Ξαφνικά (;) όλη η Ελλάδα ξύπνησε από το λήθαργο. Ξαφνικά (;) οι πολίτες αυτής της χώρας, η πλειοψηφίας της κοινωνίας τέλος πάντων, αντιλήφθηκαν ότι κάτι κακό πλανάται. Ξαφνικά (;) αισθανθήκαμε φόβο και ρίγος. Ξαφνικά (;) ανακαλύψαμε ότι δίπλα μας ζουν και κινούνται άτομα που ανήκουν στον ακροδεξιό χώρο. Ξαφνικά (;) τα κανάλια συζητούν επί ώρες για την “Χρυσή Αυγή” και για την παράνομη δράση της.
Ξαφνικά και ως δια μαγείας τις τελευταίες ημέρες ζούμε μέσα σε μία γενικότερη αναστάτωση. Αλήθεια πόσο ξαφνικά;
Αλήθεια έπρεπε να δολοφονηθεί ένας νέος άνθρωπος για να βάλουμε στην καθημερινότητά μας, στη ζωή μας, στις συζητήσεις μας για το εάν ή όχι είναι παράνομη η “Χρυσή Αυγή”;
Έπρεπε η κοινωνία να θρηνεί ακόμη έναν άνθρωπο που τασσόταν με κάθε τρόπο κατά της βίας, για να συνειδητοποιήσουμε ότι σε αυτή τη χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία, επικρατεί ο φόβος και η βία;
Αλήθεια όταν στις εθνικές εκλογές του 2012, η “Χρυσή Αυγή” έμπαινε στη βουλή μετά “βαΐων και κλάδων”, δεν ενοχληθήκαμε; Δεν προβληματιστήκαμε; Δε νιώσαμε από τότε, έστω και λίγο, υπεύθυνοι; Δεν ανήκουμε και εμείς στο γρανάζι της ιστορίας;
Δεν ευθυνόμαστε και εμείς με τις πράξεις μας, με τα λεγόμενα και τα γραφόμενά μας;
Κόμματα, πολιτικοί, πολίτες. Όλοι υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάσταση. Όλοι υπεύθυνοι για την άνοδο του ακροδεξιού κόμματος. Για την άνοδο της βίας.
Όλοι λίγο πολύ παίξαμε το δικό τους παιχνίδι, ένα παιχνίδι που στην αρχή φάνταζε ακίνδυνο, αλλά που δυστυχώς καταλήγει σε....τραγωδία.
Ένας νέος άνθρωπος πριν από μία εβδομάδα έπεφτε νεκρός από μαχαίρι Χρυσαυγίτη. Πριν από αυτόν είχαν προηγηθεί δεκάδες άλλα χτυπήματα μελών του συγκεκριμένου κόμματος σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους. Τότε κλείναμε τα μάτια και τα αυτιά στα περισσότερα περιστατικά. Γυρίζαμε, με τον τρόπο του ο καθ΄ ένας, την πλάτη στον Πακιστανό που γινόταν “σάκος του μποξ” στα χέρια της “Χρυσής Αυγής”. Μουρμουρίσαμε όταν το ίδιο κόμμα μοίραζε τρόφιμα μόνο στους Έλληνες και έκανε εφόδους στα νοσοκομεία.
Χλιαρή αντίδραση, η οποία άφηνε το περιθώριο σε όλους αυτούς να εδραιωθούν και να νιώσουν δυνατοί.
Δεν τους απομονώσαμε, δε σηκώσαμε το ανάστημά μας.
Είθε η δολοφονία του Παύλου Φύσσα να είναι η απαρχή του τέλους της δράσης του φασισμού.
Είθε η αντίδραση που τώρα υπάρχει από τους πολίτες να κρατήσει και να ενδυναμωθεί. Είθε να φωλιάσει γερά στην ψυχή μας το σύνθημα “σιγά μη φοβηθώ”.
Και επειδή το κράτος δεν πρόκειται να ενεργήσει προκειμένου να απομονωθεί αυτό το ακροδεξιό κράτος, είθε εμείς οι πολίτες να πράξουμε το σωστό.
Κλείνοντας παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από το προφητικό κείμενο του Μάνου Χατζιδάκη, το οποίο έγραψε το Φεβρουάριο του 1993.
«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του...». Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής...».
