Έλα Χριστέ και Παναγία! Αυτή δεν είναι προεκλογική περίοδος, αλλά το “πάμε πακέτο”. Οσάκις κοιτάζω τα ψηφοδέλτια με τους υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους, αισθάνομαι ότι ανοίγω το χρονοντούλαπο της ιστορίας. Μια κλεφτή ματιά ρίχνω και ποτίζω ναφθαλίνη. Βλέπω το παρελθόν να ζωντανεύει ξανά μπροστά μου και μνήμες απ' τη γενοκτονία της νιότης μου να με στοιχειώνουν σαν φαντάσματα.
Αναγνωρίζω πρόσωπα, που μέχρι σήμερα δεν είχαν δώσει σημεία ζωής. Πρόσωπα που θα πίστευε κανείς ότι είχαν εξαφανιστεί από προσώπου γης. Σαν το αεροσκάφος της Malaysia Airlines, σαν την Αλεξανδριανή Σικελιανού, σαν τις κάλτσες που δε βγαίνουν ποτέ απ' το πλυντήριο και αφήνουν μονά τα ταίρια τους. Κι όμως, τα πρόσωπα αυτά όχι μόνο ζουν, αλλά φιλοδοξούν να βασιλέψουν κιόλας. Διότι, μπορεί εσύ να σκέφτεσαι τι φαγητό θα μαγειρέψεις αύριο, αλλά υπάρχουν και εκείνοι που ενδιαφέρονται για το καλό του τόπου τους.
Τι σημασία έχει αν τόσο καιρό ενδιαφέρονταν βουβά; Ήρθε ο καιρός να το βροντοφωνάξουν, να κάνουν comeback, comeback και το δηλώνουν, αν τους ψηφίσεις κι ακρίδες πεταλώνουν. Και θα στο αποδείξουν, αν δεν είσαι τόσο καχύποπτος. Άλλωστε μην ξεχνάς ότι χάρη στην υποψηφιότητά τους, έχεις τη δυνατότητα να μάθεις τα πάντα για αυτούς. Να καλύψεις το κενό όλων αυτών των ετών, που είχαν χωρίσει οι δρόμοι σας. Μπορείς να μάθεις τις σπουδές που έχουν κάνει, την οικογενειακή τους κατάσταση, τη συμμετοχή τους σε τοπικά συμβούλια και συλλόγους, τι κάνουν στον ελεύθερο χρόνο τους, μέχρι και τι χρώμα πλακάκια έχουν βάλει στο μπάνιο τους.
Επομένως, τι να το κάνεις το facebook ή το καραούλι στο παραθύρι του σπιτιού σου; Αυτοί οι τρόποι θεωρούνται πλέον ξεπερασμένοι. Άσε που με τα χρόνια, το μυαλό φυραίνει. Πού να θυμάσαι τώρα τι είχε δημοσιεύσει κάποιος στον τοίχο του προ δεκαετίας; Ενώ το ψηφοδέλτιο, το φυλάς στο συρτάρι και ανατρέχεις σε αυτό ανά πάσα στιγμή. Θυμάσαι ποιος είχε τολμήσει και τι είχε δηλώσει. Ποιος είχε πραγματικό όραμα και ποιος είδε απλά φως και μπήκε. Ποιος πήγε για την εμπειρία και ποιος για το έπαθλο. Κοντολογίς, κρατώντας ένα καλό αρχείο, δεν πρόκειται να σου ξεφύγει τίποτα.
Επιπλέον, αν το μελετήσεις με την αρμόζουσα προσοχή, θα σου λυθούν και πολλές απορίες, όπως για παράδειγμα “μα τι σχέση έχει ο τάδε με την πολιτική”; Όλα έχουν σχέση. Το ίδιο δε συμβαίνει και στην τηλεόραση; Βλέπεις ένα talent show και αναρωτιέσαι από ποιο “νεκροταφείο” ξέθαψαν τους μισούς συμμετέχοντες, που μεσουρανούσαν στο τραγούδι πριν από 15 χρόνια. Μετά σε τρώει η περιέργεια να μάθεις για ποιο λόγο οι ίδιοι αποδέχτηκαν την πρόταση της παραγωγής και όταν κάποια στιγμή εμφανίζεται μπροστά σου η νέα δισκογραφική δουλειά τους, που όλως τυχαίως συνέπεσε με το παιχνίδι, τότε αρχίζει να ξεκαθαρίζει το τοπίο μέσα στο μυαλό σου.
Κάπως έτσι είναι τα πράγματα και στην πολιτική πραγματικότητα, διότι πολύ συχνά, η ενασχόληση με τα κοινά συνδέεται με το μύθο της επαγγελματικής αποκατάστασης, που αυτό μεταφράζεται είτε σε προσωπική προβολή και διαφήμιση, είτε σε διαγραφή σου από τους καταλόγους του ΟΑΕΔ.
Παρότι τα ζωνάρια της τοπικής αυτοδιοίκησης έχουν σφίξει αρκετά σήμερα, πολλοί είναι εκείνοι που ζουν με την ελπίδα να βρουν τον τρόπο να τα ξελασκάρουν, ΚΥΡΙΩΣ για το κοινό καλό και ΕΠΕΙΤΑ για το δικό τους συμφέρον. Ακόμα και αν το σκηνικό φαίνεται θολό, εκείνοι είναι διατεθειμένοι να το φυσήξουν, μέχρι να φύγει όλος ο μπουχός. Δεν μένουν με σταυρωμένα τα χέρια, δεν μεμψιμοιρούν, δεν εγκαταλείπουν τις προσπάθειές τους. Βγαίνουν από το καβούκι τους, εκμεταλλεύονται κάθε ευκαιρία, κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους και εύχονται οι αναμνήσεις που θα ξυπνήσουν σε φίλους και γνωστούς να καταστούν ικανές, προκειμένου να πραγματοποιήσουν το στόχο τους.
Ωστόσο, το ποιοι θα καταφέρουν να φτάσουν στον τερματισμό και ποιοι θα σωριαστούν λαχανιασμένοι στα μισά του δρόμου, θα εξαρτηθεί στο τέλος του αγώνα. Αρκούν οι συγκινήσεις που θα προκαλέσεις με την επανεμφάνισή σου για να περάσεις στην πρώτη γραμμή; Είσαι έτοιμος να κάνεις ένα βήμα μπροστά για τον τόπο που αξίζει να έχουμε ή στόχος σου είναι να δημιουργήσεις από την αρχή τον κοινωνικό σου κύκλο;
Αν ισχύει το δεύτερο, το έχεις ήδη πετύχει. Φρόντισε όμως να μου επιστρέψεις το λεύκωμα που σου είχα δανείσει στο γυμνάσιο για να μου γράψεις αφιέρωμα, γιατί κακομοίρη μου σε έφαγα.
