Κόψε λίγο τη μουρμούρα, άσε με το Χριστιανό. Είπα να χαρώ γιορτούλες και μου 'το βγαλες ξινό. Άρχισες γιατί το ένα και πώς γίνεται αυτό.
Πώς να νιώσω το Christmas spirit, όταν έχω το “κακό σπυρί” να μου βάζει φιτιλιές; Θα 'θελα να αγιάσω, αλλά εκτός από επιβαρυμένο παρελθόν, έχω και σένα από δίπλα να μου κάνεις σιγόντο. Αυτό από μόνο του απαιτεί νηστεία και μετάνοια τουλάχιστον για είκοσι χρόνια. Όποια καλοπροαίρετη σκέψη ρίχνω στο καλάθι του μυαλού μου δεν προλαβαίνει να φτάσει στο ταμείο, γιατί την ξαναβάζεις στο ράφι της. Και η απάντησή σου είναι πιο γραφική κι από τη Σαντορίνη. “Μην κάνεις σπατάλες”. Γιατί, εσύ θα πληρώσεις; Δική μου είναι η καλοσύνη, θα την ανάβω όσες ώρες θέλω.
Επειδή εσύ δε χωνεύεις ούτε τα τμήματα του πεπτικού σου σωλήνα, θα πρέπει και εγώ να κυκλοφορώ μονίμως με ένα φτυάρι στην πλάτη; Υποτίθεται ότι τα Χριστούγεννα όλη η πλάση αγαλλιάζει. Εσύ γιατί γανιάζεις και μου ανεβάζεις την πίεση στο Έβερεστ; Μία καλή κουβέντα δε βγαίνει από το στόμα σου. Πάντα θα βρεις κάτι αρνητικό για να μας “ξεβαφτίσεις”. Που ακόμα και ένας εκ των τριών Μάγων να 'σουν, δε θα χαιρόσουν με το θείο βρέφος, αλλά θα γκρίνιαζες, επειδή πιάστηκες έντεκα μέρες πάνω στην καμήλα. Μα σε τέτοιες επισκέψεις πηγαίνεις με ένα κορμάκι, ένα ζιπουνάκι, έστω ένα κιλό καριόκες. Δεν πας με μούτρα. Πού να σου έλεγαν κιόλας ότι εσύ θα ανέβεις τον Γολγοθά μετά από τριάντα τρία χρόνια... Εδώ τα στολίδια σου ζητώ να ανεβάσεις στο πατάρι κι αν δεν πηδήξουμε πρώτα τις φωτιές στον Κλήδονα, δεν πας να φέρεις τη σκάλα.
Αυτό το δράμα έζησα καθ' όλη τη διάρκεια των εορτών. Κάθε μέρα έπρεπε να αντικρούω τη μίρλα σου. Το ένα σου μύριζε, το άλλο σου βρώμαγε. Συν ότι με βομβάρδιζες με ανόητες ερωτήσεις. Αυτά δεν ήταν Χριστούγεννα, αλλά το “Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος”. Και εγώ αναγκαστικά έπαιζα, μήπως κερδίσω κανένα μαξιλαράκι και σου κλείσω μ' αυτό το στόμα.
“Τα Χριστούγεννα στολίζουμε σταυρούς”;
Εξαρτάται. Αν φοράς ανοιχτό πουκάμισο μπορείς να κρεμάσεις ένα σταυρουδάκι στο λαιμό, που θα κολακεύσει και την προστερνική σου χώρα. Αν πάλι ενδιαφέρεσαι για σταυρό εντός της οικίας σου, τοποθέτησε έναν μεγαλύτερο πάνω από το προσκέφαλο του κρεβατιού σου ή στο εικονοστάσι για περισσότερη ασφάλεια. Για την πόρτα, δεν στο συνιστώ. Προτίμησε αγριοκρεμμύδα.
“Και γιατί στον πεζόδρομο στόλισαν σταυρούς”;
Καλέ, ποιοι σταυροί και ποια εξαπτέρυγα; Ξύλινα δέντρα ήταν, πάνω στα οποία μπορούσες να γράψεις τις ευχές σου για το νέο έτος. Τώρα αν εσύ ήθελες να προσκυνήσεις ή να τους πετάξεις στο λιμάνι και μετά να τους πιάσεις για είσαι έτοιμος στα Φώτα, δικό σου πρόβλημα.
“Τι σχέση έχουν οι ελληνικοί παραδοσιακοί χοροί με το “Last Christmas” των Wham”;
Την ίδια σχέση που έχει και το προφιτερόλ με την πίτσα πεπερόνι, που εσύ “τσακίζεις” ταυτόχρονα. Όλα στο ίδιο μέρος καταλήγουν. Προτιμούσες Αγιοβασιλίτσες με μίνι να λικνίζονται υπό τους ήχους ξενόφερτων εορταστικών ασμάτων; Έλληνες είμαστε και δη Αιγαιοπελαγίτες. Έχουμε χρέος να προβάλουμε τα ήθη και τα έθιμα μας και να αναδείξουμε την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά μας. Εξάλλου, είμαστε νησί με φλογερό ταμπεραμέντο. Το καλοκαίρι τραγουδάμε και το χειμώνα χορεύουμε. Ενίοτε τα συνδυάζουμε κιόλας. Όλο το χρόνο. Χριστούγεννα, Πάσχα, Εθνικές επετείους, Πρωτομαγιές, πανηγύρια. Ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις τον τρόπο με τον οποίο θα υποδεχτούμε τη γέννηση του Θεανθρώπου; Αν θέλεις υπερθέαμα, να πας στο Park Avenue.
“Έχω την πάθηση της Jeanne D' Arc. Βλέπω πορτοκαλί αυτοκινητάκια σε διάφορα σημεία του δρόμου”.
Δεν βλέπεις οράματα, αλλά θα φροντίσω να καείς στην πυρά ούτως ή άλλως. Δεν είναι πολλά αυτοκινητάκια. Ένα είναι αυτό που λες. Το πρώτο ηλεκτρικό αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε στη Σύρο και πλέον ανήκει στο Βιομηχανικό Μουσείο.
“Και γιατί εκτέθηκε στις γιορτές; Μήπως μετέφερε τον Άγιο Βασίλη στο σπίτι του”;
Όχι, φέτος ο Άγιος Βασίλης πήγε στην Ποσειδωνία με πυροσβεστικό όχημα. Το ηλεκτρικό αυτοκίνητο μπορεί να δηλώσει συμμετοχή για του χρόνου, αν και ένα ελαφρύ προβάδισμα έχουν περιπολικά, το ΕΚΑΒ και το απορριμματοφόρο του δήμου.
“Πώς τα βγάζει πέρα ο Άγιος Βασίλης με τόσες κατοικίες ανά τον κόσμο; Ποιος πληρώνει τα χαράτσια”;
Η Μιχαλού. Κάτι άλλο;
“Αν επισκεφτώ το χωριό του Αγίου στη Λαπωνία, θα μου βάψουν απλά το πρόσωπο, θα μου πουν ένα παραμύθι και θα με μπουκώσουν κουραμπιέδες”;
Όχι, θα σε κεράσουν ένα δηλητηριασμένο μήλο και μετά θα σε φιλήσει ο πρίγκιπας για να ξυπνήσεις. Δεν αντέχω άλλη μιζέρια. Νομίζω ότι επήλθε ο κορεσμός. Είναι πολύ σημαντικές οι προσπάθειες που καταβάλλουν διάφορες δυνάμεις του νησιού για να σφύζει ο τόπος τους από ζωή. Το να κάνει κάποιος επικριτικά σχόλια, χωρίς να προτείνει λύσεις που ο ίδιος θεωρεί “καλύτερες” είναι το μόνο εύκολο. Για όσο λοιπόν τα ζωνάρια μας συνεχίσουν να είναι σφιχτά, μάθε σε παρακαλώ να είσαι γλυκομίλητος και επιεικής. Και επιτέλους, φέρε αυτή τη σκάλα.
