Μια παλιά παροιμία λέει «κουτσοί, στραβοί στον Αγ. Παντελεήμονα».
Παραφράζοντας την, αποτυπώνεται η εικόνα αυτού που συμβαίνει στην παρούσα χρονική στιγμή, με την προετοιμασία για τις επερχόμενες εκλογές, όπου «κουτσοί, στραβοί σε ένα ψηφοδέλτιο».
Με το κλείσιμο της άνοιξης να συνδυάζεται με το άνοιγμα της κάλπης, όλοι έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα με τον χρόνο προκειμένου να προλάβουν να κατοχυρώσουν τη συμμετοχή τους σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση.
Είναι εντυπωσιακό το πώς συνωστίζονται όλοι για μία θέση στα ψηφοδέλτια, τόσο καταρτώντας συνδυασμούς, ως επικεφαλής παρατάξεων, όσο και ως υποψήφιοι σύμβουλοι.
Κι ενώ τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια απαξίωση της πολιτικής ζωής αυτού του τόπου, από την άλλη πλευρά όλο και περισσότεροι θέλουν να ασχοληθούν με τα κοινά!
Πώς να εξηγηθεί αυτό το φαινόμενο! Είναι η έπαρση και η μεγάλη ιδέα που έχουν για τον εαυτό τους, θεωρώντας πως έναντι των «άχρηστων» πολιτικών προσώπων που επί χρόνια κυβερνούν, εάν αναλάβουν αυτοί θα αλλάξουν τα πάντα ως δια μαγείας;
Είναι η ανάγκη για προβολή και καταξίωση, ο τρόπος για να αποκτήσουν ενδιαφέροντα ή μήπως η πραγματική διάθεση προσφοράς;
Τίποτε από αυτά δεν είναι λάθος, όπως και τίποτε δεν μπορεί να είναι απόλυτο.
Είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του νεοέλληνα να θεωρεί πως είναι ο καλύτερος, εξυπνότερος και ικανότερος σε όλα και αναλόγως των περιστάσεων εμφανίζεται ως ειδικός επί παντός επιστητού, πολύ περισσότερο δε σε ότι αφορά στην πολιτική.
Συχνή και συνηθισμένη η άποψη που εκφράζεται για την άγνοια των πολιτικών, συνοδευόμενη με τη διατύπωση ευκαιριακών προτάσεων από τον κάθε ένα που θεωρεί τον εαυτό του τον αυριανό σωτήρα αυτού του τόπου.
Πόσο γνωστή η ρήση «το χρήμα πολλοί εμίσησαν, τη δόξα ουδείς» και πόσο συχνά επιβεβαιώνεται, με την επιδίωξη των περισσότερων να διεκδικήσουν την καταξίωση μέσω αξιωμάτων.
Έστω και με την απλή διεκδίκηση της ψήφου, ακόμα κι εάν η κάλπη δεν οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα τουλάχιστον θα έχει εκμεταλλευτεί ο χρόνος των 15 λεπτών δημοσιότητας που αναλογεί στον καθ’ ένα.
Ένα από τα οφέλη που μπορεί να αποκομίσει κανείς από την ενασχόληση του με τα κοινά είναι και τα νέα ενδιαφέροντα που μπορεί να αποκτήσει, γεγονός ιδιαίτερα θετικό για όσους βαρέθηκαν την μιζέρια της άδειας καθημερινότητας τους.
Φυσικά κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει και τις ελάχιστες περιπτώσεις των υποψηφίων που ακόμα διατηρούν ιδεολογικές ευαισθησίες και το πραγματικό τους κίνητρο είναι η προσφορά για το κοινό καλό, μόνο που πρόκειται για ελάχιστες εξαιρέσεις.
Ήδη έχουν αρχίσει να παρελαύνουν στην προεκλογική πασαρέλα γνωστά και άγνωστα πρόσωπα, σημαντικά και ασήμαντα ονόματα, γνώστες και αδαής της πολιτικής.
Όλοι με όραμα, προτάσεις, προγράμματα και ιδέες, μπαίνουν στο παιχνίδι του εντυπωσιασμού, προσπαθώντας να πείσουν ότι είναι οι μόνοι που μπορούν να εγγυηθούν την θετική προοπτική και το ελπιδοφόρο μέλλον.
Τι και αν στις τοπικές κοινωνίες είναι όλοι λίγο έως πολύ γνωστοί και δεν μπορούν ξαφνικά να εμφανίζονται «λέοντες αντί αμνών», τι και αν η παρουσίαση άλλων από αυτά που ισχύουν όχι μόνο δεν πείθουν αλλά αντιθέτως εκθέτουν όσους τα διατυμπανίζουν, παρ’ όλα αυτά το θράσος περισσεύει και η σεμνότητα υπολείπεται της αναίδειας.
Επιτέλους ας πάψουν οι τυχαίοι να προσπαθούν να εμφανίζονται ως «κάποιοι» και οι
Όχι άλλοι σωτήρες πια. Φτάνει η αυταρέσκεια των τυχαίων. Ας μείνει χώρος για τους ικανούς.
