11 χρόνια «Ομάδα Καβάφης». 11 χρόνια, που η ποίηση του σπουδαίου Αλεξανδρινού «ταξιδεύει» στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. Η Γρανάδα , το Ελσίνκι, η Αλεξάνδρεια, η Κωνσταντινούπολη, η Νέα Υόρκη, η Βοστώνη, το Παρίσι, οι Βρυξέλλες και το Σίδνεϋ είναι μερικές από τις πόλεις που φιλοξένησαν και αγκάλιασαν τη φημισμένη παράσταση του Πολιτιστικού Συλλόγου Άνω Σύρου.
Μέχρι σήμερα, οι στίχοι του Κωνσταντίνου Καβάφη έχουν αποδοθεί «απ’ έξω και τραγουδιστά» περίπου 64 φορές. Αριθμός, που σε κάποιους ίσως να φαντάζει λογικός, δεδομένης της πολυετούς δράσης της ομάδας και σε άλλους, κατόρθωμα. Αν λάβει κανείς υπόψη ότι, η συγκεκριμένη παράσταση, που έχει διασχίσει τα πέρατα του κόσμου, αποτελεί δημιούργημα ενός τοπικού συλλόγου σε μια κουκίδα του ελληνικού χάρτη, δικαίως θα το χαρακτηρίσει ως «κατόρθωμα». Αν σκεφτεί όμως, ότι ο λόγος του οικουμενικού ποιητή μας παραμένει διαχρονικός και αναλλοίωτος, θα συμπεράνει ότι, η πορεία της δεν είναι τυχαία.
Η δύναμη και η αλήθεια των στίχων του, σε συνδυασμό με το σεβασμό, το θαυμασμό και την αγάπη της Ομάδας Καβάφης για το έργο του, «έστρωσαν» από την πρώτη κιόλας στιγμή το χαλί της επιτυχίας μιας παράστασης, η οποία δεν έχει ολοκληρώσει ακόμα τον κύκλο της. Η επιτυχία δεν καθορίζεται μόνο από τον αριθμό των παραστάσεων που έχουν δοθεί, αλλά και από τον αριθμό των ανθρώπων που ενθαρρύνθηκαν για το ξεκίνημα μιας πνευματικής αναζήτησης, μέσω της ποίησης. Η τέχνη, πέρα από μέσο προσωπικής έκφρασης, αποτελεί και «καθρέφτη» της ζωής, που αντιλαμβανόμαστε όταν νιώσουμε πια έτοιμοι να κοιτάξουμε το είδωλό μας. Αναγνωρίζοντας στις αράδες ενός ποιήματος κάποιο κομμάτι του εαυτού μας, έχουμε τη δυνατότητα να ερμηνεύσουμε, να εξηγήσουμε, να συναισθανθούμε. Κι όταν μια ομάδα, μικρή ή μεγάλη, έχει βάλει το χέρι της σε αυτό, της αξίζουν συγχαρητήρια.
Όμως όσο σημαντικό είναι να σου χτυπήσει την πόρτα η ποίηση, άλλο τόσο σπουδαίο είναι να βρεθείς εσύ στο δικό της κατώφλι. Ακόμα και τυχαία ή από λάθος, ή επειδή μια εσωτερική ανάγκη σε έσπρωξε στο μέρος της.
Πριν μερικά χρόνια, παραιτήθηκα από τους πάντες και τα πάντα. Το ποτήρι ξεχείλισε και δεν είχα καμία διάθεση να το αδειάσω στο νεροχύτη. Ένιωθα εγκλωβισμένος σε ένα κλουβί, στο οποίο δεν κατάλαβα ποτέ πώς βρέθηκα. Όσο εύκολες και συνοπτικές ήταν οι διαδικασίες του εγκλεισμού μου, τόσο δύσκολες και επώδυνες ήταν οι προσπάθειές μου να δραπετεύσω…. ώσπου, τα παράτησα αδύναμος και εξουθενωμένος. Κάποια στιγμή, κλήθηκα να παρακολουθήσω τη μουσικοποιητική παράσταση «Απ’ έξω και τραγουδιστά» της Ομάδας Καβάφης. Η εκδήλωση ξεκίνησε και το ένα ποίημα διαδεχόταν το άλλο. Η προσοχή μου ήταν επικεντρωμένη στη λήψη φωτογραφιών και ως συνήθως, είχα τα νεύρα μου, γιατί λόγω του φωτισμού, όλες έβγαιναν «ξάσπρες». Ξάφνου, έφτασαν στα αυτιά μου δυο στίχοι:
«Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη».
Κατέβασα τη φωτογραφική μηχανή και αφοσιώθηκα στην αφήγηση.
«Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A, όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω».
Τότε συνειδητοποίησα ότι, αυτό που ήταν για μένα «κλουβί», για τον Καβάφη ήταν «τείχη». Αυτό με παρότρυνε να δώσω βάση σε κάθε επόμενη λέξη που θα άκουγα, να βρω κι άλλες ομοιότητες, να αφουγκραστώ τα νοήματα των στίχων, να μάθω από αυτούς και να πάρω θάρρος για να σπάσω τα δικά μου «τείχη».
Γύρισα στο σπίτι μου και χώθηκα στο ίντερνετ. Έψαχνα τα ποιήματα του Καβάφη, ο οποίος έχει μεταφραστεί σε 120 γλώσσες και προσπαθούσα να τα αποστηθίσω ένα προς ένα. Κι έτσι, ο Καβάφης με "βοήθησε" κι έγινε σιγά-σιγά βίωμά μου, όπως έγινε βίωμα της ίδιας της Ομάδας, αλλά και όλων των φίλων της ανά τον κόσμο. Είμαι πολύ χαρούμενος που η παράσταση αγκαλιάστηκε για μία ακόμη φορά από το κοινό της Σύρου, που έσπευσε να την παρακολουθήσει στο Ησυχαστήριο των Αδερφών του Ελέους. Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν περίπου 400 άτομα.Τα έσοδα θα διατεθούν για την ενίσχυση του ιδρύματος.
