Γνωρίζω αυτή την πάθηση. Ονομάζεται σύνδρομο Παολίνα η σφετερίστρια. Εμφανίζεται όταν έχεις πάρει τη θέση κάποιου σωσία σου με τον οποίο μοιάζετε τρομακτικά - σαν να συγκατοικούσατε εννιά μήνες στην ίδια μήτρα - και βιώνεις μία διαρκή εσωτερική πάλη, στην προσπάθειά σου να μην αποκαλύψεις την πραγματική σου ταυτότητα.
Στην περίπτωση αυτή, έρχεσαι αντιμέτωπος με τον κίνδυνο της διαταραχής πολλαπλής προσωπικότητας, καθώς ο δεύτερος ρόλος ελέγχει τη συμπεριφορά σου, με αποτέλεσμα να μην ξέρεις ούτε κι εσύ ο ίδιος ποιος είσαι. Οι δύο προσωπικότητες γίνονται και σαμπουάν και κοντίσιονερ μαζί και αντί για ευκολοχτένιστα μαλλιά, έχεις μπλέξει τους μηρούς σου.
Και ενώ καλείσαι να παίξεις έναν καινούριο και συγκεκριμένο ρόλο στον “θίασο” όπου εντάχθηκες, αδυνατείς να τιθασεύσεις τα χούγια και την επαναστατική σου διάθεση, χωρίς μάλιστα να ενημερώνεις και τον θιασάρχη, που αναμένει την επιδότησή σας από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Παρόμοια προβλήματα αντιμετώπισαν και πολλές κινηματογραφικές ηρωίδες, οι οποίες ταλαιπωρούνται μέχρι σήμερα. Για παράδειγμα, η Λίζα (Αλίκη Βουγιουκλάκη), η άστεγη μικροπωλήτρια που χρησιμοποιήθηκε ως “δόλωμα” από τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, προκειμένου να επιστρέψει στο σπίτι η πραγματική κόρη του, Μήτση (Αλίκη Βουγιουκλάκη). Όχι βέβαια ότι της κακόπεσε που έτρωγε τις μαρμελάδες της και κοιμόταν στο πουπουλένιο στρώμα της, αλλά στο τέλος δεν μπορούσε να αποχωριστεί τον “μπαμπά” της, που τόσο είχε αγαπήσει.
Κι αν εδώ η πλαστοπροσωπία ήταν συμφωνημένη και από τις δύο πλευρές, υπάρχουν περιπτώσεις, που αποδεικνύουν ότι η τάση της δικομανίας προϋπήρχε από το 1967. Έξαλλη έγινε η Ιταλίδα βεντέτα Πεπίτα Ντι Κόρφου (Ρένα Βλαχοπούλου), όταν πληροφορήθηκε ότι η άσημη και παρακατιανή Ελληνίδα συνάδελφος της Ρένα (Ρένα Βλαχοπούλου) κλείνει δουλειές, εκμεταλλευόμενη την εκπληκτική ομοιότητά τους. Κι όχι μόνο αυτό... αλλά μαζί με την ελευθερία της, η φουκαριάρα Ρένα παραλίγο να χάσει και το φλερτ της με τον Λάμπρο Φωκά, μεγάλο θαυμαστή της Πεπίτα που έπεσε “θύμα” του έρωτά της.
Θα πρέπει φυσικά να υπογραμμιστεί ότι η ρίζα του συνδρόμου Παολίνα η σφετερίστρια, έχει ελληνική ρίζα όπως και οι ορισμοί των περισσοτέρων νευροψυχιατρικών νόσων (βλέπε σχιζοφρένεια). Στην “Ερωτική Συμφωνία”, η διάσημη πιανίστρια Ειρήνη Στεργίου (Τζένη Καρέζη) παίρνει τη θέση της δίδυμης αδερφής της, Μπέτυς (Τζένη Καρέζη), όταν αυτή πνίγεται μία ωραία ημέρα, που οι αδερφάδες πήγαν βαρκάδα με δέκα μποφόρ. Η Ειρήνη, χρόνια ερωτευμένη με τον γαμπρό της, Πέτρο εγκαθίσταται κανονικότατα στο σπίτι τους και ζει το προσωπικό της δράμα, όταν συνειδητοποιεί ότι δεν αντέχει άλλο τα ψέματα.
Ωστόσο, η εναλλαγή ρόλων μπορεί να φέρει ανυπέρβλητα εμπόδια, ακόμα και σε περιπτώσεις όπου δεν υπάρχουν πραγματικοί οικογενειακοί δεσμοί. Διότι υπάρχει η πιθανότητα να ερωτευτείς τον αδερφό του άντρα, του οποίου την αρραβωνιαστικιά παριστάνεις - όσο εκείνος πηδάει μαζί με τα υπόλοιπα καγκουρό στην Αυστραλία - και να φοβάσαι να εκδηλωθείς, για να μην πουν ότι ξελογιάστηκες με τον κουνιάδο σου.
Κι όμως, υπάρχουν κάποιοι που δεν ανησυχούν για τις φήμες, ούτε πασχίζουν να αποδείξουν ότι δεν είναι νύφες, συννυφάδες ή συμπεθέρες. Είναι επικεντρωμένοι στο στόχο τους και ενεργούν σύμφωνα με τη φύση τους, χωρίς να διαχωρίζουν τα σύκα από τη σκάφη. Συνεπώς, έχεις απέναντί σου ανθρώπους, οι οποίοι -δεν ξέρεις- με ποια ιδιότητα, με ποια ταυτότητα και με ποιον ρόλο σου μιλούν κάθε φορά.
Στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Τρίτης Ηλικίας, ο πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικών Θεμάτων του Δήμου Σύρου – Ερμούπολης κ. Γιάννης Χαρίτος δήλωσε στον χαιρετισμό του ότι η 1η Οκτωβρίου δεν είναι ημέρα γιορτής, αλλά ημέρα αγωνιστικής διεκδίκησης των δικαιωμάτων των συνταξιούχων. Συγκεκριμένα, τόνισε ότι οι μνημονιακές πολιτικές των τελευταίων ετών έχουν οδηγήσει στην εξαθλίωση τους ηλικιωμένους, οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως απόμαχοι της ζωής. Χαρακτηριστικά ανέφερε “συνάδελφοι/συναδέλφισσες δεν υπάρχει καμία μέριμνα για εμάς που τα έχουμε δώσει όλα για την πατρίδα μας. Μας έχουν καταδικάσει σε θάνατο και μαρασμό. Βιώνουμε την αδιαφορία της πολιτείας”.
Αμέσως μετά, ο πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικών Θεμάτων του Δήμου Γιάννης Χαρίτος ανέγνωσε το μήνυμα του προέδρου του Σωματείου Συνταξιούχων ΙΚΑ Κυκλάδων, Γιάννη Χαρίτου, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα από μία εκ διαμέτρου αντίθετη σκοπιά. “Συνάδελφοι / συναδέλφισσες, η τρίτη ηλικία δεν θα πάψει να αποτελεί κομμάτι της κοινωνίας. Καιρός είναι να υπάρξει σωστή μέριμνα και περίθαλψη για τους απόμαχους της δουλειάς που είναι η ρίζα της ζωής και όχι άλλη αδιαφορία από τους ανθρώπους της πολιτείας”.
Όπως καταλαβαίνουμε από τα συμφραζόμενα, τα επόμενα χρόνια θα μας απασχολήσουν τιτάνιες συγκρούσεις μεταξύ του προέδρου της Επιτροπής Κοινωνικών Θεμάτων του δήμου και του προέδρου του Σωματείου Συνταξιούχων ΙΚΑ Κυκλάδων. Δεκάδες θα είναι οι επιστολές που θα μας κατακλύσουν, όπου ο κ. Χαρίτος θα εκτοξεύει τα “πυρά” του προς τον κ. Χαρίτο και τούμπαλιν. Θα ζήσουμε σκληροπυρηνικές καταστάσεις και ερωτώ, γιατί να μη φέρνω έστω και λίγο στον Μπραντ Πιτ για να σφετεριστώ τη θέση του και να ησυχάσω; Ποιος με καταράστηκε έτσι στη ζωή μου να τυραννιέμαι; Άτιμη κοινωνία, που άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους τους ρίχνεις στα ξένα χέρια.
