Είναι κουραστικός. Κάθε χρόνο τα ίδια. Υπόσχεται ότι θα 'ρθει και τελικά “μην τον είδατε, μην τον απαντήσατε”. Και δεν κάνει έστω ένα τηλεφώνημα να ενημερώσει ότι αλλάξανε τα πλάνα του ή κοιμήθηκε στη μάνα του. Γιορτές είναι, θα το καταλάβω. Τουναντίον, με έχει να ξεροσταλιάζω όλο το βράδυ με τα μπισκότα και το γάλα στο χέρι κι αυτός, ούτε φωνή ούτε ακρόαση.
Μήπως είναι ελληνικής καταγωγής; Γιατί αν ήταν Άγγλος, όχι μόνο δεν θα έστηνε τα ραντεβού του, αλλά θα είχε εμφανιστεί πολύ πριν το παράπονο πνίξει τη Βίσση. Μήπως φταίει το ότι δεν έχω τζάκι, αλλά σόμπα αλογόνου; Μα Άγιος είναι, θα μπορούσε να βγει από οπουδήποτε. Από το φουρνάκι μικροκυμάτων, μέχρι το θερμοσίφωνα. Μήπως έχει κολλήσει στο facebook και απαντά στις ευχές για την ονομαστική του εορτή; Ή μήπως δεν ξέρει πού να παρκάρει το έλκηθρο; Σιγά το πράγμα. Βάλε τη μύτη του Ρούντολφ να αναβοσβήνει και παράτα το όπου βρεις. Ένα δώρο θα μπεις να αφήσεις, δεν θα δούμε το Μπεν Χουρ.
Τη βλέπω τη δουλειά. Πάλι εγώ θα φάω τα κουλουράκια. Τουλάχιστον ο Μακόλεϊ Κάλκιν έβγαλε μια περιουσία μένοντας μόνος στο σπίτι. Εγώ εκτός από χιονίστρες λόγω του κρύου, ούτε το κέρμα της βασιλόπιτας δεν παίρνω πίσω, γιατί όλο του Χριστού πέφτει. Αν με ανοίξεις προσεκτικά, θα βρεις μέσα μου όλα τα κουλουράκια των τελευταίων 28 χρόνων. Είναι τα μοναδικά που κατεβαίνουν αμάσητα στο στομάχι, και τα μοναδικά που συνεχίζουν να “τρώνε πόρτα” από το πεπτικό μου σύστημα.
Ίσως βέβαια η διαταραχή αυτή να έχει διδακτικό χαρακτήρα και να προσπαθεί να μου μάθει ότι αν το σύμπαν έχει αποφασίσει να περάσει καλά μόνο του, δεν πρόκειται να μου κάνει το χατίρι όποιο κι αν είναι το δέλεαρ. Συνεπώς και ολόκληρη την οικογένεια Παπαδοπούλου να φέρω στο σαλόνι μου, κανείς δε θα συγκινηθεί. Ρωτήστε και τη Μαράια Κάρεϊ τι περνάει. Είκοσι χρόνια ζητά το ίδιο πράγμα για τα Χριστούγεννα και απ' το τόσο φτύσιμο, θα αρχίσουν να την κολλάνε πάνω στα γράμματα για τον Άγιο Βασίλη.
Είμαι όμως αγύριστο κεφάλι. Ενώ έχω υποσχεθεί πολλάκις στον εαυτό μου ότι δεν θα πέσω ξανά στην ίδια παγίδα, η ιστορία επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο. Με την ίδια ακριβώς σειρά, χωρίς καμία αλλαγή. Στην αρχή, αγκομαχώντας ακόμα από τα σημάδια που άφησε ανεξίτηλα επάνω μας το απερχόμενο έτος, δηλώνω κατηγορηματικά ότι φέτος τις γιορτές δεν θα ενδώσω στο φλερτ του Χριστουγεννιάτικου πνεύματος. Επιπλέον, υπογραμμίζω ότι δεν θα στολίσω το σπίτι μου, ασκώντας μάλιστα δριμεία κριτική σε οποιαδήποτε διακοσμητική υπερβολή πέσει στην αντίληψή μου, είτε αυτή είναι ένας φουσκωτός Άγιος Βασίλης κρεμασμένος με μανταλάκια στα σκοινιά του μπαλκονιού, είτε ταράτσες φορτωμένες με την Άρτα, τα Γιάννενα και όλα τα περίχωρα.
Όσο όμως ο καιρός πλησιάζει και τα πάντα γύρω μου αρχίζουν να αποκτούν χρώμα, τότε σκέφτομαι μήπως θα έπρεπε να ρίξω λίγο νερό στο κρασί μου και να μπω λίγο στο κλίμα. Και παρόλο που έχω πάρει απόφαση να μην κάνω αυτά που κοροϊδεύω, καταλήγω στο τέλος να κάνω το σπίτι μου “λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο”, δίνοντας την εντύπωση στους επισκέπτες ότι ο Άγιος Βασίλης κοιμάται στο διπλανό δωμάτιο.
Και το κακό είναι πως όταν η καρδιά και το μυαλό παρασύρονται παρέα, το σώμα αδυνατεί να παρέμβει για να σώσει την κατάσταση. Έτσι, εκτός από την επιθυμία σου να φωτίσεις ελεύθερα τα σκοτάδια της ζωής σου, τώρα που επιτρέπεται και δεν θα σε κατακρίνει κανείς για το χαμόγελο στα χείλη σου, εκφράζεις και την ανάγκη σου για ένα θαύμα, όποιο κι αν είναι αυτό. Στέκεσαι στο δέντρο σου, χαζεύεις τα φωτάκια και δε σταματάς ούτε λεπτό να ελπίζεις πως αυτή τη φορά θα ανοίξουν οι ουρανοί και θα εισακουστείς. Δεν τολμάς να το πεις δυνατά για να μη θεωρηθείς ανόητος, αλλά κατά βάθος θέλεις να βγεις αληθινός.
Κάθεσαι στην πολυθρόνα και περιμένεις υπομονετικά τον Άγιο Βασίλη όχι για να σου δώσει το δώρο σου, αλλά για να του ζητήσεις εξηγήσεις. Γιατί δεν εμφανίζεται όλα αυτά τα χρόνια; Γιατί τον ακούμε, αλλά δεν τον βλέπουμε ποτέ; Γιατί μας γεμίζει ελπίδες, οι οποίες μετά το τέλος των Χριστουγέννων μετατρέπονται σε ψευδαισθήσεις; Φτάνουμε στο σημείο να ζητάμε παράταση των εορτών, ώστε να τις κρατήσουμε ζωντανές όσο περισσότερο μπορούμε.
Αλλά όσο είμαστε βυθισμένοι στον λήθαργο αυτό, αγνοούμε εκείνους στη ζωή μας που μπορεί να μην έχουν παραπανίσια κιλά, άσπρη γενειάδα και μία κόκκινη στολή πλύνε -βάλε όλο το χρόνο, αλλά μας προσφέρουν σε ανύποπτο χρόνο όλα αυτά που ζητάμε από ένα απλό σύμβολο. Και αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύ πιο σημαντικοί από κάποιον που περιμένεις να έρθει και δυστυχώς, δεν έρχεται ποτέ. Γι' αυτό μη φοβάσαι να γίνεις εσύ ο Άγιος Βασίλης για τους δικούς σου ανθρώπους. Γιατί όσο εσύ περιμένεις το θαύμα, έχοντας παρωπίδες, κάποιος άλλος έχει αναλάβει τον ίδιο ρόλο για σένα.
Καλές γιορτές!!!!
