Γιατί πρέπει να τα καταστρέφουμε όλα; Γιατί «τους βάζουμε φωτιά και τα καίμε»;
Έχουμε παρεξηγήσει κάπως τα πράγματα. Τη δική μας περιουσία μπορούμε να την κάνουμε ό,τι θέλουμε. Να τη σπάσουμε σε χίλια κομμάτια, να την πατήσουμε κάτω, να την περιλούσουμε με βενζίνη και να της πετάξουμε ένα σπίρτο. Η Σύρος όμως δεν ανήκει σε κάποιον συγκεκριμένα. Δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Είναι το «σπίτι» όλων μας. Και πέρα από ανατριχιαστικό, τρομακτικό ή άγριο, το να ακούς και να βλέπεις κάθε εβδομάδα τις φλόγες να φτάνουν στο παράθυρό σου είναι ταυτόχρονα και εξοργιστικό. Ποιος έχει το δικαίωμα να παίζει με τη φύση, αλλά και τις ανθρώπινες ζωές Κάθε εβδομάδα σειρήνες, κάθε εβδομάδα ελικόπτερα, κάθε εβδομάδα πανικός και υστερία. Οι πυρκαγιές στο νησί έχουν πάρει τη μορφή σήριαλ που προβάλλεται κάθε Πέμπτη μεσημέρι. Το επεισόδιο της προηγούμενης εβδομάδας είχε τόσο μεγάλη επιτυχία που το επανέλαβαν και το Σάββατο, καταφέρνοντας να κάψουν περισσότερες εκτάσεις, να αμαυρώσουν μία μεγάλη εκδήλωση, για την οποία οι διοργανωτές δουλεύουν επί σειρά μηνών και να μαυρίσουν και τις ψυχές μας.
Δεν έχει σημασία αν μία φωτιά προκλήθηκε σκόπιμα ή από ατύχημα, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Φωνές, υστερίες, ζημιές άνευ λόγου και αιτίας. Ως τόπος, προσπαθούμε με τα χίλια ζόρια να κάνουμε βήματα μπροστά, να εξελιχθούμε, να δείξουμε ότι είμαστε ένας προορισμός φιλόξενος, ήσυχος και ασφαλής για τους επισκέπτες και αυτό το καλοκαίρι, κάθε προσπάθεια έχει γίνει στάχτη και μπούρμπερη.
Δηλαδή τι άλλο πρέπει να πούμε ή να κάνουμε για να το καταλάβουν μερικοί; ΤΕΛΟΣ. Δεν έχει μείνει και τίποτα άλλο να καεί. Αν πάλι, κάποιοι έχουν βάλει σκοπό να μας κάνουν όλους μπάρμπεκιου, μην το κουράζουμε κάθε τρεις και λίγο. Ανάψτε τη σούβλα κι ερχόμαστε. Τουλάχιστον να πάμε ηρωικά κι όχι σαν τα ποντίκια.
Και επαναλαμβάνω ότι, δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία η αιτία μιας πυρκαγιάς. Κατανοώ ότι εκείνος που κάνει χρήση βεγγαλικών και φωτοβολίδων για δημιουργία εφέ στο πλαίσιο μίας εκδήλωσης δεν μπορεί να φανταστεί την κατάληξη που πιθανόν να έχει όλο αυτό, αλλά η λογική φωνάζει (δεν λέει απλά, ξελαρυγγιάζεται) ότι, δεν ρίχνουμε πυροτεχνήματα όταν φυσάει. Δεν χρειάζεται να είσαι ούτε ο Καντερές, ούτε η Πετρούλα Κωστίδου για να το γνωρίζεις.
Σε τι φταίει δηλαδή όλος αυτός ο κόσμος που συγκεντρώθηκε στην παραλία των Αγκαθωπών για το τράβηγμα της πεζότρατας; Σαφώς και το πρόβλημα δεν είναι ότι διεκόπη στη μέση η γιορτή, αλλά ο χαμός που άφησε πίσω του αυτή η «ατυχία». Όλοι είχαν πάει να διασκεδάσουν, να ξεχαστούν λίγο από όλα αυτά που μας τρυπάνε κάθε μέρα από λίγο την καρδιά και από τη μια στιγμή στην άλλη, η χαρά τους βγήκε ξινή. Από τι; Από την απροσεξία και την απερισκεψία, αλλά όχι τη δική τους.
Όσο και να έχεις «τα μάτια σου δεκατέσσερα» που έλεγαν οι γιαγιάδες μας, δεν μπορείς σχεδόν ποτέ να προβλέψεις πώς θα ενεργήσει ο διπλανός σου. Φωτιές στην Αγία Βαρβάρα, φωτιές στο Πισκοπειό και στα Μάλια, φωτιές στον Πάγο, φωτιές στο Κόμητο και τα «Τρία Λαγγόνια». Πηγαίνεις μετά έναν φίλο σου βόλτα ή στην παραλία και αντί να του δείξεις τα αξιοθέατα, του δείχνεις τι έχει καεί και τι ξέρα έχει απομείνει. Μα είμαστε σοβαροί;
Έχουμε ένα νησί, που πέρα από τον πολιτισμό και τα όμορφα νεοκλασικά κτίρια, έχει να παρουσιάσει και κάποιες φυσικές ομορφιές, οι οποίες δυστυχώς δεν είναι πολλές. Πρέπει λοιπόν ακόμα και αυτά τα λίγα δέντρα ή τις χορτολιβαδικές εκτάσεις να τις εξαφανίσουμε; Για ποιο λόγο; Μας ενοχλούν σε κάτι;
Οι πυρκαγιές κατά την καλοκαιρινή περίοδο είναι ένα «συχνό φαινόμενο» που πλήττει όλη σχεδόν τη χώρα, όμως δεν είναι κάτι φυσιολογικό ή συνηθισμένο. Και κυρίως δεν είναι έθιμο όπως η πεζότρατα ή η τσιπουροβραδιά. Φέτος το κακό έχει παραγίνει και πρέπει να δοθεί ένα τέλος. Γιατί καλές οι εκδηλώσεις, καλές οι συναυλίες, αλλά ο πολιτισμός φαίνεται και από την αγάπη και το σεβασμό που δείχνουμε στον τόπο μας. Και δυστυχώς από αυτό πάσχουμε.
