Επί χρόνια, έχει καθιερωθεί ο παραλληλισμός των εκλογικών λόγων και των κάθε είδους υποψηφίων με το «ΘΑ».
Χαρακτηριστικότερο όλων το Μαυρογιαλούρικο «Θα σας εξαφανίσομεν».
Το «ΘΑ» πέραν της προεκλογικής περιόδου, συναντάται και στην πορεία της θητείας των αιρετών, κάθε βαθμίδας, όποτε θέλουν να δικαιολογήσουν την απραξία, την ολιγωρία ή την αναποτελεσματικότητα τους, παραπέμποντας πάντοτε στα μεγαλεπήβολα οράματα και τα άνευ αντικρίσματος ταξίματα τους.
Μία όμως προσεκτικότερη παρατήρηση αποδεικνύει ότι οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι, εμφανίζονται λάτρεις της πρόθεσης «παρά», η οποία έρχεται και δένει με κάθε πράξη, τακτική, σκεπτικό, αντιμετώπιση ή ενέργεια τους.
Ξεκινούν πριν την εκλογή τους με το ρήμα παραπλανώ, χαρακτηριστικό κάθε πολιτικού υποψηφίου που σέβεται τον εαυτό του και θέλει να αποκτήσει οπαδούς, σερβίροντας ότι η μάζα θέλει να ακούσει.
Στους πολιτικούς τους λόγους και όποτε χρειάζεται να πείσουν για τα λεγόμενα, έρχεται και κουμπώνει το ρήμα «παραληρώ», χαρακτηριστικός εκφραστικός τρόπος των περισσοτέρων.
Όποτε τους ζητούνται εξηγήσεις για όσα έταξαν και δεν εφάρμοσαν, τότε επικαλούνται το ρήμα «παρανοώ», για να πείσουν όλους τους άλλους ότι κατάλαβαν λάθος και αυτοί τα είχαν πει αλλιώς.
Σε ότι έχει σχέση με τους δικούς τους ανθρώπους και με αυτούς που τους εξυπηρετούν, τότε βγάζουν από το συρτάρι το ρήμα «παραβλέπω», προκειμένου να προχωρήσουν ανενόχλητοι στις κάθε είδους λαμογιές.
Σε κάθε ανώτερο πολιτικά αλλά και οικονομικά σημαντικό παράγοντα, το ρήμα που χρησιμοποιούν είναι το «παρατρέχω», αυτό άλλωστε αρέσκονται να το χρησιμοποιούν και για τις ουρές κολάκων που και οι ίδιοι θέλουν να σέρνουν πίσω τους.
Όταν κατακτήσουν την πολυπόθητη καρέκλα εξουσίας, τότε εύκολα εφαρμόζουν το ρήμα «παρανομώ», με το σκεπτικό ότι «όλοι αυτό κάνουν, γιατί να μην το κάνω κι εγώ, άλλωστε ποιος θα με πειράξει;»
Σε κάθε περίπτωση που η πραγματικότητα έρχεται και τους διαψεύδει, τότε προκειμένου να δικαιολογηθούν κάνουν συχνή χρήση του ρήματος «παραμυθιάζω», μήπως και καταφέρουν να πείσουν.
Όταν τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα σε πολιτικό επίπεδο, τότε παίρνουν αγκαλιά το ρήμα «παραπαίω», για το ποιο ιδεολογικό ή κομματικό τους βολεύει περισσότερο.
Όσοι καταφέρνουν και εκλέγονται συνεχώς, έχουν πλέον σιγουρέψει την καρέκλα, όμως όσο ο καιρός περνά τόσο αυτοί υιοθετούν το ρήμα «παρακμάζω», χάνοντας την όποια πολιτική ποιότητα.
Με ελαφριά καρδιά και ελάχιστη σκέψη, όποτε οι πολιτικοί του προϊστάμενοι ή οι οικονομικοί του προστάτες το απαιτήσουν, τότε έχουν πολύ εύκολο να εφαρμόσουν το ρήμα «παραβιάζω», αρκεί να διατηρήσουν τη θέση τους.
Εάν τύχει δε να βρεθούν σε δύσκολη θέση ή να πρέπει να λογοδοτήσουν, αντιμετωπίζοντας ακόμα και τη δικαιοσύνη, τότε αμέσως θυμούνται το ρήμα «παρακαλώ», χάνοντας κάθε ίχνος αξιοπρέπειας.
Είναι μακρύς ο κατάλογος και κάπως έτσι θα μπορούσαμε επί ώρες να στοιχειοθετούμε τη συμπεριφορά των πολιτικών ανδρών και πως αυτή εκφράζεται μέσω του «παρά».
Όμως έρχεται και η ώρα η δική μας, του ψηφοφόρου, του πολίτη.
Η ώρα που θα μιλήσει με τις δικές του προθέσεις και τότε θα επιλέξει το «κατά».
