Όταν η αγένεια αποτελεί αποδεικτικό παιδείας, όταν η άγνοια καμουφλάρεται με επιθετικότητα, όταν το θράσος ανάγεται σε στυλ, τότε τα στοιχεία αυτά συνθέτουν την εικόνα κάποιων υπαλλήλων υπηρεσιών του δημοσίου.
Χωρίς τσουβαλιάσματα και γενικεύσεις, ο λόγος για μεμονωμένα άτομα που η δυσκοίλια συμπεριφορά τους οδηγεί στην αγανάκτηση και την αντίδραση των πολιτών.
Πρόκειται για τα άτομα αυτά που έβαλαν κάθε μέσο και χρησιμοποίησαν κάθε γνωριμία για να βολευτούν σε μία δημόσια θέση.
Τι κι αν γνώριζαν ότι δεν διαθέτουν τα απαιτούμενα προσόντα; Αυτό λίγο τους ενδιέφερε. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να βολευτούν στο δημόσιο, στη θεσούλα, στη σιγουριά της μονιμότητας.
Είναι αυτά τα ίδια άτομα που χωρίς τις απαραίτητες γνώσεις, κατέχουν θέσεις, μη γνωρίζοντας καν τα στοιχειώδη, που όμως καλούνται να εξυπηρετήσουν και να διαφωτίσουν τους πολίτες.
Κι αν κάνεις το λάθος να τους δείξεις πως κατάλαβες ότι δεν ξέρουν που τους πάνε τα τέσσερα, τότε σε χρόνο μηδέν για να καλύψουν την άγνοια τους, σε παρουσιάζουν ως αδαή και μικρόνου, που δεν έχεις τη δυνατότητα να κατανοήσεις τις λαβυρινθώδεις διαδρομές της γνώσης του επαγγέλματος τους.
Είναι και οι άλλοι. Αυτοί που σε αντιμετωπίζουν σαν ενοχλητική μύγα που κάθισε στη μύτη τους και σου απευθύνονται με ύφος σαράντα καρδιναλίων.
Τόσο σνομπ και τόσο επηρμένοι, με το μόνιμα ξινισμένο ύφος ενός υποβόσκοντος γεροντοκορισμού, σου απευθύνονται με την γκριμάτσα που προκαλεί το τσούξιμο των αιμορροΐδων τους.
Αναιδείς και προκλητικοί, με εμφανή την απουσία στοιχειώδους παιδείας, σου απευθύνονται στον ενικό ακόμα και εάν είσαι είκοσι χρόνια μεγαλύτερος τους.
Και έστω η έλλειψη σεβασμού ότι είναι θέμα αγωγής, η άγνοια όμως κοινωνικής συμπεριφοράς στη θέση που υπηρετούν δεν δικαιολογείται.
Είναι αυτοί οι δύο, τρεις, πέντε, δέκα μέσα στους χιλιάδες υπαλλήλους δημοσίων υπηρεσιών, που όμως είναι ικανοί να αμαυρώσουν την εικόνα μιας ολόκληρης υπηρεσίας.
Είναι αυτοί που όλοι οι συνάδελφοι τους γνωρίζουν και κανείς δεν τους μιλά, για να αποφύγουν τις αντιπαλότητες.
Είναι αυτοί που πρώτοι από όλους συμπεριφέρνονται ως οι αυστηρότεροι κριτές του συστήματος, αυτού που οι ίδιοι με την απαράδεκτη νοοτροπία τους διαμορφώνουν.
Και εάν το μέτρο της αξιολόγησης λειτουργούσε στην πραγματική του διάσταση και όχι για να εξυπηρετήσει τις σκοπιμότητες των δανειστών, είναι αυτοί οι υπάλληλοι που επιβάλλεται να αξιολογηθούν και να κριθούν.
Και επιτέλους ας πάψει η υπεράσπιση τους, στα πλαίσια του όποιου συνδικαλιστικού προστατευτισμού.
Μα πάνω από όλα, αφού δεν είναι ικανοί να αντιλαμβάνονται τα αυτονόητα, ας τους υπενθυμίζουμε συνεχώς πως το εργασιακό τους αντικείμενο περιλαμβάνει και την εξυπηρέτηση των πολιτών, γιατί αυτό ακριβώς η θέση τους υποδηλώνει ως δημόσιοι υπάλληλοι.
Πάντως όσον αφορά εμένα, δηλώνω πως εάν συνεχίσω να προκαλούμαι τόσο βάναυσα, θα περάσω στην αντεπίθεση και θα σου σπάσω εγώ τα νεύρα, ζοχαδιασμένε, αδαή και υπερόπτη υπαλληλίσκε.
