Σε μία αέναη προσπάθεια ύπαρξης και επιβολής της οντότητας κάθε έμβιου πλάσματος επί της γης, παρατηρείται μία συνεχής πάλη επικράτησης, από την εποχή της αρχέγονης δημιουργίας έως την εκπολιτισμένη λογική αντιμετώπιση του σήμερα.
Με την σταδιακή ημέρωση των ζωωδών ενστίκτων στην πάροδο των αιώνων και την καλλιέργεια της σκέψης του ανθρώπου, γεννήθηκε η ανάγκη ερμηνείας των όσων ορίζουν την δημιουργία, την πορεία, το μέλλον του στον πλανήτη.
Γεγονότα, πράξεις, συμπεριφορές αναζητείται συνεχώς εάν εκπορεύονται από ανώτερες υπερκόσμιες δυνάμεις, κατά την θρησκευτική προσέγγιση, προκύπτουν ως απόρροια της ανθρώπινης βούλησης, στην πιο πραγματιστική αντιμετώπιση, υπακούουν σε μία συμπαντική νομοτέλεια, σύμφωνα με μία επιστημονική οπτική ή απλά προκαλούνται από το στιγμιαία τυχαίο συμβάν, όπως υποστηρίζουν οι αρνητές της σκέψης.
Σε κάθε περίπτωση, ζητούμενο είναι να βρεθεί ποιος κινεί τα νήματα, ώστε να διερευνηθεί η δυνατότητα του κατά πόσον μπορεί ο κάθε ένας ή έστω του επιτρέπεται, να αναλάβει ανάλογο ρόλο, με μεγαλύτερης ή μικρότερης εμβέλειας δυναμική.
Όταν το μέγεθος αυτών των μεγάλων αναζητήσεων πέφτει στα μέτρα του καθημερινού, μπορεί κατ’ ουσία η γενική θεώρηση να παραμένει η ίδια, όμως το αποτέλεσμα προέρχεται από το ζητούμενο και αυτό δεν είναι άλλο από την ανάγκη καθορισμού των όσων συμβαίνουν.
Εμφανής η προσπάθεια να διαδραματίσει ο κάθε ένας ενεργό ρόλο στις αυριανές προοπτικές, τις οποίες επιθυμεί να ορίσει, να λειτουργήσει καθοριστικά στην όποια εξελικτική διαδικασία, απλά και μόνο από την ανάγκη τόσο ατομικής όσο και συλλογικής επιβεβαίωσης.
Σε αυτή την κοπιώδη προσπάθεια υπεροχής επιζητείται σε τέτοιο βαθμό ο εξουσιασμός ώστε να μην είναι δυνατόν να κριθεί η δυνατότητα του ατόμου στο να ανταποκριθεί ή όχι σε αυτό.
Η αγωνιώδης επικράτηση δεν του επιτρέπει την διάγνωση της ανεπάρκειας του στην διεκπεραίωση αυτού του ρόλου που αυτοκλήτως επιθυμεί να υποδυθεί, καθώς δεν έχει την δυνατότητα κρίσης του μεγέθους των ικανοτήτων του.
Αυτομάτως, οι συγκεκριμένες ενέργειες μόνο θυμηδία μπορούν να προκαλέσουν, όταν από την απόπειρα και μόνο ανάλογης λειτουργικής συμπεριφοράς, προκαλείται αυταπόδεικτα η γελοιότητα του.
Ίσως θα ήταν προτιμότερη η ενασχόληση με το θέατρο σκιών ή μαριονέτας, όπου τα ομοιώματα που ενεργούν υπό τις σπασμώδεις κινήσεις των νημάτων είναι πιο επιδεκτικά στους χειρισμούς των ανεπιτήδειων εντολέων τους.
<
