Όταν αλληθωρίσετε βλέπετε τη μύτη σας; Όχι; Χα! Εγώ τη βλέπω. Και μάλιστα μπορώ να τη βλέπω για αρκετά δευτερόλεπτα, όσα κρίνονται απαραίτητα δηλαδή, προκειμένου να απασχολώ το οπτικό μου νεύρο με κάτι που – τουλάχιστον - σίγουρα δε θα μου προκαλεί... άλλα νεύρα. Αυτό προτίμησα να κάνω και εκείνη την άτιμη χρονική στιγμή που βρέθηκα στη συμβολή των οδών Θυμάτων Σπερχειού και Πρωτοπαπαδάκη, στις 21.40 το βράδυ της περασμένης Πέμπτης.
Μόλις διέσχισα την οδό Ευαγγελίστριας στην Ερμούπολη και στάθηκα στο κομβικό – από πολλές απόψεις – σημείο, ένα μικρό σοκ το έπαθα. Βλέπετε είναι και αυτές οι πρόσφατες εικόνες του χριστουγεννιάτικου πεζόδρομου με τον κόσμο, που άλλαξαν έστω και για λίγες ημέρες το κλασικό σκηνικό στο οποίο μάθαμε τα τελευταία χρόνια να πρωταγωνιστούμε και οι οποίες μου εντυπώθηκαν στο μυαλό και δε λένε να σβήσουν.
Την περασμένη Πέμπτη λοιπόν, η “θέα” που αντίκρισα ήταν ένας άδειος δρόμος. Κλειστά τα καταστήματα και οι επιχειρήσεις, καθώς είχε ολοκληρωθεί το ωράριο λειτουργίας τους, ούτε ένας άνθρωπος στο δρόμο μα το πιο θλιβερό όλων ήταν πως ο συγκεκριμένος δρόμος, συνολικά ο πεζόδρομος, ήταν τελείως σβηστός. Και δεν ήταν δώδεκα ή μία το βράδυ, ούτε και ξημερώματα. Οι δείκτες του ρολογιού έδειχναν λίγο μετά τις εννέα και μισή. Παρόλα αυτά η εικόνα δύο έρημων οδών δεν σου άφηναν περιθώριο – όσο καλοπροαίρετος και να είσαι – να επιλέξεις να κάνεις έναν περίπατο, να σταθείς στις βιτρίνες και να κάνεις την έρευνα αγοράς ή ακόμη να απολαύσεις και την κρυμμένη ομορφιά του πιο εμπορικού δρόμου στη Σύρο.
Παρατηρώντας το απόλυτο σκοτάδι προτίμησα κι εγώ να προχωρήσω όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, αλληθωρίζοντας παράλληλα, προκειμένου να αποφύγω εκείνη την εικόνα που αποτελεί δυστυχώς εφιαλτική καθημερινότητά μας και την οποία αποστρέφομαι.
Συνηθίζουμε πολλές φορές επιθυμώντας να απαλύνουμε τον πόνο μας γι' αυτό που έχουμε καταφέρει, να ονομάζουμε την πόλη, Ερημούπολη, αστειευόμενοι μεταξύ μας για ό,τι παρατηρούμε στον τόπο μας. Ωστόσο, η Ερμούπολη στην κυριολεξία έχει μετατραπεί σε Ερημούπολη και γι' αυτό, ευθύνη έχουμε όλοι. Εκείνοι που δεν έπραξαν, εκείνοι που περιορίστηκαν στη γκρίνια χωρίς να καταθέσουν προτάσεις, όσοι αμέλησαν να κάνουν έστω και το ελάχιστο, λέγοντας πως... “και αύριο μέρα είναι” αλλά και όσοι έρχονται ως μελλοντικοί σωτήρες, χρησιμοποιώντας εύκολα μεγάλες κουβέντες για το βαθιά ριζωμένο αρνητικό κλίμα που πιστεύουν ότι εύκολα μπορεί να αντιστραφεί και... αλληθωρίζοντας, όταν βρίσκονται τετ α τετ με την αλήθεια, αποδίδουν συνολικά και αποκλειστικά τις ευθύνες σε όσους βρίσκονται στη δημοτική Αρχή, που αναμφισβήτητα φέρει το σημαντικότερο ίσως μερίδιο ευθύνης.
Όμως, τα πολλά λόγια ίσως την παρούσα δεινή οικονομική συγκυρία να είναι περιττά, όταν δε, το αδιέξοδο πρόβαλε ενώπιόν μας κι εμείς δείχνουμε ανέτοιμοι να το “χτυπήσουμε”. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον, κατά τη διάρκεια της τρέχουσας προεκλογικής περιόδου δεν έχει ακουσθεί κάποια συνολική πρόταση για την αντιμετώπιση των σωρευμένων προβλημάτων που βιώνει ο τόπος (λουκέτα σε εμπορικά, ανεργία στα ύψη και πολλά ακόμη), από όσους επίσημα ή ανεπίσημα έχουν δηλώσει παρόντες στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Ακούμε ή διαβάζουμε μόνο πρόχειρες κριτικές για αποφάσεις που δεν ελήφθησαν και προθέσεις για πράξεις, που παρέμειναν λόγια, καθώς επίσης διακρίνουμε έναν ανταγωνισμό για το ποια θα είναι η καλύτερη δημοτική Αρχή, χωρίς να γίνεται λόγος για τις ιδέες και τις λύσεις που θα βοηθήσουν να χτίσουμε εξ αρχής μία νέα καθημερινότητα, σε μία πόλη με παρελθόν, παρόν(;) και ελπίζουμε μέλλον.
Για να κατανοήσουμε δε, ότι η προαναφερθείσα εικόνα έχει εγκατασταθεί στο νησί χρόνια τώρα και για το ξερίζωμά της, απαιτείται ισχυρή βούληση που θα κλονίσει τα δεδομένα, αξίζει να αναφέρω πως, πριν από εννέα χρόνια, όταν επέστρεφα από το φροντιστήριο προς το σπίτι, θυμάμαι έντονα ότι στο συγκεκριμένο δρόμο, στο ίδιο ακριβώς σημείο, οκτώ το απόγευμα, ήμουν και πάλι μόνη.
Αν λοιπόν, στα προγράμματα των υποψηφίων δημάρχων, δεν έχουμε να επιλέξουμε κάτι απτό, μελετημένο και συγκροτημένο, τότε πολύ φοβάμαι, ότι, όχι μόνο δε θα αλλάξει τίποτα, αλλά ότι ενδέχεται να δούμε τα χειρότερα. Και αυτό θα είναι για τον τόπο ολέθριο και για τη νέα γενιά καταστροφικό. Όσο είναι ακόμη καιρός, προσωπικά θα αρνούμαι να αλληθωρίζω ξανά και ξανά, διατηρώντας την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει κι επιτέλους να διαγράψουμε ως νησί μία διαφορετική και πιο αισιόδοξη τροχιά. Αρκεί να κινητοποιηθούμε, υποψήφιοι και μη...
Από στιγμή σε στιγμή πάντως, αναμένουμε τις προτάσεις εκείνων που πρόκειται να αναμετρηθούν, ευελπιστώντας πως αυτές θα τις έχουν συντάξει ρεαλιστικά και με γυμνό οφθαλμό. Όπως ακριβώς προβάλλει η καθημερινότητα μπροστά στα μάτια μας. Χωρίς μακιγιάζ. Σκληρή και δύσκολη.
