Συγγνώμη... ο μόνος τρόπος να πειστείς ότι κυκλοφορεί ένας “δαίμονας” ανάμεσά μας, είναι να δεις κάποιον να κατεβαίνει τα σκαλιά του δημαρχείου ανάποδα; Αν δεν σκεβρώσει ο χριστιανός, δεν θα υποψιαστείς ότι μία σκοτεινή πνευματική οντότητα τον έχει καβαλικέψει; Ότι τον έχει καταλάβει ψυχικά και σωματικά και τον κάνει να συμπεριφέρεται σαν να έχει πιει μια νταμιτζάνα αψέντι;
Ώρες, ώρες με πιάνει μια τρέλα να σε χαστουκίσω, γιατί αμφισβητείς τη φερεγγυότητά μου. Το γεγονός ότι ο δαίμονας δεν καταφεύγει σε εκκεντρικότητες και υπερβολές, δε σημαίνει ότι κάθεται στο σπίτι του να γράψει τη συνταγή της Αργυρώς για “οσομπούκο με κοφτό μακαρονάκι”. Πρώτον, γιατί μπορεί να τη βρει στο ίντερνετ και δεύτερον, γιατί τον ενδιαφέρει να ανακατευτεί με το πλήθος.
Δεν έχω κάνει εξορκιστής, αλλά έχουν υποπέσει στην αντίληψή μου δυο-τρία κεφάλια, πριν την περιστροφή. Το “στοιχειό” δεν είναι πάντα ευδιάκριτο. Θα φανερωθεί μπροστά σου εκεί που δεν το περιμένεις. Στο δρόμο, στη δουλειά, στα μαγαζιά, οπουδήποτε του ξυπνήσει η επιθυμία να φέρει τα πάνω κάτω.
Στην τράπεζα, για παράδειγμα, την οποία επισκέπτεσαι για να κάνεις μία απλή κατάθεση και έχεις τις “κυρίες της αυλής” απέναντί σου να σε περνούν γενεές δεκατέσσερις, μέχρι να ολοκληρωθεί η συναλλαγή. Σαν να έχεις κάνει κόμμα με την υπάλληλο που σε εξυπηρετεί, για να τις καθυστερήσεις επίτηδες. Σαν να είπες “θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να φάνε όλοι αυτοί σήμερα πατάτες με αυγά”. Σαν να έχεις άπλετο ελεύθερο χρόνο, τον οποίο διαθέτεις αποκλειστικά για να σπας τα νεύρα των άλλων.
Γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις, εσένα δεν σε υπολογίζει κανείς. Όταν ο διάβολος κάνει την εμφάνισή του, είτε φοράει prada, είτε λαδί πασούμι θα φροντίσει να βάλει “λάδι στη φωτιά”, όποιος κι αν έχει δίκιο. Που σημαίνει ότι εκείνη τη στιγμή, οι κυρίες δεν θα σκεφτούν τις δικές σου ανάγκες, ούτε αν έχεις και εσύ υποχρεώσεις που αναγκαστικά θα πάνε πίσω. Θα έχουν την εντύπωση, ότι κατά βάθος το ευχαριστιέσαι. Ότι κουβεντιάζεις με την ταμία περί ανέμων και υδάτων και αυτές τις κοροϊδεύεις. Ότι σαχλαμαρίζετε, ότι θαυμάζετε η μία το μανικιούρ της άλλης και ανταλλάζετε απόψεις για το ποια σορτς θα φορεθούν πολύ φέτος.
Εννιά η ώρα το πρωί όλα αυτά, που δεν θα ήθελες να βρίσκεσαι κάτω απ' τα παπλώματα, αλλά να περιμένεις στην ουρά τραπεζών και δημόσιων υπηρεσιών για να γεμίσεις το πρόγραμμά σου. Και όση ώρα σε εξυπηρετεί η κοπέλα, εσύ έχεις ακούσει όλους τους “Χαιρετισμούς της Παναγίας”. Τι να περιμένεις μέχρι τη Μεγάλη Εβδομάδα; Πήγαινε από τώρα και σταυρώσου. Γιατί αν έχεις πάνω από το κεφάλι σου πέντε-έξι ανθρώπους να μουρμουράνε, να σε ψέλνουν και να σε στολίζουν με κοσμητικά επίθετα σαν να τους άφησες ορφανούς, καλύτερα να παραδοθείς μόνη σου. Εγώ στη θέση σου θα είχα φέρει και καρφιά από το σπίτι, μήπως έχουν έλλειψη.
Βέβαια, μη νομίζεις ότι το “Κύριε Ελέησον” θα τελειώσει μόλις απομακρυνθείς από το ταμείο. Εκεί αρχίζει το καλό, γιατί βγαίνει όλη η αγανάκτηση και ο εκνευρισμός του ανθρώπου που βαρέθηκε να “κλωσάει αυγά” λίγα λεπτά παραπάνω και θα σου ζητήσει τα ρέστα. “Δόξα τω Θεώ, τελείωσες επιτέλους”; θα σου φωνάξει μια κυρία με τη φωνή της δαιμονισμένης Λίντα Μπλερ από τον “Εξορκιστή” και ένα πράσινο υγρό, σαν πολτοποιημένο Gummy Bear να βγαίνει από το στόμα της.
Έλα Χριστέ και Παναγία. Φέρτε σταυρό, φέρτε αγιασμό, φέρτε παπάδες, φέρτε μου μπάντες, ήρθε ο κακός μου και έχουμε γιορτή. Πόση παράνοια να αντέξει κανείς σε αυτόν τον κόσμο; Πώς να είσαι ήρεμος όταν δεν ξέρεις σε ποιο σημείο ακριβώς στην έχει στήσει ο “έξω από δω”; “Αν οι μισοί μας τρόποι βρίσκονται , γιατρέ μου, εδώ πέρα, οι άλλοι μισοί σίγουρα στην Κίνα βρίσκονται”. Γιατί αν τους είχαμε όλους εδώ, δεν νομίζω πως θα κινδυνεύαμε να πιαστούμε μαλλί με μαλλί.
Αυτή την έλλειψη υπομονής και αυτοσυγκράτησης, ο μεφιστοφελικός “φίλος” μας την εκμεταλλεύεται και ξέρει ποιον θα κυριεύσει. Εκείνον που θα του χαρίσει τις στιγμές ηδονής που τόσο λαχταρά. Έτσι ανά πάσα στιγμή, μπορεί να γίνεις κουβάρι, επειδή για άγνωστους και ίσως υπερφυσικούς λόγους γύρισε σε κάποιον η τρίχα, ή επειδή “δεν του κάνεις, ό,τι και να κάνεις”.
Αν θέλει να σου κάνει οπωσδήποτε τσαμπουκά, θα βρει ο ίδιος την αφορμή, ακόμα κι αν εσύ δεν του κάνεις τη χάρη να του τη δώσεις. Επομένως, πώς να ξεφύγεις από αυτή την “ανώτερη δύναμη” που προσπαθεί να σε γονατίσει, να σε μειώσει, να πληγώσει τον εγωισμό σου, να ακυρώσει τη δουλειά σου και να σε εξουδετερώσει γενικότερα; Δυστυχώς, δεν θα ξεφύγεις ποτέ, γι' αυτό το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να κάτσεις και να το απολαύσεις. Ρόδα είναι και γυρίζει. Κάποια στιγμή ο “δαίμονας” θα θελήσει να βρει νέο στέκι. Κάνε την προσφορά σου και τότε θα πάρεις το αίμα σου πίσω.
