Στεκόμουν στην πόρτα και προσπαθούσα να καταλάβω το αντικείμενο συζήτησης.
Ήταν η εξεύρεση βιώσιμης λύσης για το μέλλον της Φιλαρμονικής ή η προσπάθεια κάποιων να αποδείξουν την αξία και τις ικανότητές τους, να αποστομώσουν τους επικριτές τους και να δικαιολογήσουν τη θέση τους;
Η ανοιχτή αυτή συνάντηση έμοιαζε με βαρετό ματς ποδοσφαίρου. Υπήρχε επίθεση, υπήρχε άμυνα, αλλά γκολ δεν μπήκε. Γιατί το θέμα των εκπροσώπων της δημοτικής αρχής - όπως μαρτυρούσε η στάση τους - δεν ήταν να κερδίσουν οι ίδιοι τις εντυπώσεις, αλλά να μην αφήσουν επ’ ουδενί να τις κερδίσει η «αντίπαλη» ομάδα.
Γιατί, όσο και να δυσαρεστήθηκε η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού από τον διαχωρισμό «ΕΜΕΙΣ (γονείς, μαθητές, μουσικοί) κι ΕΣΕΙΣ (Δήμος)», αυτή είναι η (πικρή) αλήθεια. Είτε μας αρέσει, είτε όχι, οι ομάδες είναι δύο. Όχι γιατί έχουν θέσει διαφορετικούς στόχους, αλλά γιατί η μία αναζητά τρόπους για να συνεχιστεί το έργο της Ορχήστρας και η άλλη προτείνει μεσοβέζικες λύσεις για να μην χρεωθεί την αναστολή λειτουργία της.
Δεν πρόκειται όμως να βρεθεί άκρη, εάν δεν μείνουν απ’ έξω οι προσωπικοί «δαίμονες» του καθενός. Αν από όλη τη συζήτηση υπερίσχυσε η ενόχληση των υπευθύνων στις συμβουλές, υποδείξεις και παραινέσεις των γονέων, που φανέρωσαν την έλλειψη εμπιστοσύνης όχι στις ικανότητες των αιρετών, αλλά στις προθέσεις τους, τότε το παιχνίδι έχει χαθεί, όπως και η χρονιά για τα παιδιά της Φιλαρμονικής. Μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, κατατέθηκαν από τους συμμετέχοντες εμπεριστατωμένες προτάσεις, που προσέκρουαν σε μία επαναλαμβανόμενη αντίδραση των αρμοδίων, οι οποίοι διευκρίνιζαν συνεχώς ότι τις έχουν ήδη εξετάσει, χωρίς αυτό να εξυπηρετεί σε τίποτα περισσότερο από μία απλή αυτοεπιβεβαίωση.
Οι άνθρωποι αυτοί συγκεντρώθηκαν ξανά στην αίθουσα της Φιλαρμονικής, περιμένοντας να λάβουν ξεκάθαρες απαντήσεις και όχι για να δουν στα χέρια της Αντιδημάρχου τον ντοσιέ με τις προϋποθέσεις δημιουργίας Δημοτικού Ωδείου και άλλη χαρτούρα.
Οι γονείς πήγαν εκεί για να ακούσουν συγκεκριμένα πράγματα. ΘΑ δημιουργήσει ο Δήμος Ωδείο; ΘΑ κάνει ανάθεση έργου, όπως συμβαίνει σε άλλες υπηρεσίες του; ΘΑ προσλάβει περισσότερους μουσικούς για τη διδασκαλία των παιδιών; Και σε τελική ανάλυση, έχει την πολιτική βούληση να σώσει την Φιλαρμονική, που μέχρι πρότινος ήταν ένα από τα καμάρια του νησιού;
Η απάντηση σε όλα αυτά ήταν μία εύθικτη συμπεριφορά, που η συχνότητά της μεταφραζόταν με ποικίλους τρόπους. «Γνωρίζουμε τη δουλειά μας, δεν μας λέτε τίποτα καινούριο, δεν νοιαζόμαστε λιγότερο από εσάς και έχουμε αποδείξει επανειλημμένα ότι ενδιαφερόμαστε για τα παιδιά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το εικαστικό εργαστήρι που ξεκίνησε πέρυσι και θα επαναληφθεί φέτος. Σας κάλυψα»;
Εν ολίγοις, το έργο της Φιλαρμονικής αντιμετωπίστηκε -υπό καθεστώς πίεσης βέβαια- με τα ίδια μέτρα και τα ίδια σταθμά με μία δραστηριότητα, στην οποία, σύμφωνα με τους αρμόδιους, τα παιδιά αξιοποιούν δημιουργικά το χρόνο τους, με την ελπίδα ότι μέχρι το τέλος των μαθημάτων θα έχουν ζωγραφίσει τη Γκουέρνικα.
Την ίδια στιγμή, που είναι γνωστό τοις πάσι, ότι πολλά από τα παιδιά που διδάσκονται στη Φιλαρμονική, αποκτούν τις βάσεις για να εισαχθούν μελλοντικά σε μουσικές σχολές. Οπότε ο ρόλος της Φιλαρμονικής δεν είναι μόνο η προετοιμασία της ορχήστρας για την παρέλαση και την περιφορά της εικόνας του Αγίου Νικολάου. Είναι πολύ περισσότερα. Και η Ορχήστρα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στον ρόλο της με έναν αντικαταστάτη μαέστρο, που, όπως ειπώθηκε, έρχεται από άλλον δήμο για να διδάσκει δύο φορές την εβδομάδα τα μουσικά όργανα, στα οποία ειδικεύεται.
Δεν θα ξεχάσω την ευγενική εκείνη φωνή που μέσα στο πλήθος ρώτησε δειλά και διστακτικά τί θα απογίνει η κόρη της που είναι 18 χρονών, παίζει κλαρινέτο και επιθυμεί φέτος να προετοιμαστεί κατάλληλα για να ακολουθήσει ανάλογες σπουδές. Χωρίς διάθεση να ασκήσει κριτική ή πίεση, η συγκεκριμένη κυρία, αντί να φωνάξει δυνατά ότι αυτή η προβληματική κατάσταση είναι καταστροφική και για το ίδιο της το παιδί, αλλά και για τα υπόλοιπα 14 άτομα που παίζουν κλαρινέτο, ρώτησε αν υπάρχει περίπτωση, σε ένα ή δύο χρόνια από τώρα να έχει εξασφαλιστεί η σωστή λειτουργία της Φιλαρμονικής, ώστε να περιμένουν.
Όταν λοιπόν, συμβαίνουν τέτοια πράγματα, δεν χωρούν ούτε εγωισμοί, ούτε ευθιξίες. Όπως είπε και η Αντιδήμαρχος, δεν πρέπει να μένουμε στα λόγια, αλλά να περνάμε και σε πράξεις. Μόνο που οι πράξεις πρέπει να γίνουν άμεσα, πριν χάσουμε άλλο ένα πλοίο.
