Για να καταφέρουμε να συνδυάσουμε τις εκλογές με τον αθλητισμό, θα το δούμε ως μία αναμέτρηση, με τον νικητή αντί το πρωτάθλημα να κατακτά το Δημαρχιακό ή Περιφερειακό θώκο.
Λίγες ημέρες πριν τις εκλογές και οι υποψήφιοι προσπαθούν με "νύχια και με δόντια" να εξασφαλίσουν την ψήφο του κάθε ψηφοφόρου.
Εδώ στη Σύρο υπάρχουν προβλήματα που θα πρέπει να λυθούν άμεσα αν θέλουμε το νησί αυτό κάποια στιγμή να ξεκινήσει να κάνει βήματα προόδου.
Πάμε στο αθλητικό καθαρά κομμάτι που με ενδιαφέρει. Η εικόνα των αθλητικών εγκαταστάσεων στην πρωτεύουσα των Κυκλάδων είναι... αποκαρδιωτική.
Πάμε να πιάσουμε τα πράγματα ένα - ένα. Στην Σύρο υπάρχουν δύο ποδοσφαιρικά γήπεδα, το ένα στην Ερμούπολη και το άλλο στην Άνω Σύρο. Το πρώτο μετά από απόφαση που πήρε το δημοτικό συμβούλιο του τότε δήμου Ερμούπολης πέρασε για χρήση στην ΕΠΣ Κυκλάδων. Τότε δόθηκε ένα αρκετά μεγάλο ποσό ώστε το γήπεδο να πάρει την τωρινή του μορφή. Το λέω έτσι γιατί από το 2004 έως και σήμερα δεν έχει αλλάξει κάτι. Έτσι, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και στο γήπεδο της Ερμούπολης χρειάζονται να γίνουν κάποια πράγματα, ώστε να υπάρχουν καλύτερες αγωνιστικές συνθήκες. Η χρονική διάρκεια τους τεχνικού χλοοτάπητα έχει περάσει, η εγγύηση μιλούσε για οκτώ χρόνια και είμαστε αισίως στα δέκα. Η κατάστασή του δεν είναι καθόλου καλή και εγκυμονεί κινδύνους, καθώς πλέον υπάρχει ο φόβος να τραυματιστεί κάποιος ποδοσφαιριστής. Ο πρόεδρος της ΕΠΣ Κυκλάδων Γιάννης Σιγάλας όπως είπε πρόσφατα σε συνέντευξη που έδωσε, χτύπησε όλες τις πόρτες από Δήμο - Περιφέρεια, αλλά και της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, της οποίας είναι αρμοδιότητα να το επισκευάσει. Μέχρι στιγμής τίποτα δεν έχει γίνει αφού κανείς δεν έχει δώσει κάποια θετική απάντηση. Έτσι, υπάρχει ο φόβος το γήπεδο της Ερμούπολης τη νέα σεζόν να παραμείνει κλειστό, αλλά κι ακόμη και να ανοίξει και να γίνουν παιχνίδια, θα υπάρχει ο φόβος του τραυματισμού. Στο γήπεδο της Άνω Σύρου δεν υπάρχει τόσο μεγάλο πρόβλημα, αλλά και εκεί υπάρχουν κάποια που θέλουν άμεση λύση. Για να μην βρεθεί κανείς και πει μα καλά τι μας λέει, αφού το γήπεδο της Ερμούπολης πρέπει να το επισκευάσει η ΕΠΟ με δικά της χρήματα μιας και έχει τη διαχείρισή του για 25 έτη. Πάμε στο γήπεδο των Πευκακίων, εκεί μετά από πολλές μελέτες και αρκετά μεγάλη καθυστέρηση ήρθε η ώρα να γίνουν κάποια έργα. Τώρα, αυτά τα έργα νομίζω ότι γίνονται απλά για να γίνουν. Γιατί, γιατί πολύ απλά δεν είναι έργα ουσίας. Το κουρασάν όπως έχουμε αναφερθεί και στο παρελθόν δεν είναι και η καλύτερη λύση, αφού το ειδικό αυτό χώμα το παίρνει ο άνεμος.
Συνεχίζουμε με το αθλητικό κέντρο με τα δύο κλειστά γυμναστήρια, το κολυμβητήριο και τα γήπεδα τένις. Πολλά τα προβλήματα, άλλες τόσες οι δικαιολογίες.
Το μόνο που έχω απορία και πραγματικά δεν μπορώ να βρω τη λύση, πως γίνεται σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, αλλά και ακόμη και των Κυκλάδων, βλέπουμε πρόσφατο παράδειγμα στη Σαντορίνη με την δημοπράτηση του γηπέδου του Πανθηραϊκού συνολικού προϋπολογισμού 600.000 ευρώ και εδώ στη Σύρο δεν μπορούμε να δρούμε ένα πολύ μικρότερο ποσό για να γίνουν οι βελτιώσεις που απαιτούνται. Η Σαντορίνη και οι άλλοι δήμοι δεν είναι Ελλάδα; Που βρίσκουν τους πόρους και η πρωτεύουσα των Κυκλάδων δεν μπορεί να βρει ούτε ένα ευρώ. Εδώ, παλεύουμε 1 χρόνο για μία μικρή επέκταση της εξέδρας της Β' κλειστής αίθουσα.
Επομένως, δεν χρειάζονται πολλά λόγια, χρειάζονται έργα, γιατί ο αθλητισμός απασχολεί ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των κατοίκων του νησιού. Στις εγκαταστάσεις αυτές προπονούνται μικρά παιδιά και είναι κρίμα να ξεκινούν έχοντας το μυαλό τους τις άσχημες συνθήκες.
