“ΟΧΙ”, δε μου φταίει κανείς άλλος. Εγώ φταίω που δε ρώτησα και έπλασα σενάρια με το μυαλό μου. Δεν προσπάθησε να με κοροϊδέψει κάποιος, μόνος μου εξαπατήθηκα. Περίμενα να ξεκινήσει το event, αλλά δεν έγινε ποτέ.
Μέχρι να συνειδητοποιήσω και να αποδεχτώ το γεγονός ότι τελικά δεν θα εμφανιστούν οι “άγγελοι” της Victoria Secret, οι δρόμοι θύμιζαν ήδη Άγρια Δύση και εγώ κουβαρίστρα από στάχυ που περιφέρεται ασκόπως έξω από το σαλούν. “Μα πού πήγαν όλοι;” αναρωτήθηκα και έλυσα την απορία μου, όταν κάθισα αναγκαστικά να πιω τον καφέ μου στον κάβο του λιμανιού.
Πού να το φανταστώ ότι όλος αυτός ο κόσμος είχε στηθεί από νωρίς σε πεζοδρόμια και μαγαζιά για να παρακολουθήσει μία απλή μαθητική παρέλαση; Είδα το μπούγιο δεξιά και αριστερά, είδα τα φλας να παίρνουν φωτιά, είδα μαύρα γυαλιά και κρεπαρισμένα μαλλιά και υπέθεσα ότι θα ακολουθούσε κάτι φαντασμαγορικό. Ότι η παρέλαση άνοιγε ένα ντεφιλέ μόδας και τα παιδιά έπρεπε να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.
“ΟΧΙ”, δεν ίσχυε κάτι τέτοιο, εξ' ου και η ψυχρολουσία. Βέβαια, έχω την εντύπωση ότι το ίδιο χουνέρι έπαθαν και οι μαθητές. Κάποιος πρέπει να είχε διαδώσει τη φήμη ότι στο πλαίσιο του εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου, θα πραγματοποιηθεί επίδειξη μόδας με δημιουργίες της Ντονατέλα Βερσάτσε (Ιταλίδα) που θα ταίριαζε και στο πνεύμα της ημέρας.
Γιατί, τι να σου κάνουν μόνο τα βιβλία, οι επετειακές εκπομπές στην τηλεόραση και η Σοφία Βέμπο; Αν δεν “παντρέψεις” έστω και εικονικά, την ιστορία του έθνους σου με το lifestyle, η νέα γενιά δεν θα μάθει ποτέ ότι πέρα από το οινοπνευματώδες ποτό, παλαιωμένο σε δρύινα βαρέλια από 3 έως 80 έτη, υπήρχαν κι άλλοι Μεταξάδες. Αν δε δώσεις ένα κίνητρο στους μαθητές, μην περιμένεις να έρθουν μονάχοι τους στο δρόμο που θα τους υποδείξεις.
Εξάλλου, δεν είναι καθόλου εύκολο να καλουπώσεις τη νεολαία και να της υποβάλεις τους δικούς σου κανόνες. Θα πρέπει να είσαι ανεκτικός, κάνοντας για λίγο τον Αντρέα Μποτσέλι. Πώς θα πείσεις τα παιδιά να τιμήσουν τους πεσόντες του 1940, που αγωνίστηκαν για την ελευθερία της Ελλάδας, αν δεν τα αφήσεις να εκφραστούν ελεύθερα; Θα έπεφτες σε αντίφαση και σε τέτοιες εποχές, προτιμότερο είναι να παραμένουμε όρθιοι.
Από το να αποδεκατιστεί το τμήμα σου και να κάνεις μόνος τη βόλτα σου στο κέντρο της πόλης, καλό είναι να φαίνεσαι πιο ανοιχτός στις στιλιστικές προτάσεις που πέφτουν στο θρανίο. Δηλαδή... άσε την κώμη να μπει στην τοστιέρα, το μακιγιάζ να απλωθεί γύρω από τα μάτια, τη φράντζα να παστωθεί με ζελέ και το πλυντήριο να “πιει” τη φούστα. Μην είσαι διαρκώς σαν τον Δερβέναγα, απαιτώντας από τα παιδιά να είναι στρατιωτάκια. Μην ξεχνάς κιόλας ότι κάποια εξ' αυτών έκαναν τεράστιες θυσίες, προκειμένου να παρελάσουν. Δανείστηκαν ρούχα και υποδήματα συγγενών, τροποποίησαν παλαιότερες στολές ή στριμώχτηκαν σε μικρότερα νούμερα, με κίνδυνο να μελανιάσουν και ο εορτασμός να συνεχιστεί στα επείγοντα.
Κι όλο αυτό το άγχος δημιουργείται επειδή εσείς τα “υποχρεώνετε” να παρελάσουν, επειδή τους “τάζετε” εκδρομές με την προϋπόθεση οι επιδόσεις τους να είναι καλές, ή επειδή τους “εκβιάζετε” ότι αν δεν παρελάσουν θα πάρουν μικρότερο βαθμό στη γυμναστική. Συνεπώς, δεν έχουν άλλη επιλογή. Συμμετέχουν στις εκδηλώσεις, προσπαθώντας παράλληλα να έχουν μία αξιοπρεπή εικόνα, παρά τις δυσκολίες που πιθανόν να αντιμετωπίζουν.
Το γεγονός τώρα ότι φορούν και ένα ακριβό γυαλί ηλίου, έτσι για να σπάσει το πολύ μπλε, συμβαίνει για πολλούς λόγους. Πρώτον, τα γυαλιά ταιριάζουν με το τζιν, ενώ αναδεικνύουν την άσπρη μακό μπλούζα και το πουκάμισο της ίδιας αποχρώσεως. Δεύτερον, κρύβουν τα νυσταγμένα μάτια τους, γιατί μετά τον μεσημεριανό ύπνο, η στεφάνωση είναι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν να κάνουν. Επιπλέον, χρησιμοποιούν το αξεσουάρ για να προσδώσουν μια χαριτωμενιά στον κλασικό και “αυστηρό” τρόπο ντυσίματος της παρέλασης και κυρίως για να προστατευτούν από τον ήλιο. Γιατί ξέρεις ταπεινέ εργάτη του ναυπηγείου, δόλιε οικοδόμε και καημένε αγρότη τι είναι να σε χτυπάει ο ήλιος τη μία ώρα που παρελαύνεις παραμονή της Εθνικής Επετείου και τα πέντε λεπτά που διασχίζεις ανήμερα την Πλατεία Μιαούλη;
Μα είναι κι αυτός ο καιρός τόσο άστατος, που δεν ξέρεις τι να φορέσεις. Έχει καταντήσει αηδία.
Και εκτός αυτού, γιατί να μην περιποιηθεί τον εαυτό του ένας μαθητής; Τώρα που ο κόσμος άρχισε να δίνει και πάλι το “παρών” στις εκδηλώσεις είτε για να τιμήσει τις εθνικές επετείους, είτε για να καλύψει το κενό που άφησε πίσω του το τέλος των μεσημεριανών εκπομπών, θα πρέπει να είναι στην τρίχα. Να μην αφήσει περιθώρια για να σχολιαστεί δυσμενώς. Εξάλλου, μία παρέλαση θα μπορούσε να αποτελέσει την αρχή για καινούριες γνωριμίες. Για να σε δει κόσμος και να εκφράσει την επιθυμία να σε μάθει καλύτερα.
Έτσι δεν έκανα και εγώ στα δικά μας χρόνια και πρόκοψα;
“ΟΧΙ”!!!
