Με έχεις κάνει να παρακαλάω να έχει σούστες ο καναπές σου! Να είναι ένας από τους πιο παλαιούς που έχουν την τύχη να “ζουν” ακόμη και να κοσμούν μία γωνία του σπιτιού σου και ο οποίος, κάθε τόσο, υποδέχεται την ανία και την πλήξη σου λόγω της σημερινής κατάστασης.
Με εξωθείς σε σκέψεις ακραίες μα συνάμα πιπεράτες και με δόσεις χιούμορ. Βλέπεις είναι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσω με υπομονή όλο αυτό που συμβαίνει. Με οδηγείς να προσεύχομαι κάθε λεπτό, ο χρόνος να πει την τελευταία λέξη του και να δώσει στη γερασμένη σούστα το περιθώριο να εκνευρισθεί και... να παραδώσει πνεύμα, αφήνοντας στο παρελθόν όλες τις αντοχές της, με αποτέλεσμα να χάσει οριστικά την ελαστικότητά της και να τεντωθεί... γαργαλώντας σε!
Μου “γεννάς” θυμό μάλιστα όταν με την πολύωρη οριζόντια στάση σου, πιέζεις τόσο πολύ τη σούστα που αρχίζει και η ίδια να εκπέμπει εκνευριστικούς ήχους, “εκφράζοντας” με αυτόν τον τρόπο την αγανάκτησή της για την απλήρωτη εργασία της. Καθημερινά να σε υποδέχεται επί ώωωρες και να μην ξεστομίζει τον πόνο της, που καθ΄ όλη τη διάρκεια του 24ωρου σε ανέχεται με διακριτικότητα και φροντίζει να κάθεσαι στα μαλακά προκειμένου να... πολλαπλασιάσεις την απογοήτευση και την πλήξη σου.
Δεν γνωρίζω τί μπορεί να σκέφτεσαι επάνω στον καναπέ σου. Μπορεί να αναλύεις(;) αρχαία κείμενα, να μελετάς(;) πολιτική φιλοσοφία ή ακόμη και να ξαναγράφεις στο μυαλό σου... το Κεφάλαιο του Μαρξ. Η στάση σου όμως, και το μήνυμα που στέλνεις προς εκείνους που σε παρατηρούν είναι ότι έχεις απογοητευθεί από όλα, ωστόσο παραμένει ακόμη στο προσκήνιο, μόνον η διάθεσή σου να χλευάζεις όλους εκείνους που σε αντίθεση με εσένα δεν κάθονται στον καναπέ τους αλλά διαμορφώνουν το μέλλον τους κάνοντας τις επιλογές που θεωρούν ορθότερες, ακόμη κι αν για άλλους συμπολίτες τους, οι εν λόγω επιλογές είναι λάθος. Σημασία έχει ότι δεν μένουν με σταυρωμένα χέρια.
Βέβαια αυτό, εν μέρει, ούτε εσύ το κάνεις. Άλλωστε απαιτείται μία διαδικασία προκειμένου να αλλάξεις τηλεοπτικό σταθμό με το τηλεκοντρόλ. Απαιτεί κι αυτή η πράξη θυσίες. Να τεντώσεις το χέρι για να ανταποκριθεί στην εντολή σου το φωτοκύτταρο και να επιλέξεις να δεις την ίδια σου τη ζωή σε ένα από τα παράθυρα της τηλεόρασης!
Στην κοινωνία που ζούμε όμως, μία από τις επιλογές που έχουμε να κάνουμε είναι να επιλέξουμε – στην περίπτωση που δεν θέτουμε υποψηφιότητα - ποιοι θα μας εκπροσωπούν στη δημόσια ζωή. Αυτή την εντολή ο κάθε πολίτης μπορεί να τη δώσει μέσα από την ψήφο του. Μέσα από τη συνειδητή πράξη του να ασκήσει το δικαίωμα του εκλέγειν και να αναδείξει τα πρόσωπα και τις ομάδες που κρίνει ότι θα οδηγήσουν τον τόπο μπροστά και θα χαρίσουν στην καθημερινότητά μας όλα εκείνα που αξίζουμε!
Δυστυχώς τα υψηλά ποσοστά αποχής στις εκλογές στο νησί, αλλά και γενικότερα, ναι μεν επιβεβαιώνουν ότι μία σημαντική μερίδα συμπολιτών μας έχει αγανακτήσει από την πολιτική που ασκείται ή ακόμη και από τις νοοτροπίες που επικράτησαν και επικρατούν ακόμη, ωστόσο η ίδια μερίδα πολιτών, επιλέγει την αποχή από τη συμμετοχή, αφήνοντας το νησί, βορά, σε καλοπροαίρετες... και κακοπροαίρετες προθέσεις!
Το βόλεμα στον καναπέ, μπορεί να έχει αξία μόνο μετά από μία κοπιαστική ημέρα! Αυτό θα πει δημιουργική ζωή. Και σε κάθε περίπτωση η θεωρία χωρίς την πράξη – υπό το πρίσμα της ηπιότερης ερμηνείας - δεν έχει κανένα αποτέλεσμα, ενώ υπό το πρίσμα μίας ρεαλιστικής ερμηνείας, προκαλεί τουλάχιστον δυσάρεστα αποτελέσματα.
Όπως είχε γράψει άλλωστε ο Νίκος Καζαντζάκης, “η στερνή, η πιο ιερή μορφή θεωρίας είναι η πράξη”.
Ας ελπίσουμε στον β΄γύρο των εκλογών το ποσοστό αποχής να μειωθεί κι ας προσευχηθούμε τον τελευταίο λόγο να έχει στις ανίατες περιπτώσεις, έστω... η απηυδισμένη σούστα!
