Την Κυριακή 18 Μαΐου ο τόπος γυρίζει σελίδα, κάνει βήματα μπροστά, αποκτά τη θέση που του αξίζει και εγώ ξαναβρίσκω το φως μου. Όχι χάρη σε κάποια μεταμόσχευση βλαστικών οφθαλμικών κυττάρων, αλλά χάρη στη λήξη μιας επώδυνης περιόδου, που υπήρξε η αιτία για την απώλεια δύο εκ των πέντε αισθήσεών μου (όραση, ακοή).
Είναι η μέρα, όπου τα μάτια αποκαθιστούν τον κατεστραμμένο κερατοειδή χιτώνα τους και τα αυτιά εξάγουν τις “λαμπάδες”, που παρήγαγαν τους προηγούμενους μήνες. Είναι η ημέρα όπου ο Φρανκ Σλέιντ (Αλ Πατσίνο) βγαίνει από το σκοτάδι και η Μαρία λύνει τη σιωπή της. Είναι η ημέρα όπου η γλώσσα ξετυλίγεται και οι οφθαλμοί ξεκουφώνουν τα παντζούρια τους.
Ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα, τα στραβά και τα παράλογα, τα οποία κρατούσαμε μέχρι σήμερα φυλακισμένα στα έγκατα της καταπιεσμένης συνείδησής μας, θα ανακτήσουν έστω και καθυστερημένα την ελευθερία τους. Και κάπου εκεί, θα αρχίσεις να ψάχνεις απαντήσεις στα ερωτήματα που είχαν συσσωρευτεί μέσα στο μυαλό σου.
Για παράδειγμα, πώς είναι δυνατόν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος, ο οποίος υπεραμύνεται της προσπάθειας ανάδειξης του τουριστικού προϊόντος της Σύρου, αλλά και βελτίωσης της ποιότητας ζωής των κατοίκων να σταθμεύει επάνω σε διαβάσεις πεζών στο κέντρο της Ερμούπολης, για να μοιράσει φυλλάδια του συνδυασμού με αυτόγραφο κάτω από το όνομά του; Πώς μπορεί να ζητά με τόση άνεση και χωρίς αναστολή από επιχειρηματίες και περαστικούς να τον “σταυρώσουν” στις επερχόμενες εκλογές, με το επιχείρημα ότι εκείνος δεν κατάγεται από το νησί και δεν έχει πίσω του σόγια, να τον στηρίξουν;
Επιπλέον, πώς μπορεί να κρίνει κανείς εκείνους που δεν χάνουν ούτε λεπτό για να διαφημίσουν τον εαυτό τους, ακόμα κι αν έχουν φύγει σκαστοί από την εργασία τους; Διότι αν φωτογραφίσει κανείς -εντός και εκτός εισαγωγικών- αυτούς που βγαίνουν στους δρόμους να μοιράσουν φυλλάδια, φορώντας τα ρούχα της υπηρεσίας τους, τότε οι προϊστάμενοι θα αρχίσουν πάλι να αφρίζουν σαν κουνημένο ανθρακούχο και να τα βάζουν όχι με εκείνους που εκμεταλλεύονται το όνομα μίας ολόκληρης υπηρεσίας για να προβληθούν, αλλά με αυτόν που είχε το θάρρος να επισημάνει το γεγονός.
Ενδιαφέρον έχει επίσης ο τρόπος με τον οποίο επιδιώκουν κάποιοι να κάνουν στενότερες τις σχέσεις τους με τους εν δυνάμει ψηφοφόρους τους. Τι κι αν η πιάτσα των ταξί απέχει είκοσι μέτρα από το σημείο που σε συνάντησα φορτωμένο και κατάκοπο; Εννοείται πως δεν θα βγω να φωνάξω σαν χασάπης στη Βαρβάκειο, αλλά θα πιάσω το κινητό μου τηλέφωνο, θα σου καλέσω ένα ταξί, θα σε τακτοποιήσω και εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να θυμηθείς την Κυριακή ποιος δεν σε άφησε να ξεροσταλιάζεις στη στάση των mini-bus.
Να συνεχίσω ή ήρθε η ώρα να ξαναγίνω παιδί ενός κατώτερου Θεού; Αλλά τι νόημα έχει η ακοή, αν δεν σου ξαναδοθεί η ευκαιρία να ακούσεις τις χορωδίες των συνδυασμών να σε καλημερίζουν αρμονικά και συγχρονισμένα, να σε επικροτούν και να σε επευφημούν; Τι νόημα θα έχει πλέον ο φρεντοτσίνο, όταν θα σηκώνεσαι από την καφετέρια και δεν θα ζυγίζει η τσάντα σου δέκα κιλά από τις εφημερίδες του σαββατοκύριακου και τα προεκλογικά φυλλάδια;
Πώς θα περνάει η ώρα σου χωρίς να σχολιάζεις τις φωτογραφίες των υποψηφίων, να αναλύεις το γενεαλογικό δέντρο τους και να ξεσκεπάζεις τις χάρες που έχουν υποσχεθεί δεξιά και αριστερά; Πώς θα διασκεδάζεις αν δεν έχεις να μαντέψεις ποιοι σύμβουλοι θα “αλληλοσπαραχτούν” για μία αντιδημαρχία, όταν ο επικεφαλής του συνδυασμού τους τις έχει τάξει σε δέκα διαφορετικά άτομα;
Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα που θα αντιμετωπίσουμε είναι ο αποχωρισμός μας από πρόσωπα που συνηθίσαμε να βλέπουμε επί καθημερινής βάσεως. Πρόσωπα που δεν απουσίαζαν από κανένα γεγονός, κοσμικό και μη, επιβεβαιώνοντας ότι ο Μάρτης πράγματι δεν λείπει από τη Σαρακοστή. Στο εξής, οι εκδηλώσεις δεν θα έχουν την ίδια σημασία, αν οι υπεύθυνοι δε σου ζητήσουν να καθίσεις σε άλλη καρέκλα, με τη δικαιολογία ότι αυτές είναι οι θέσεις των επικεφαλής. Ούτε θα έχεις την ίδια όρεξη να καλύψεις ένα γεγονός και να φωτογραφίσεις, από τη στιγμή που σου λείπουν κάποια από τα βασικά σου μοντέλα. Μοντέλα, τα οποία κάνουν είτε κοινή εμφάνιση, είτε διαδέχονται το ένα το άλλο, κατόπιν “σύρματος” που έπεσε από υποψήφιους των συνδυασμών. “Σταμάτα να τριγυρνάς στις γειτονιές. Είναι εδώ ο άλλος”.
Όσο όμως μεγάλο κι αν είναι το κενό που θα αφήσουν οι εκλογές στην καρδιά και το μυαλό μας, το σημαντικό είναι ότι θα βρούμε ξανά την εθνική μας ταυτότητα. Θα σταματήσουμε να παριστάνουμε τους Κινέζους και θα αρχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Και τα καλά και τα κακά. Και αυτά που σκορπίζουν χαμόγελα και αυτά που προκαλούν μελτέμια. Γιατί αυτό που μετράει, δεν είναι ο αυξημένος αριθμός των φίλων σου στο facebook, λόγω προεκλογικής περιόδου, αλλά η σωματική σου ακεραιότητα.
