Δεν φοράω καλσόν, αγαπητέ μου, αλλά κάλτσες ελαφράς διαβαθμισμένης συμπίεσης. Είναι θεραπευτικές. Έχω πρόβλημα υγείας, φλεβικής κυκλοφορίας, έχω φλέβες σαν ρυάκια της Λαμίας. Ίσως φταίει στην ουσία η εκλογική διαδικασία, που προκάλεσε την τόση ορθοστασία.
Τόσα σχέδια για έργα υποδομής, στήριξη της επιχειρηματικότητας, κοινωνική οικονομία και πολιτισμό και δύο ραντζάκια έξω από κάθε εκλογικό κέντρο, δεν προνόησαν να βάλουν. Μα όταν δίνεις τον λόγο σου ότι θα διαφυλάξεις τον κοινωνικό ιστό από την ολική κατάρρευση, εξυπακούεται ότι δεν θα αφήσεις τον ψηφοφόρο να σωριαστεί κατάχαμα. Εκτός κι αν αυτός δεν ανήκει στον κοινωνικό ιστό, αλλά στον ιστό του Σπάιντερμαν.
Η αγωνία και η ένταση, το πάθος και η αδρεναλίνη, ο αναβρασμός και η αβεβαιότητα οδηγούν κάποια στιγμή στην κατάπτωση. Είτε πανηγυρίζεις, είτε ψήνεις τα κόλλυβα, μία γωνίτσα για να επανατοποθετήσεις τους τριάντα τέσσερις σπονδύλους σου στην αρχική τους θέση, θα τη χρειαστείς σίγουρα. Το καραούλι για την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων δεν απέχει έτη φωτός από τον συνωστισμό στην αίθουσα αναμονής ενός μαιευτηρίου.
Όταν βλέπεις συγγενείς και φίλους να συγχαίρουν τον πατέρα, να τον αγκαλιάζουν, να τον φιλούν και να του τσιμπούν τα μαγουλάκια, καταλαβαίνεις ότι το μωρό γεννήθηκε υγιές και με έναν πόνο. Αν όμως τον δεις να κοντεύει να κάνει γεώτρηση, σουλατσάροντας νευρικά πάνω κάτω, να ανάβει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο και να είναι συνεχώς μπουκωμένος, αποτρέποντας τους γύρω του να του πιάσουν την κουβέντα, τότε υποψιάζεσαι ότι προέκυψαν επιπλοκές κατά τη διάρκεια του τοκετού. Δεν ενοχλείς, ούτε προσπαθείς να τον παρηγορήσεις, απλά παραμένεις στο χώρο, προσευχόμενος στις ανώτερες δυνάμεις να βάλουν το χέρι τους.
Αναρωτιέσαι βέβαια, γιατί οι εκλογές να μην είναι σαν τη Γιουροβίζιον; Να τις παρακολουθείς χυμένος στον καναπέ σου, τρώγοντας πίτσα; Άλλωστε, “συμμαχίες”, ίντριγκες και στοιχήματα υπάρχουν. Το μόνο που λείπει είναι η ταχύτητα στην απονομή των αποτελεσμάτων. “Kαλησπέρα από τον μεσαιωνικό οικισμό της Άνω Σύρου. Συγχαρητήρια για την όμορφη βραδιά που μας χαρίσατε. Γελάσαμε πολύ. Twelve points go to “Η Σύρος που αξίζουμε”.
Κατ' αυτόν τον τρόπο, οι εκλογές θα διεξάγονταν με συνοπτικές διαδικασίες και δεν θα έμοιαζαν με αρμένικη βίζιτα. Ακόμη και αναπόφευκτος να φαντάζει ένας δεύτερος εκλογικός γύρος, εσύ δεν θα κινδυνεύεις να βγάλεις κιρσούς. Ο νέος δήμαρχος ενδεχομένως να σηκωθεί από την καρέκλα του μετά τη συμπλήρωση της πενταετίας, η φλεβική ανεπάρκεια όμως δεν πρόκειται να πάει πουθενά. Συνεπώς, δεν θα μπορούν να σε σώσουν ούτε κάλτσες για τη φλεβίτιδα, ούτε μασαζοκορσέδες.
Θα είσαι ένα ερείπιο, αναλλοίωτο στο χρόνο, το οποίο θα έχει αντέξει στις μεγαλοστομίες, τις υποσχέσεις και τα πολιτικά “παιχνίδια” και πλέον δεν θα το σκιάζει φοβέρα καμιά. Θα σε δηλώνουν ετοιμόρροπο, αλλά κανείς δεν θα μεριμνά για την άρση της επικινδυνότητάς σου. Θα σε αφήσουν στην τύχη σου, μέχρι να πέσεις στο κεφάλι κάποιου.
Ο ρόλος σου ως μέλος ενός φαν κλαμπ απαιτεί και κάποιες θυσίες. Οφείλεις να υπερασπίζεσαι με πίστη και αφοσίωση, μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματός σου τη σημαία του επικεφαλής. Δεν παραδίδεσαι στον Μορφέα, όταν εκείνος κάνει αγρυπνία. Δεν φλυαρείς όταν εκείνος τηρεί σιγήν ιχθύος. Δεν τρως, όταν εκείνος έχει φάει μόνο ένα διπλόπιτο. Δεν πίνεις, όταν εκείνος δεν σου έχει αφήσει τίποτα. Γενικότερα, θα πρέπει να ακολουθείς τους κανόνες, συμμεριζόμενος είτε τον ενθουσιασμό, είτε την απογοήτευσή του. Είτε τις μεγάλες προσδοκίες του, είτε τη σκιά της λαιμητόμου.
Θα πρέπει να αντιμετωπίζεις τον κόσμο με τα δικά του μάτια. Πότε με ελπίδα και αισιοδοξία, πότε με υπερηφάνεια και προκατάληψη, πότε με τόλμη και γοητεία. Ως εκ τούτου, σε αυτή τη μάχη τα δικά σου προβλήματα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Δεν ενδιαφέρουν κανέναν ούτε το βεβαρημένο σου πρόγραμμα, ούτε τα προσωπικά σου προβλήματα, ούτε ο κάλλος που “κληρονόμησες” στο μεγάλο δάχτυλο του δεξιού ποδιού.
Όταν η εκλογική διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη, βρίσκεσαι αφοσιωμένος σε αυτή. Δεν πηγαίνεις για μπύρες, τις πίνεις έξω από το εκλογικό κέντρο. Δεν αφήνεις τον αγώνα για κρέπες, σε κερνά ένα φοντάν ο συνδυασμός. Δεν πηγαίνεις να κόψεις “κίνηση” στο αντίπαλο στρατόπεδο, αντλείς πληροφορίες από μεσάζοντες. “Κλαίνε”; “Ζητωκραυγάζουν”; “Προβάρουν τον χορό του Ζαλόγγου”; “Πετούν βεγγαλικά”;
Η πόλη χωρίζεται σε δύο κομμάτια, όπου στο πρώτο ανθίζουν τα σπαράγγια, τιτιβίζουν τα πουλιά και βασιλεύουν τα αρκουδάκια της αγάπης και στο δεύτερο, μαραίνονται οι γλαδιόλες, αυτοκτονούν τα μυρμήγκια και ο νεκρός αδερφός ετοιμάζεται να ξαναμπεί στον τάφο του. Όποιος έχει την ευκαιρία να συλλέξει εμπειρίες και από τις δύο διαστάσεις, θα πρέπει να δαμάσει τα συναισθήματα και το μυαλό του, προκειμένου να αποφύγει κάποιο πιθανό διπολικό σοκ.
Έτσι από τη μία, θα πρέπει να αφουγκράζεσαι τις ανησυχίες εκείνων που θέλουν να γυρίσουν σελίδα στον τόπο τους, ακόμα και αν εσύ δεν έχεις προλάβει να διαβάσεις την προηγούμενη και από την άλλη να μην αφήσεις τον εαυτό σου, να πάθει ούτε αγκύλωση, ούτε κρίση ταυτότητας.
Και επειδή η άσπρη ρομπίτσα μου λερώθηκε και πρέπει να μου την αλλάξουν, με συγχωρείτε...αλλά δεν περιγράφω άλλο.
