Οι γιορτινές ημέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, πέρασαν στο παρελθόν.
Τα φωτεινά λαμπιόνια έσβησαν, τα χριστουγεννιάτικα δέντρα μπήκαν και πάλι στο πατάρι, ενώ οι χαρούμενες φωνές των παιδιών που έψαλλαν τα κάλαντα...σίγησαν.
Επιστροφή, μετά από λίγες ημέρες ξεγνοιασιάς, στην σκληρή πραγματικότητα της...Ελλάδας.
Τα προβλήματα παραμένουν και επιμένουν, με το σκληρότερο από όλα, αυτό της ανέχειας και της φτώχειας.
Πολλές οικογένειες υποφέρουν, ενώ καθημερινά και άλλοι και άλλοι προστίθενται στον κατάλογο των ανέργων. Νέοι φόροι, νέα ραβασάκια από τις εφορίες, ο εφιάλτης του χαρατσιού της ΔΕΗ επιμένει, ενώ φωτιά έχουν πάρει οι τηλεφωνικές γραμμές των εισπρακτικών εταιριών των τραπεζών.
Στους δρόμους των μεγαλύτερων πόλεων της χώρας συνωστίζονται πλέον άνθρωποι που απλώνουν το χέρι ζητώντας ελεημοσύνη. Ζητώντας χρήματα από τους περαστικούς για να μπορέσουν να αγοράσουν ένα πιάτο φαγητό. Η ταμπελίτσα στο πρόχειρο χαρτόνι με τη λέξη “πεινάω” είναι πλέον μία μόνιμη εικόνα στους πολυσύχναστους δρόμους. Μία τέτοια εικόνα αντικρίζουν όσοι επισκέπτονται το Μοναστηράκι, την Ερμού, την Μητροπόλεως.
Η σκληρή εικόνα της φτωχοποίησης ενός λαού. Πλήρης εξαθλίωση.
Μία τέτοια εικόνα ή καλύτερα ένα τέτοιο συμβάν, βγαλμένο από ταινία που παρέπεμπε σε ημέρες της κατοχής ή από μυθιστόρημα, έζησαν δεκάδες πολίτες στην περιοχή των Δεμενίκων της Πάτρας, όταν έντρομοι είδαν μια γυναίκα να λιποθυμά μπροστά στα μάτια τους.
Η κινητοποίησή τους ήταν άμεση. Κάλεσαν το ΕΚΑΒ, το οποίο την παρέλαβε και τη μετέφερε στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί διέγνωσαν ότι πάσχει από ασιτία, ενώ λόγω της ελλιπούς διατροφής εμφάνιζε στένωση στομάχου.
Η γυναίκα – μητέρα μάλιστα τεσσάρων ανηλίκων παιδιών – λιποθύμησε την ώρα που βρισκόταν λίγα μέτρα πριν παραλάβει δωρεάν τρόφιμα από το πνευματικό κέντρο των Δεμενίκων το οποίο κάθε εβδομάδα κάνει διανομή αγαθών σε αναξιοπαθούντες.
Να σημειωθεί πως λόγω της κακής έως ανύπαρκτης διατροφής της, οι γιατροί διαπίστωσαν που η γυναίκα έχει πρόβλημα και με την καρδιά της. Η μητέρα των τεσσάρων ανηλίκων παιδιών παρέμεινε στο νοσοκομείο για βραχεία νοσηλεία επί δέκα ώρες και στη συνέχεια πήρε εξιτήριο, αλλά εκ μέρους των υπευθύνων του Πνευματικού Κέντρου των Δεμενίκων εκφράζονται φόβοι, τόσο για την κατάστασης υγείας της ίδιας όσο και για την κατάσταση των τεσσάρων μικρών παιδιών της.
Αυτή είναι η πραγματικότητα μίας χώρας που σύμφωνα με τον πρωθυπουργό της οδηγείται στην ανάπτυξη. Άραγε για ποια ανάπτυξη μιλάει; Για ποιο πλεόνασμα; Για ποια υγεία και για ποια παιδεία; Για ποιο λαό; Για το λαό της ανέχειας που λιποθυμά από την πείνα. Για το λαό που ζητιανεύει στους δρόμους. Για το λαό που προσπαθεί να ζεσταθεί ανάβοντας μαγκάλια και χάνει τη ζωή του. Για το λαό που ζει χωρίς ρεύμα, γιατί αδυνατεί να πληρώσει τα χαράτσια.
