Τέλειωσαν τα ψέματα.
Το προεκλογικό πανδαιμόνιο τοποθετήσεων, συζητήσεων, δεσμεύσεων, υποσχέσεων, προβολής και επικοινωνίας, έφτασε στο τέλος του, με τους υποψηφίους να αλλάζουν ρόλους και να μπαίνουν πλέον στο στάδιο της αναμονής.
Να τώρα που έφτασε η στιγμή του πολίτη.
Η στιγμή που θα σταθεί ο καθένας πίσω από το μπλε κουρτινάκι του παραβάν και με το ψηφοδέλτιο στο χέρι θα πρέπει να αναλογιστεί, να μετρήσει, να ζυγίσει και λάβει μία ουσιαστική απόφαση.
Θα επιλέξει το ψηφοδέλτιο που τα πρόσωπα του εγγυώνται, κατά μεγαλύτερο ποσοστό, μια σωστότερη, δικαιότερη, και αποτελεσματικότερη διοίκηση ή απλά θα βγάλει το διπλωμένο χαρτάκι από την τσέπη, όπως του το έδωσαν σταυρωμένο και έτοιμο, χωρίς δεύτερη σκέψη;
Η στιγμή της μεγάλης προσωπικής μάχης ανάμεσα στη συνείδηση και το μικροσυμφέρον, τη λογική και την δέσμευση.
Πόσο με το χέρι στην καρδιά θα ληφθεί η ορθότερη απόφαση και πόσο θα μετρήσουν τα προεκλογικά ταξίματα για βολέματα και εξυπηρετήσεις;
Πόσο θα επικρατήσει η νηφαλιότητα στη σκέψη και πόσο η επιλογή θα βασιστεί στην οικογενειακή υποχρέωση του υποψήφιου συγγενή;
Μέσα στους σωρούς των προεκλογικών φυλλαδίων, διαφημιστικών, αφισών και προγραμμάτων, συνωστίζονταν όλο το προηγούμενο διάστημα illustration χαμόγελα, ανέξοδες υποσχέσεις και ουτοπικοί σχεδιασμοί.
Τα πρόσωπα των υποψηφίων πρόβαλλαν είτε με φιλάρεσκα χαμόγελα είτε με το νωθρό βλέμμα της αγελάδας, να κοιτούν τον φακό σε μία αναγκαία προβολή γνωστοποίησης της συμμετοχής τους στα κοινά.
Από τους οραματιστές, εμπνευσμένους σωτήρες, έως τους τυχαίους, καιροσκόπους μαϊντανούς, ένα είναι το ζητούμενο. Να κερδίσουν όσο δυνατόν περισσότερους σταυρούς.
Τόση πρεμούρα να πάρουν τον σταυρό ούτε στο συνωστισμό των πιστών το Πάσχα στα Ιεροσόλυμα, στον δρόμο του μαρτυρίου!
Και άντε καλά αυτοί που έχουν μεγάλο σόι και όσο να πεις από τους μπατζανάκηδες, τις κουνιάδες, τα τριτοξάδερφα, τα συμπεθέρια, όλο και κάτι θα πάρουν.
Με τους άλλους που δεν διαθέτουν αυτό τον στόλο υποστηρικτών, τι θα γίνει; Δεν τους επιτρέπεται καμία πολιτική ευκαιρία;
Εδώ θα τους παραδεχτώ, να αποδείξουν την πραγματική τους δύναμη.
Τώρα θα μου πείτε ποιός θα μείνει να ψηφίσει ποιόν; Αφού όλοι σχεδόν είναι υποψήφιοι!
Μία λύση είναι να αλληλοψηφιστούν, για να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι.
Ο αγώνας τώρα από τους επικεφαλής των συνδυασμών γίνεται για τα ποσοστά, το ύψος των οποίων απεικονίζει την προτίμηση του κόσμου.
Δεν ξέρω ποσο(στο) σ’ αγαπώ, που λέει και το τραγούδι.
Από την πλευρά των υποψηφίων, ο αγώνας είναι για τον σταυρό ώστε να εξασφαλιστεί η εκλογή τους.
Μία αγωνία που εκφράζεται επί το λαϊκότερο «Σταυρώστε με, σταυρώστε με στα χέρια σας σηκώστε με».
Μη νομίσει κανείς δε ότι έχει αφεθεί τίποτε στην τύχη.
Κουκί-κουκί είναι μετρημένα τα σταυρουδάκια.
Υπολογίζεται σαν λογαριασμός σε μπακάλικο η δύναμη των συνδυασμών.
Γι’ αυτό διαμηνύεται προς κάθε ψηφοφόρο
Αν μ’ αγαπάς βάλε σταυρό
Κι εγώ θα ψάξω και θα βρω αν λες αλήθεια.
