Θυμάμαι πως από όταν ήμουν μικρή, εκείνος... ήταν ο μόνος από τους Αγίους που συμπαθούσα υπερβολικά! Ούτε η Αγία Άννα, ούτε η Αγία Θηρεσία βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή της προτίμησής μου, παρά το γεγονός πως ο εορτασμός τους, εμένα με γέμιζε με πολλά δώρα κι ευχές αφού είχα την τύχη να βαφτιστώ με δύο ονόματα, που “ταλαιπωρούν” σήμερα φίλους και γνωστούς όταν θελήσουν να με φωνάξουν αλλά πολύ περισσότερο όταν θελήσουν να μου προσφέρουν κάποιο δώρο για τη γιορτή μου αφού αυτό, πολλαπλασιάζεται συνήθως... επί δύο!
Ο Άγιος Βασίλης όμως, αποτελούσε πάντοτε τον αγαπημένο μου Άγιο, αφού πρωταγωνιστούσε σε τραγούδια, ήταν πάντοτε χαμογελαστός και προσιτός στα μικρά παιδιά, φορούσε κόκκινα ρούχα, ταξίδευε με έλκηθρο και είχε έναν μαγικό σάκο που δεν άδειαζε ποτέ και πάντοτε “γεννούσε” δώρα για όλα τα παιδιά του κόσμου. Μικρά και μεγάλα. Βρέφη, νήπια αλλά κι ενήλικες.
Και τον έβλεπαν μόνο, όσοι πίστευαν σε αυτόν. Όσοι γνώριζαν καλά, πως ναι! Υπάρχει! Όσοι τολμούσαν και τολμούν να πιστέψουν ότι το... ακατόρθωτο, μπορεί να γίνει κατορθωτό. Εκείνος σε μία νύχτα μπορεί να μοιράσει τα δώρα σε όλους από όλες τις χώρες. Είναι ο ίδιος για το σύνολο των ανθρώπων. Είναι... ο Σάντα Κλάους για τους Άγγλους, ο Περ Νοέλ για τους Γάλλους, ο Σίντερ – Κλάας για τους Ολλανδούς, ο Βάιναχτσμαν για τους Γερμανούς, ο Λαμ-Κουνγκ-Κουνγκ για τους Κινέζους, ο Χοτέισο για τους Ιάπωνες και ο Babbo Natale για τους Ιταλούς.
Είναι εκείνος ο γλυκός παππούς που μας διδάσκει τί θα πει αγάπη και μας καλεί μία φορά το χρόνο να κάνουμε τον απολογισμό μας ως άνθρωποι. Να δούμε τί πράξαμε και τί όχι, τί προσφέραμε, ποιούς βοηθήσαμε, ποιούς ενοχλήσαμε, ποιούς απογοητεύσαμε και ποιούς στεναχωρήσαμε, τί θα ήταν καλό να αλλάξουμε στη συμπεριφορά μας και πώς θα ήμασταν αποδοτικότεροι ποιοτικά και ουσιαστικά ως παιδιά, ως γονείς, ως παππούδες, ως σύζυγοι, ως φίλοι, ως συγγενείς, ως εργαζόμενοι και ως εργοδότες, ως δάσκαλοι και ως μαθητές, ως κυβερνώντες, ως πολίτες και ως δημότες.
Είναι εκείνη η αγαπημένη φιγούρα των Χριστουγέννων που με μοναδικό κι έντεχνο τρόπο μας προτρέπει να αναρωτηθούμε αν είμαστε Καλοί Άνθρωποι! Μας νουθετεί, πώς να ακολουθήσουμε το δρόμο της αυτοκριτικής ώστε να επιλέξουμε συνειδητά – για εμάς πρωτίστως - ποιοί θα είμαστε.
Γιατί η ουσία της ζωής, ως φαίνεται τελικά, είναι εκείνο το ουσιαστικότερο μήνυμα που μας στέλνει ο Άγιος Βασίλης και το οποίο αξίζει να πρωταγωνιστήσει στο νου μας έστω και για λίγες ώρες αν είναι αρκετός χρόνος για να γίνουμε καλύτεροι: Πως... για να είμαι εγώ καλά, αν αγαπώ, αν θέλω να προσφέρω κι αν θέλω να εξελιχθώ, θα πορευθώ αγκαζέ με την ειλικρίνεια, τη συνέπεια και την εργατικότητα σε κάθε επίπεδο και θα επιδιώξω το ίδιο και για τον συνάνθρωπό μου. Θα συμβάλλω ώστε να έχει την ευκαιρία – τουλάχιστον - να πράξει αναλόγως, αφού οι άνθρωποι είμαστε ένα σύνολο.
Όμως στην παρούσα στήλη, αυτή τη στιγμή, δεν έχουν χώρο θεωρίες πολιτικών φιλοσόφων για την κοινωνία και πώς αυτή επιβιώνει και δεν καταστρέφεται, ούτε θεωρίες ηθικής.
Κι αυτό, γιατί το ερώτημα ενόψει των Χριστουγέννων είναι ένα και μόνο ένα: Θέλω να είμαι Άνθρωπος ή όχι;
ΥΓ.1. Αγαπητοί Άγιοι Βασίληδες εκεί έξω... δεν είναι πρόωρο το χριστουγεννιάτικο μήνυμα και οι ευχές μου. Έρχονται την κατάλληλη χρονική στιγμή και μας αφήνουν το περιθώριο να προλάβουμε τις “προθεσμίες” του απολογισμού μας. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει η αισιόδοξη πλευρά μου.
ΥΓ.2. Ο Άγιος Βασίλης, ναι.. υπάρχει! Ζει κι ενεργεί! Είναι η καλοσύνη στην οποία μπορούμε να προσθέσουμε όλοι. Καλά Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά!
