“Η επανεκλογή σου, η ζωή μου!”.
Η συγκεκριμένη πρόταση ειπώθηκε από έναν ώριμο άνθρωπο στον γκισέ μίας τράπεζας τη στιγμή που αντάλλαζε απόψεις με τον συνομιλητή του για το παρόν και το μέλλον της Σύρου.
Ευθύς αμέσως “κόλλησα” το αφτί μου στη συζήτηση και εισέπραξα την αγανάκτηση που ενδεχομένως να κρύβουν κι άλλοι δημότες – και όχι μόνο ο ίδιος - για την “προοπτική” που δίνει ο τόπος σε νεότερους αλλά και σε μεγαλύτερους ανθρώπους.
Ο τόνος της χροιάς με τον οποίο ήταν φορτισμένος ο λόγος του, μπορεί να χαρακτηριστεί με επιείκεια αρνητικός αφού η ανωτέρω φράση αποτέλεσε το συμπέρασμα του διαλόγου που προηγήθηκε, το οποίο συνοδεύτηκε από μία ειρωνική κίνηση κι έναν αυθόρμητο μορφασμό του προσώπου του.
Ομολογώ πως τέτοιου είδους ένταση και αυτής της μορφής σχόλιο, θα περίμενε κάποιος ότι αρμόζει καλύτερα στους κυβερνώντες της χώρας και στους “μέντορές” τους, οι οποίοι με τις αποφάσεις των τελευταίων ετών έχουν ρημάξει κυρίως τα μικρομεσαία στρώματα της κοινωνίας. Περικοπές, χαράτσια, διαλυμένες δομές, ανεργία, κενές θέσεις σε Νοσοκομεία και σχολεία, έλλειψη υποδομών και πολλά ακόμη συνθέτουν πλέον τον “χάρτη” της Ελλάδος.
Ωστόσο, όταν μερίδιο αυτής της αγανάκτησης εκφράζεται σε τοπικό επίπεδο, κατανοεί εύλογα κάποιος πως οι δημότες, όχι μόνο αντιλαμβάνονται ότι το νησί βαδίζει όπισθεν ολοταχώς, αλλά βαδίζει χωρίς να φέρει ούτε καν προστατευτικό κράνος.
Πολλές φορές – και προφανώς δεν είμαι η μόνη – που σχεδόν σε καθημερινή βάση, παρατηρώ πως αρκετοί συμπολίτες μας που περπατούν δίπλα μας στο δρόμο, κυριολεκτικά παραμιλούν!
Δεν επιδέχεται αμφισβήτηση πως ο “πονοκέφαλος” της επιβίωσης έχει γίνει πλέον καθημερινός για τους περισσοτέρους, οι οποίοι δείχνουν πολλές φορές να αναμένουν μία πρόταση “σωτηρίας” – έστω και προσωρινής ανακούφισης – από τους αιρετούς στην Πρωτοβάθμια Αυτοδιοίκηση. Δήμος θα πει το σύνολο των δημοτών. Και από τη Δημοτική Αρχή οι πολίτες και οι κάτοικοι αυτού του τόπου περιμένουν μία πολιτική πρόταση αξιόλογη που θα διαπνέεται από σχέδιο και οργάνωση και θα εφαρμόζεται με πρόγραμμα και συνέπεια, με απώτερο σκοπό την οικονομική ανάπτυξη του νησιού, που χωρίς δεύτερη σκέψη θα ωφελήσει επιχειρηματίες κι εργαζομένους.
Οι δημότες αναζητούν ένα “μαξιλάρι” αλλά δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των αιρετών παρουσιάζεται... ξένη, σε ξένη χώρα. Εμφανίζεται να μην καταλαβαίνει τη γλώσσα των πολιτών και να μιλά κινέζικα στους Συριανούς.
Αυτό τουλάχιστον δύναται να εξάγει κάποιος ως συμπέρασμα ξανά και ξανά, παρακολουθώντας την κρίσιμη στιγμή των πολύωρων και εξαντλητικών συνεδριάσεων των δημοτικών συμβουλίων. Έλλειψη οράματος, άσκοπες παρατηρήσεις, αδιαφορία, μη συμμετοχή, λόγια εντυπωσιασμού παρουσία των μέσων ενημέρωσης, τοποθετήσεις μόνο σε ορισμένα ζητήματα και παντελής άγνοια για πολλά άλλα. Σύγχυση για την πραγματική εικόνα του νησιού και εγωκεντρισμός!
Συμπερασματικά στα ανωτέρω δε, αποκαλύπτεται εξαιρετικά προκλητική η περιφρόνηση του ρόλου των αιρετών, τον οποίο οι ίδιοι οφείλουν να εκπληρώσουν και όχι να αφήσουν στην άκρη.
Οι δημότες απηύδησαν και το ομολογούν άλλωστε: “Η επανεκλογή σου, η ζωή μου”. Και οι αιρετοί, αν μπορούν να είναι βέβαιοι για την καρέκλα τους μέχρι το τέλος της θητείας, μπορούν να είναι ακόμη περισσότερο σίγουροι για την αντίληψη που διαθέτουν οι δημότες.
Είναι διαπιστωμένο πως πολλοί εξ αυτών μπορεί τώρα να “παραμιλούν”, όμως κάποια στιγμή κάνει την εμφάνισή του και το νηφάλιο βλέμμα. Εκείνο, που διαδοχικά... υποψιάζεται, αντιλαμβάνεται, κρίνει, αξιολογεί κι επιλέγει! Ψηφίζει τελικά, σχετικά με το αν θα διατηρήσει το success story της ματαιοδοξίας και της συμφοράς!
