Δεν ξέρω για εσάς... Πάντως προσωπικά μετά την τελευταία ενδοκυκλαδική φουρτούνα που βίωσα πιστεύω ότι θα χρειαστεί να παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα προκειμένου να τραγουδήσω ξανά νησιώτικα τραγούδια όπως, “θαλασσοταραχή παραμ παραμ παραμ παραμ φίλα με αγάπη μου και μη ρωτάς που πάει...”.
Μπορεί το καλοκαιράκι να έχει κάνει την εμφάνισή του και να προσπαθεί να εδραιωθεί στην καθημερινότητά μας με τον ήλιο να παλεύει να κόψει το νήμα πρώτος από τα σύννεφα που προσπαθούν να κρύψουν την αίγλη του, όμως οι άνεμοι που παρατηρούνται συχνά, ναι μεν επιτρέπουν την πραγματοποίηση ενός ταξιδιού, ωστόσο συνηγορούν στη διάθεση της θάλασσας να χορέψει πολλές φορές σε ρυθμούς... θαλασσοταραχής. Και ως εδώ, για λόγους αντικειμενικούς και εκ των συνθηκών, μία μικρή ταλαιπωρία είναι κατανοητή!
Άλλωστε, οι νησιώτες πάντοτε γνώριζαν και γνωρίζουν πως η ζωή τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη δυνατότητα ομαλής μετακίνησης από το ένα νησί στο άλλο, από τον ένα προορισμό στον άλλον καθώς και πως ενδέχεται αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του έτους εξαιτίας απαγόρευσης του απόπλου των πλοίων να μείνουν αποκλεισμένοι στους τόπους τους.
Όσα επιβάλλονται ωστόσο υποχρεωτικά για την ασφάλεια των νησιωτών και του πληρώματος των πλοίων είναι κατανοητά από όλους. Η κατάσταση που προκαλεί αντίδραση, αγανάκτηση κι εκνευρισμό όμως είναι όταν χωρίς λόγο διαπιστώνονται καθυστερήσεις, αλλαγές σε δρομολόγια και συνεχείς τροποποιήσεις, που δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο τη ζωή των μόνιμων κατοίκων των νησιών.
Αξίζει να υπενθυμίσουμε έστω και μέσω μίας απλής αναφοράς ότι τα πλείστα προβλήματα που βιώνουν οι νησιώτικες κοινωνίες στο συγκεκριμένο πεδίο, δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν αποτελέσει περιεχόμενο εγγράφων και επιστολών που αποστέλλονται στα αρμόδια υπουργεία με σκοπό να συγκινήσουν την Πολιτεία και να προβεί σε παρεμβάσεις κυρίως για την άγονη γραμμή. Δεν είναι μάλιστα καθόλου αμελητέος ο αριθμός των διαμαρτυριών που έχουν καταγραφεί καθ΄ όλη τη διάρκεια του έτους από την πλευρά Συλλόγων, φορέων κι από ομάδες επαγγελματιών αφού η αδυναμία μετακίνησης μεταξύ των νησιών και όχι μόνο, έχει άμεση συνέπεια στην επιβίωση των επιχειρήσεών τους.
Κάποτε θα φάνταζε αδιανόητο πως το 2014, η μετακίνηση ενός νησιώτη παραμένει ακόμη ζητούμενο κι ένα δικαίωμα ακριβοπληρωμένο το οποίο πολλές φορές αμφισβητείται γεννώντας φόβο μάλιστα στα μικρά νησιά που έχουν λίγο πληθυσμό.
Η θέση κάθε ιδιωτικής εταιρείας είναι δεδομένη. Όταν όμως μιλάμε για άγονη γραμμή ή για Δυτικές Κυκλάδες ή για μικρά νησιά, τότε η ευθύνη της Πολιτείας είναι πολύ μεγαλύτερη. Ακόμη όμως πιο ουσιαστική είναι η συντονισμένη δράση και οι κατάλληλες ενέργειες από την πλευρά της Αυτοδιοίκησης συνολικά. Δήμοι και Περιφέρειες όταν υποστηρίζουν πως ο σχεδιασμός πρέπει να περιέλθει στην αρμοδιότητά τους, προκειμένου να γίνουν πιστευτοί, θα πρέπει να το επιδιώκουν. Πόσο μάλλον όταν υπεραμύνονται του πλάνου και του σχεδίου που ισχυρίζονται ότι έχουν προκειμένου να αντιμετωπίσουν στην “καρδιά” του, το πρόβλημα.
Κι ακόμη περισσότερο, όταν διατυπώνουν τη θέση, πως ακόμη και χωρίς τη διαχείριση των αναγκαίων πόρων από τους ίδιους, αρκεί ο κατάλληλος σχεδιασμός για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα.
Μπορεί ο καιρός να περνά με γοργούς ρυθμούς και να μοιάζει με κακό εφιάλτη η ταλαιπωρία της προεκλογικής περιόδου και των μεγαλοστομιών, ωστόσο μέσα από τις εκλογές αναδείχθηκαν οι νέες Αρχές. Όσοι επανεξελέγησαν γνωρίζουν το πρόβλημα, όσοι εξελέγησαν για πρώτη φορά θα γνωρίσουν το μέγεθος του προβλήματος, όσοι επανήλθαν θα θυμηθούν τους παλιούς... καλούς καιρούς και όσοι εξελέγησαν κι έχουν χρέος να συντονίσουν... ήδη ταξίδεψαν στην άγονη και μάλιστα συνοδευόμενοι από πολλά μποφόρ. Για τα επινίκια ήπιαμε κι ευχηθήκαμε εις υγείαν, για την έστω ικανοποιητική αντιμετώπιση του προβλήματος, πότε;
