Διαφωνώ με την παρωχημένη άποψη ότι οι υπάλληλοι των υπηρεσιών, που είναι επιφορτισμένες με τη δημόσια τάξη και την προστασία του πολίτη, στερούνται παιδείας. Ακόμα κι αν αρκετοί εξ' αυτών είναι απόφοιτοι λυκείου, αυτό δε σημαίνει ότι η δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν τους προίκισε με μία πολύτιμη γνωστική κληρονομιά.
Άλλωστε, ο άπλετος ελεύθερος χρόνος δύναται να αποδειχθεί παραγωγικός, εάν αξιοποιηθεί κατάλληλα για την κάλυψη των όποιων εκπαιδευτικών κενών, που καταφέρνουν κάποιες φορές να αμαυρώσουν ακόμα και τους στοιχειώδεις τρόπους ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Εφόσον λοιπόν, επαγγέλματα όπως αυτά προϋποθέτουν άμεση επαφή του υπαλλήλου με τον πολίτη, η επικοινωνία μαζί του θα πρέπει να οικοδομηθεί πάνω σε γερά θεμέλια, ούτως ώστε ο δεύτερος να αισθανθεί ασφάλεια και ταυτόχρονα, να πειστεί ότι το ελληνικό δημόσιο δεν προσλαμβάνει προσωπικό μόνο για να παρακολουθεί συνδρομητική τηλεόραση και να παραγγέλνει φαγητό από το διπλανό σουβλατζίδικο.
Ωστόσο η νοητική ανάπτυξη, αλλά και η μαθησιακή και γνωστική επίδοση ενός ατόμου δεν εξαρτάται μόνο από τη συνδρομή κάποιου Πυγμαλίωνα. Παρόλο που η Όντρεϊ Χέπμπορν χρειάστηκε λίγη βοήθεια για να μεταμορφωθεί σε “ωραία” κυρία της υψηλής κοινωνίας, η εκμάθηση των σωστών ελληνικών απαιτεί και προσωπική μελέτη σαν να πρόκειται να ζήσεις εκ νέου την εμπειρία των πανελλαδικών εξετάσεων.
Για το λόγο αυτό, το δυναμικό μας φροντίζει πάντα για τον εμπλουτισμό των γνώσεών του, αλλά και για το “ξεσκόνισμα” όλων όσα διδάχθηκε στο σχολείο. Μέσα από τη διαδικασία αυτή, μαθαίνει να αντικρούει εύκολα τους επικριτές του, αλλά και να τεκμηριώνει τη σκέψη του, αποδεικνύοντας ότι κάτω από τη στολή του, δεν κρύβονται μόνο δύο καλογυμνασμένα μούσκουλα αλλά και απύθμενη σοφία.
Συνεπώς, όταν κάποιος αφήνει υπόνοιες για την ποιότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών, ο υπάλληλος οφείλει να υπερασπιστεί το έργο του με απαράμιλλο σθένος, παραθέτοντας πληθώρα επιχειρημάτων. Εξάλλου, η λεκτική επικοινωνία, ως συνειδητή κοινωνική δραστηριότητα αποτελεί μία σκόπιμη λειτουργία αλληλεπίδρασης, η οποία στοχεύει μεταξύ άλλων και στην πειθώ. Μέσω αυτής, ο δέκτης αποδέχεται την ορθότητα μιας άποψης, ενστερνίζεται και υιοθετεί ιδέες και ενεργεί σύμφωνα με αυτές. Ως εκ τούτου, η ικανότητα της πειθούς προσδίδει στον κάτοχό της δύναμη να επιβάλλεται είτε έχει ορθή, είτε εσφαλμένη άποψη, να προωθεί τις επιδιώξεις του και τέλος, να χειραγωγεί τον πομπό, με σκοπό να τον μετατρέψει σε στρατιωτάκι ακούνητο, αμίλητο, αγέλαστο.
Σύμφωνα με τη διδακτέα ύλη της Γ' Λυκείου, η οποία θεωρητικά είναι πιο φρέσκια στη μνήμη ενός ενήλικα, το πρώτο μέσο πειθούς είναι η επίκληση στη λογική. Όταν ο πομπός πασχίζει να αποδείξει μία συγκεκριμένη άποψη, τότε απευθύνεται στη σκέψη και στην κριτική ικανότητα του δέκτη, χρησιμοποιώντας συλλογισμούς για να στηρίξει την άποψή του. “Την προηγούμενη εβδομάδα μία 40χρονη γυναίκα σώθηκε χάρη στην άμεση κινητοποίηση των ανδρών μας”. Αυτό θεωρείται ένα απλό παράδειγμα υπηρεσιακής ετοιμότητας και ταυτόχρονα γεγονός, το οποίο μάλιστα έχει καταγραφεί από συγκεκριμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης, που πολλές φορές ενημερώνονται πριν καν διασταυρωθεί το συμβάν. Η πηγή της ενημέρωσης, την οποία ας θεωρήσουμε για τα μάτια του κόσμου “άλυτο γρίφο”, δεν ενδιαφέρει στην παρούσα φάση τον εξεταστή, οπότε την προσπερνάμε με ταχείς ρυθμούς, περνώντας στην επίκληση στο συναίσθημα.
Εκεί ο πομπός επιδιώκει σε ορισμένες περιπτώσεις, που η λογική κρίνεται ανεπαρκής να διεγείρει στην ψυχή του δέκτη κάποια επιθυμητά συναισθήματα, όπως φόβο, ενοχή και ντροπή. “Αν διέτρεχες παρόμοιο κίνδυνο εσύ ή κάποιο μέλος της οικογένειάς σου, τότε θα διακωμωδούσες τη δουλειά μας ή θα μας παρακαλούσες για βοήθεια”; Με το εν λόγω επιχείρημα, ο πομπός προσπαθεί να αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές του δέκτη και -γιατί όχι- να εισπράξει από τον ίδιο μία “συγγνώμη”, επειδή θεώρησε βλακωδώς ότι μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη του.
Εάν πάλι, δεν αποδώσει ούτε αυτό, επικαλούμαστε το ήθος του πομπού, δηλαδή, το δικό μας. Κατά αυτόν τον τρόπο, παρουσιάζουμε τον εαυτό μας ως συνεπή, καλοπροαίρετο, σοβαρό και υπεύθυνο, ώστε να ενισχύσει την αξιοπιστία των απόψεών μας. “Οι άνδρες μας βρίσκονται πάντα στην πρώτη γραμμή, έτοιμοι να προστατεύσουν τον πολίτη και την περιουσία του, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους με αυταπάρνηση και αυτοθυσία”.
Επειδή όμως πολλές φορές, αυτός ο τρόπος συνοδεύεται και από έναν “αέρα” έπαρσης, είναι προτιμότερη η επίκληση στο ήθος του δέκτη. “Εσύ που διακρίνεσαι για την αγάπη σου στο συνάνθρωπο, τα ευγενή σου αισθήματα και το μέγεθος της κοινωνικής προσφοράς σου, θα έπρεπε να αναγνωρίζεις το έργο που επιτελεί η υπηρεσία μας”.
Όταν βέβαια ο δέκτης κοιμάται ολόρθος, τότε εφαρμόζεις την τακτική της κατά μέτωπον επίθεσης στο ήθος του. “Με τις σάχλες και τις κρυάδες που γράφετε για να σας αγοράζει ο κόσμος, πλέον δεν σας πιστεύει κανένας”. Τέλος, οι τρόποι πειθούς ολοκληρώνονται με την επίκληση στην αυθεντία. “Όπως τραγουδά και ο Δημήτρης Κόκοτας, “η δική σου αχαριστία, θα γραφτεί στην ιστορία””.
Για όλη αυτή τη μελέτη, ο υπάλληλος θα πρέπει να εισαχθεί τουλάχιστον στην Φιλολογική Σχολή Αθηνών. Επειδή όμως, ο εκπαιδευτικός κλάδος έχει πλέον κορεστεί, καλό είναι να εγκαταλείψουμε προς το παρόν κάθε όνειρο για ακαδημαϊκή καριέρα και να κοιτάξουμε τη δουλειά μας. Και πάλι, συγχαρητήρια.
