Έφτασε το καλοκαιράκι, ήρθε η εποχή, που σιγά-σιγά ο κόσμος δραπετεύει (από την πόλη; Από ίδρυμα; Κανείς δεν ξέρει) και αναζητά ηρεμία, ησυχία, τάξη και ασφάλεια, σε κάποια αμμουδιά, σε ένα μπιστρό με θέα το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, ή ακόμη και την εκτόνωση, το αλκοόλ, την ξέφρενη διασκέδαση.
Για ό,τι κι αν ζητά κανείς, είτε πρόκειται για ησυχία και ηρεμία, είτε για trekking και ώρες περπάτημα μέσα στο καρκαΐλι και τη λαλάκα, είτε για ιαματικά λουτρά, είτε για αθλητικά γεγονότα, είτε για αχαλίνωτο clubbing, ο ιδανικός προορισμός είναι οι Κυκλάδες.
Και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να γνωρίσεις όλον αυτό το συρφετό που πραγματοποιεί την καθιερωμένη καλοκαιρινή απόβασή του στους άνυδρους βράχους του Αιγαίου, από το να περάσεις 17 ώρες μέσα στο πλοίο των ενδοκυκλαδικών δρομολογίων. Όλοι όσοι μπαίνουν, βγαίνουν, κάθονται, παίζουν, τρέχουν μαζί με τα παιδιά τους, είτε για να τα μαλώσουν, είτε για να τα κυνηγήσουν ανάμεσα στις θέσεις των επιβατών που θέλουν την ησυχία τους, εγκλωβίζονται σε ένα μικρό σχετικά χώρο, χωρίς έξοδο διαφυγής (το μόνο που σε σώζει είναι ένα σάλτο στη θάλασσα και ώρες – ώρες αυτή η επιλογή φαίνεται αρκετά ελκυστική).
Ιδιαίτερα για έναν επιβάτη, που ταξιδεύει μόνος και έχει τη δυνατότητα να παρατηρήσει τριγύρω, αυτή η συγκέντρωση ετερόκλητων συνόλων, φαντάζει σαν την καταλληλότερη ευκαιρία για κοινωνιολογική έρευνα.
Η “καθωσπρέπει” Κολωνακιώτισσα κυριούλα, που θα ρωτήσει τρομοκρατημένη «Ξέρετε αν με αυτό το πλοίο κουβαλάνε τους λαθρομετανάστες, γιατί σιχαίνομαι;», οι Άγγλοι τουρίστες, που περιμένουν να βρουν μία Ελλάδα μπίλιες και τους Έλληνες εξαθλιωμένους από τη φτώχεια και την πείνα και έτσι όπως μας βλέπουν με τα καλά μας μέσα στη χλίδα εκπλήσσονται, οι Γερμανο-Αυστριακοί, που επιμένουν στο κλισέ του πέδιλου με την κάλτσα, ενώ παράλληλα αποπνέουν και μία ξινίλα, γιατί θεωρούν, ότι ακόμη και οι παραλίες, ο ήλιος, η θάλασσα, έχουν πληρωθεί απ’ τα δανεικά κι αγύριστα λεφτά τους, τα παιδάκια που παίζουν παιχνίδια στο τάμπλετ με φουλ ένταση, οι σκανδιναβές κοπελίτσες, που μένουν με το μαγιό και κάνουν ηλιοθεραπεία στο κατάστρωμα, διότι δεν θέλουν να αφήσουν αχτίδα ηλίου να πάει χαμένη και να μην τις κοκκινήσει, οι παρέες που παίζουν τίτσου ή μπιρίμπα περιμένοντας να περάσει η ώρα, οι κιμπάρηδες που αποφασίζουν να κοιμηθούν πιάνοντας 8 θέσεις έκαστος, οι περισπούδαστες μαντάμ απορροφημένες στα «Δακρυσμένα Φεγγάρια» ή κάτι αντίστοιχο, ή οι κύριοι με τα γυαλιά πρεσβυωπίας και την εφημερίδα, τα ερωτευμένα ζευγαράκια, που δεν ξεκολλούν ο ένας απ’ τον άλλο και θεωρούν, πως είναι απόλυτα αναγκαίο να εκδηλώσουν τον έρωτά τους ενόσω βρίσκονται στριμωγμένοι ανάμεσα στους υπόλοιπους επιβάτες, ή στην καλύτερη περίπτωση, στήνονται για ώρα αγκαλιασμένοι στην πρύμνη, μπροστά από την Γαλανόλευκη, σαν τον Τζακ και τη Ρόουζ του Τιτανικού.
Αρκετές φορές μάλιστα, το πολύωρο ταξίδι συνοδεύεται και από το (όχι και τόσο) ρυθμικό κουνηματάκι του πλοίου, που στα νορμάλ του κουνάει μέσα στο λιμάνι, ενώ όταν βρίσκεται στα ανοιχτά με πάνω από 5 μποφόρ και αναμετράται με τα κύματα, χρειάζεσαι ορειβατικό εξοπλισμό, για να δεθείς και να αγκιστρωθείς κάπου ή μουσική υπόκρουση τα «Λαδάδικα» του Μητροπάνου, να συνοδεύουν τις ζεμπεκιές που κάνεις, για να μετακινηθείς από την πρύμνη στο μπαρ, για να πάρεις έναν καφέ, με αντίτιμο 1 νεφρό και 50 λεπτά.
«Και τώρα θα ταξιδέψουμε 2 ώρες; Απαπαπα… Δεν μπορώ… Με πιάνει κλειστοφοβία», σχολιάζει για τη διαδρομή από Σέριφο - Πάρο, η Κολωνακιώτισσα σε μία φίλη της, ενώ ένα ξανθούλικο κοριτσάκι τρέχει με ένα παγωτό τσιρίζοντας «Gelatoooooooo», για να μοιραστεί τη χαρά της με όλο το πλοίο. Παράλληλα, ένας κύριος σκαρφαλώνει πάνω σου, για να φτάσει την πρίζα, να βάλει τον φορτιστή του κινητού του, το οποίο και σου έρχεται στο κεφάλι, γιατί η πρίζα είναι ξεχαρβαλωμένη. Από το βάθος ακούγεται η φωνή μίας μάνας: «Κώσταααα! Τι σου έχω πει εγώ; Κατέβα από την κουπαστή κακομοίρη μου δεν θα σε ξαναπάω διακοπές!». Ψέμα. Το ξέρει κι εκείνη, το ξέρει και ο Κωστάκης, που συνεχίζει την ανάβαση στην κουπαστή.
Προετοιμάζοντας εαυτόν για τις επόμενες 10 ώρες του ταξιδιού, οι οποίες για τους νησιώτες αποτελούν καθημερινότητα, μιας και το μοναδικό καράβι που εκτελεί Ενδοκυκλαδικά, τυχαίνει να είναι μικρό, αργό και μόνο του στην προσπάθεια να συνδέσει πάνω από 10 διάσπαρτα νησιά, ακολουθεί η παρακάτω στιχομυθία με το λοστρόμο:
- Συγγνώμη, καμπίνες διαθέσιμες υπάρχουν;
- Δεν υπάρχουν καμπίνες.
- Δεν υπάρχουν διαθέσιμες…;
- Δεν υπάρχουν γενικά.
- Μάλιστα. Πόσο είναι η διαφορά του εισιτηρίου για την 1η θέση;
- Δεν υπάρχει 1η θέση.
- Α. Τουλάχιστον πόσο κάνει να πάρω ένα κωδικό για Wi-Fi;
- Δεν υπάρχει Wi-Fi.
Ξέρεις ότι θα είναι ένα δύσκολο ταξίδι, αλλά εφόσον δεν υπάρχει άλλη επιλογή… σφίγγεις τα δόντια και κάνεις υπομονή. 10 ώρες είναι αυτές. Θα περάσουν κάποια στιγμή.
