Ουδείς δύναται να περιθωριοποιήσει την κοντόφθαλμη σκέψη που εμφανίζεται συχνά πυκνά δίπλα μας. Πολλές φορές μάλιστα, αυτό καθίσταται ακατόρθωτο γιατί αυτοί οι άνθρωποι που όλοι αναθεματίζουμε, αν παρατηρήσουμε καλύτερα, τελικά είμαστε εμείς οι ίδιοι. Εμείς που παραμένουμε στον καναπέ της απραξίας μας και υψώνουμε ανάστημα χωρίς λόγο για κάθε θέμα έχοντας αξιολογήσει και δει μόνο πέντε μέτρα μπροστά από τη... μύτη μας. Όσο δηλαδή μας επιτρέπει η οπτική γωνία στην οποία βρισκόμαστε. Εμείς που για όλα μπορούμε και ασκούμε κριτική χωρίς να έχουμε γνώση.
Στη σημερινή κατάσταση που έχουμε περιέλθει ως χώρα ωστόσο, θα ήταν άκρως ωφέλιμο για το σύνολο των ανθρώπων να αναρωτηθούμε ποιοι αποφασίζουν χωρίς εμάς, για εμάς, χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν τους τις ανάγκες μας και “χτίζοντας” γύρω μας τείχη απομόνωσης ώστε να είναι ακατόρθωτη η συνύπαρξη με τον διπλανό μας. Τείχη που δεν επιτρέπουν το διάλογο και την επικοινωνία και που “φέρουν” επάνω τους με μεγάλα γράμματα το μήνυμα: “Πάντα ο άλλος φταίει”. Σήμερα θα εξυπηρετούσε αν για μία φορά - κρίσιμη φορά - κάναμε την αυτοκριτική μας, αναλογιζόμασταν τις ευθύνες που έχουμε και ενσαρκώναμε την ουσιαστική σημασία της έννοιας “πολίτης”. Αν κάναμε προσπάθειες κόντρα στον “πόλεμο” του διχασμού που μας εξαπολύουν και επιδιώκαμε την εξέλιξή μας.
Θα ήταν πολύτιμος οδηγός για όλους τους ανθρώπους που συνυπάρχουν σε έναν τόπο ο ειλικρινής διάλογος. Ένας διάλογος που θα έθετε μπροστά στα μάτια μας τις ανάγκες και τους στόχους. Το “δρόμο” μέσω του οποίου θα μπορούσαμε να πορευθούμε. Η αυτοκριτική προβάλλει ως “εργαλείο” αναγκαίο για την εξέλιξή μας. Αποτελεί έναν όρο και μία προϋπόθεση για την ανάπτυξή μας και τη συμπόρευσή μας με το διπλανό μας.
Για μία κοινωνία μικρή μάλιστα, όπως η πρωτεύουσα των Κυκλάδων, έρχεται επιτακτικά η ανάγκη στο προσκήνιο, να προκληθεί ένας σεισμός στο νησί που θα “γεννήσει” κάτι νέο. Ένας σεισμός που θα προέλθει από ισχυρή – ανθρώπινη πρωτίστως και πολιτική δευτερευόντως – βούληση, η οποία θα είναι ικανή να γκρεμίσει τα απομεινάρια της οπισθοδρόμησης, να ρίξει τα ερείπια της απραξίας και να θεμελιώσει μία νέα αρχή χωρίς σκιές, μαύρα στίγματα και αντίλαλους.
Προεκλογικά, το “μαξιλάρι” πολλών υποψηφίων μοιάζει να είναι ο Τουρισμός. Το ερώτημα βέβαια είναι ένα. Έχουμε κατανοήσει πώς θα πορευθούμε σε αυτό το πεδίο; Ήδη μέσω συνεντεύξεων, κάποιοι άνθρωποι “κλειδιά” για τον Τουρισμό που κατέχουν σημαντικές θέσεις πανελλαδικά και είναι οι πλέον αρμόδιοι να μιλούν και να συμβουλεύουν για τους τρόπους με τους οποίους πρέπει να πορευθούμε, με απλό αλλά και με σύνθετο τρόπο, με συγκεκριμένα αλλά και με πιο γενικά λόγια έχουν ήδη περιγράψει την πραγματικότητα εντός της οποίας ζούμε και καλούμαστε να αντεπεξέλθουμε.
Όταν ακούει κάποιος τη φράση “ο ανταγωνισμός είναι αμείλικτος”, η οποία συνοδεύεται από τις επεξηγηματικές προτάσεις “πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν έχουμε να αντιπαλέψουμε το περυσινό... ρεκόρ μας”, αλλά διαφορετικούς “προορισμούς άκρως ανταγωνιστικούς σε παγκόσμιο επίπεδο”, τότε μόνο αντιλαμβάνεται πώς έχουν τα δεδομένα!
Μπορεί κάποιος να μου χρεώσει παρορμητικότητα, βιασύνη ή έλλειψη εμπειρίας και σίγουρα γνώσης αναφορικά με το συγκεκριμένο πεδίο για τη Σύρο και ενδεχομένως να είναι η αλήθεια. Ωστόσο, οι ανωτέρω φράσεις έρχονται να πουν με τον πιο κατανοητό τρόπο ότι έχει έρθει η στιγμή να δώσουμε το χέρι στο διπλανό μας, να κρατηθούμε όλοι μαζί, φορείς, πολίτες, επιχειρηματίες και να προχωρήσουμε, αποφασίζοντας πως ο “εχθρός” που πρέπει να αντιπαλέψουμε σε πρώτο επίπεδο είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Δηλαδή, η κριτική που ασκούμε και αφορά μόνο στους άλλους και ποτέ σε εμάς.
Να μου επιτραπεί λοιπόν η διαπίστωση, πως ως νέος άνθρωπος, χωρίς το πολύτιμο πλεονέκτημα της εμπειρίας, αν έχω τη δυνατότητα να διακρίνω ότι μέχρι σήμερα βλέπαμε τον συμπολίτη μας σας εχθρό, πλέον έφθασε η στιγμή να διακρίνουμε τα “ψιλά” γράμματα που γράφουν την Ιστορία. Ότι ο αληθινός εχθρός που μας καλεί να ενεργοποιηθούμε και να εξέλθουμε από τον λήθαργο είναι εκτός τοπικών συνόρων. Και μάλιστα εκτός συνόρων χώρας. Είναι απλή αριθμητική πως η Σύρος δεν έχει να κερδίσει τίποτα από τον εσωτερικό Τουρισμό αλλά από τον εισερχόμενο στην Ελλάδα.
Ας δώσουμε έμφαση λοιπόν σε μία διαφορετική νοοτροπία. Ας οικοδομήσουμε τη νέα σελίδα μας προς τον ήλιο και το φως και ας χαράξουμε πορεία με άξονα το “Εμείς” της δημιουργίας κι όχι το “εσύ” των ευθυνών.
ΥΓ. Ούτως ή άλλως ουδείς εκ των ιθυνόντων για το τέλμα του νησιού δε θα αναλάβει ποτέ τις ευθύνες του και τις νεότερες γενιές, δεν τις ενδιαφέρει να κυνηγάνε την “ουρά” τους.
