Άντε τώρα εγώ να αρχίσω να λέω κι εσύ να μην τρελαθείς.
Άντε και να εκθέσω την κατάσταση ως έχει και να μην με βρούνε αύριο σε κανένα χαντάκι.
Γιατί πως να τα πει κανείς και πως να τα ομολογήσει όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, τα οποία αλλιώς παρουσιάζονται, διαφορετικά εννοούνται και τελικά αλλά ισχύουν.
Αυτό το παιχνίδι έχει συνήθως τρεις πλευρές.
Στη μία πλευρά είναι οι διαμορφωτές και χειριστές των καταστάσεων, που λειτουργούν πάντοτε προς όφελος τους, από την άλλη πλευρά οι πιστοί ακόλουθοι κατά περίπτωση, που διαμορφώνουν κλίμα και εποφθαλμιούν μία ατομική ευνοϊκή εξέλιξη και στην τρίτη πλευρά βρίσκεται ο απλός κόσμος, που περιμένει, παρασύρεται, πιστεύει, χρησιμοποιείται και προδίδεται.
Αποφθεγματικά τελείως χρησιμοποιείται πλέον η ρήση πως τις αποφάσεις τις λαμβάνουν οι ισχυροί.
Εξαρτάται όμως πάντοτε ποιος θεωρείται ισχυρός και ποιος αδύναμος.
Γιατί εάν υποτεθεί πως ισχυρός είναι αυτός που κατέχει την εξουσία, τότε τα πράγματα περιπλέκονται, καθώς αυτοί που φαινομενικά εξουσιάζουν πολλές φορές είναι τοποθετημένοι για να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς των μεγάλων αφεντικών, που διατηρούν την ισχύ τους παραμένοντας στη σκιά, από όπου κινούν τα νήματα ανεμπόδιστα.
Ο ισχυρός διαμορφώνει τις καταστάσεις, είναι αυτός που ορίζει τους νόμους και τους κανόνες του παιχνιδιού.
Στρατηγικές, πολιτικές, τεχνάσματα, συμφωνίες, όλα με μόνο ζητούμενο την αποκόμιση οφέλους προς ίδια χρήση.
Χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς αναστολές, χωρίς επιφυλάξεις λαμβάνονται αποφάσεις που εφαρμόζονται με κάθε κόστος, που όμως πάντοτε το πληρώνουν οι άλλοι, οι μικροί, οι ανίσχυροι.
Οι συμφωνίες κλείνονται μόνο προς όφελος του ισχυρού, μόνο γι’ αυτόν, ατομικά, ξεκομμένα από το όφελος του συνόλου, το οποίο αγνοείται και στη χειρότερη θυσιάζεται.
Πάντα για την υλοποίηση κάθε στόχου όμως χρειάζονται και οι διεκπεραιωτές, αυτοί που γνωρίζουν τη βρωμιά αλλά πουλάνε το τομάρι τους κοψοχρονιά αρκεί να επιπλεύσουν, να τακτοποιηθούν, να βολευτούν.
Πρόθυμοι να παρουσιάσουν την εικόνα όπως συμφέρει στην εντολέα τους, να κάνουν την βρώμικη δουλειά και να ετοιμάσουν το έδαφος για το επιθυμητό αποτέλεσμα, για να εισπράξουν τελικά το μικροβόλεμα τους.
Ο αριθμός των θυμάτων μεγάλος. Πάντα οι περισσότεροι. Άλλωστε, ο αγώνας αιώνων είναι οι πολλοί να πιστέψουν πως είναι αδύναμοι, γιατί θα ήταν καταστροφικό για τους λίγους εάν καταλάβουν τη δύναμη τους.
Τα θυσιαστήρια στήνονται παντού. Όπου υπάρχουν μεγάλες συγκεντρώσεις ατόμων. Όσο υπάρχουν πλήθη τόσο ευκολότερες γίνονται οι θυσίες.
Η μάζα εκεί στην αναμονή, με παραχωρήσεις που η αδυναμία της ορίζει, προσδοκά το καλύτερο μέχρι τη στιγμή της εξόντωσης της.
Τόσοι αιώνες έχουν περάσει και η ανθρωπότητα από το 416 π.Χ. μέχρι σήμερα ακόμα συζητά στη βάση της ανάλυσης των αρχαίων σοφιστών για το δίκαιο του ισχυρού, που τελικά πάντοτε αυτό θα ισχύει.
«Δίκαια μεν εν τω ανθρωπείω λόγω από της ίσης ανάγκης κρίνεται, δυνατά δε οι προύχοντες πράσσουσι και οι ασθενείς ξυγχώρουσιν».
