμασμένα επάνω τους όσα γιορντάνια βρήκαν στο συρτάρι, από τη μία καμαρωνόντουσαν, ρίχνοντας λοξές ματιές εάν οι υπόλοιποι παρευρισκόμενοι τις θαυμάζουν και από την άλλη καμάρωναν τα τέκνα τους που βαριεστημένα προσπαθούσαν υποτυπωδώς να παρελάσουν. Έβαζαν τους συζύγους να τους τραβούν φωτογραφίες με τα κινητά και στις περιπτώσεις που δεν υπήρχαν συνοδοί τέντωναν το χέρι και χαζογελούσαν στην κάμερα του τηλεφώνου τους αυτοφωτογραφιζόμενες.
Κατά την ώρα της προσέλευσης των επισήμων, τέτοια φωτογένεια δεν έχει ξαναγίνει. Με χαμόγελα διαφήμισης οδοντόκρεμας, όποτε συναντιόταν το βλέμμα τους με τις κάμερες και τους φωτογραφικούς φακούς, έφταναν περιχαρείς ανά συντεχνιακές, πολιτικές ή εργασιακές ομάδες, υποδηλώνοντας παράλληλα και τη συνοχή του χώρου τους, δεδομένης γαρ και της προεκλογικής περιόδου.
Την ώρα της παρέλασης, το μέλλον της χώρας, αλλού να πατά και αλλού να βρίσκεται. Τα πιτσιρίκια με μπουρδουκλωμένο βήμα άλλα να ψάχνουν τη μαμά τους για να δουν αν τους βλέπει και να τη χαιρετήσουν και άλλα να μην κρύβουν τη βαριεστημάρα τους, να βιάζονται να τελειώσουν για να ξαμοληθούν για παιχνίδι.
Η μαθητιώσα νεολαία δε των μεγαλύτερων τάξεων, άμα τη εμφανίσει της να καθιστά σαφές ότι μας κάνει χάρη που βρίσκεται εκεί και να μην βλέπει την ώρα να τελειώσει η αγγαρεία να πάει για καφέ.
Το μαλλί τζελαρισμένο, το μακιγιάζ άψογο και το γυαλί ηλίου απαραίτητο αξεσουάρ να συνάδει και με το πνεύμα της παρέλασης, μη και τους πετύχει ο φακός άφτιαχτους.
Στα σκαλιά του Δημαρχείου ο μέγας συνωστισμός και το ακόμα μεγαλύτερο κόρδωμα.
Με τη γλώσσα του σώματος οι κατέχοντες αξιώματα, οι επίδοξοι μνηστήρες αλλά και οι παρατρεχάμενοι να ρίχνουν αγκωνιές προκειμένου να πετύχουν την καλύτερη θέση μπροστά στις κάμερες και να φαίνονται στις φωτογραφίες από κάθε γωνία λήψης.
Αυτός δεν ήταν εορτασμός της εθνικής παλιγεννεσίας. Δεν ήταν εκδηλώσεις τιμής και σεβασμού.
Ήταν ένα κονταροχτύπημα φωτογένειας και πόζας προς απαθανάτιση του ενδόξου παρόντος των αυτοπροβαλόμενων ταγών αυτού του τόπου, ώστε να αφήσουν το αποτύπωμα τους τουλάχιστον στα φωτογραφικά ενθυμήματα, μη καταφέρνοντας να αφήσουν ίχνη πολιτικού έργου και προσφοράς.
