Το ότι μερικά ζητήματα, στην πολιτική «αρένα», αποφεύγονται εντέχνως, προκειμένου να γλιτώσει η μία πλευρά την κατακραυγή από τα υπόλοιπα μέρη, αυτό είναι γνωστό.
Το ότι ένα θέμα που «καίει» και «τσουρουφλίζει» δεν αποτελεί καλοδεχούμενη αφορμή για διάλογο, επίσης γνωστό.
Τώρα, όταν ένα θέμα μείζονος σημασίας αποφεύγεται (ατέχνως) από τον επικεφαλής ενός φορέα, ενός φορέα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ενός φορέα, που διοικείται από αιρετά μέλη και όπως πολλάκις έχει αναφερθεί σε αυτή τη στήλη και θα αναφέρεται, έως ότου κάποιος αφαιρέσει διά της βίας κάθε μορφής μέσο έκφρασης λόγου από τη γράφουσα, κάθε αιρετό στέλεχος οφείλει και έχει την ευθύνη ενημέρωσης του πολίτη τον οποίο εκπροσωπεί και ο οποίος τον επέλεξε για αυτή τη θέση, τότε εκεί, υπάρχει πρόβλημα.
Όταν ο επικεφαλής των αιρετών απαντά σε συγκεκριμένη ερώτηση, που αφορά στην ενημέρωση των πολιτών, σχετικά με μία κατάσταση σε υπηρεσία του φορέα ευθαρσώς, δημοσίως και με άτσαλο λόγο, που μόνο πολιτικός δεν μπορεί να λογίζεται, ότι – μέσες άκρες – «δε σας λέω, δε σας λέω, που να σκάσετε», αυτό, θεωρείται ύβρις, αφού συνεχίζοντας μάλιστα, ο ίδιος, σημειώνει, ότι συνειδητά και με πλήρη επίγνωση, χρησιμοποίησε αυτές τις λέξεις στην «απάντησή» του.
Όταν η φημολογία περί οικονομικών προβλημάτων γιγαντώνεται, ενώ διαμορφώνεται στα στοιχεία σκηνικό κατάρρευσης, παρά τις προφορικές, πολιτικά αναμενόμενες, ωραιοποιήσεις, η απάντηση «περνάμε καλά στα παρασκήνια και αυτό βγαίνει στο κοινό», υποδεικνύει, όχι μόνο τη διάθεση εμπαιγμού και του τελευταίου πολίτη, αλλά και την άρνηση κάθε είδους ευθύνης για την κατάσταση.
«Εμείς όλα σωστά τα κάνουμε, όλοι οι υπόλοιποι μας φέρονται σκάρτα». Αυτή είναι η απάντηση, που σε ένα μεγάλο ποσοστό ακούγεται, σε πολλά θέματα που φέρνουν τη διοίκηση αντιμέτωπη με τα λάθη και τις ευθύνες της.
Ως πότε όμως; Ως πότε αυτή η διοίκηση θα είναι η αδικημένη, η ριγμένη, η τσαλαπατημένη από τις καταστάσεις και τις συγκυρίες και την άσπλαχνη συμπεριφορά των υπολοίπων φορέων ή και των προηγούμενων διοικήσεων;
Ως πότε θα θυματοποιείται, για να καλύψει τις δικές της – καταδικές της – αδυναμίες;
Όταν ένας ικανός επιχειρηματίας, αναλαμβάνει να διοικήσει μία υγιή επιχείρηση και λόγω των οικονομικών συνθηκών της χώρας, αντιλαμβάνεται, ότι τα έσοδά του μειώνονται, τότε οφείλει να προσαρμόσει τη λειτουργία της επιχείρησής του, ανάλογα με τα νέα δεδομένα της αγοράς.
Ένας ικανός επιχειρηματίας, δεν θα συνεχίσει να δαπανά και να προμηθεύεται και να ξοδεύει με τον ίδιο ρυθμό, ενώ παρατηρεί, πως τα έσοδά του είναι μειωμένα σχεδόν στο μισό. Αντ’ αυτού, θα προσαρμόσει τις δαπάνες στα έσοδα και θα αναζητήσει τρόπους να τα αυξήσει, χωρίς, ωστόσο, να χάσει την ανταγωνιστικότητά του.
Ένας ανίκανος επιχειρηματίας, από την άλλη πλευρά, αδυνατεί να ανταπεξέλθει στις καινούριες απαιτήσεις της αγοράς και μεμψιμοιρεί διαρκώς, για την άτιμη την κρίση που τρώει την επιχειρηματικότητα και εν τέλει το μαγαζάκι βάζει λουκέτο και ο επιχειρηματίας μένει πίσω να βρει τρόπο να πληρώσει τα «φέσια».
Αυτό, είναι δεκτό, όταν πρόκειται για ένα συγκεκριμένο άτομο, που η περιουσία του είναι ιδιωτική και ό,τι και αν συμβεί σε αυτόν επηρεάζει σε μικρότερο βαθμό το σύνολο. Είναι, όμως, απαράδεκτο να συμβαίνει, σε ένα φορέα της Αυτοδιοίκησης, διότι απλούστατα, ένας φορέας της αυτοδιοίκησης δεν μπορεί να βάλει λουκέτο και τα «φέσια» τα πληρώνει ο πολίτης, ο οποίος και επηρεάζεται άμεσα από την κακοδιαχείριση των οικονομικών του φορέα.
Στην περίπτωση δε, που ένας αρχικά υγιής φορέας, σιγά σιγά χάνει, κατά κοινή ομολογία, αυτή του την ιδιότητα, λόγω άστοχων πολιτικών και μάλιστα, αυτές τις πολιτικές δεν φαίνεται να τις ενστερνίζονται τα μη αιρετά στελέχη του, η μόνη απάντηση που δε χωρά στο διάλογο, ειδικά, όταν αυτός ο διάλογος γίνεται για την ενημέρωση των πολιτών, είναι το «όλα καλά, όλα ανθηρά, όλα βαίνουν καλώς, δεν έχω να πω κάτι άλλο».
Πλέον, έχουμε ξεφύγει από το στάδιο του να καλύπτουμε έντεχνα τα λάθη και έχουμε φτάσει στο σημείο να βγάζουμε τρελή μία ολόκληρη μερίδα της κοινωνίας. Τα θερμά μου συγχαρητήρια, τόσο σε όσους επιχειρούν την τακτική της παράνοιας, όσο και σε εκείνους που τη δέχονται.
