Η ιστορία των απλήρωτων εργαζομένων δεν είναι τωρινή. Η μάστιγα, διότι περί μάστιγας πρόκειται, είναι σύνηθες φαινόμενο των τελευταίων 7 χρόνων, μόνο που τώρα έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις.
Χιλιάδες είναι οι περιπτώσεις εργαζομένων που βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε αυτή την κατάσταση. Άνθρωποι που μάταια, στις περισσότερες των περιπτώσεων, περιμένουν να λάβουν τα δεδουλευμένα τους.
Όπου και αν κοιτάξεις, εντοπίζεις τέτοιες περιπτώσεις. Στη γειτονιά σου, στην πόλη που ζεις. Ιστορίες καθημερινής δυστυχίας. Επιχειρήσεις που έκλεισαν ή που βρίσκονται στο στάδιο του λουκέτου ή που προσπαθούν να κρατηθούν με νύχια και με δόντια, αφήνουν ανοιχτές πληγές.
Οικογένειες που δυστυχούν, ανθρώπους που δεν μπορούν να ζήσουν τα παιδιά τους. Δυστυχία και αβεβαιότητα.
Η απλήρωτη εργασία μπορεί κάλλιστα να συγκαταλεχθεί στην ίδια κατηγορία με την ανεργία. Τι διαφορά έχει αν κάποιος εργάζεται και δεν αμείβεται με κάποιον που είναι άνεργος; Και οι δύο βρίσκονται στην ίδια μοίρα.
Και το πρόβλημα διογκώνεται ακόμη περισσότερο στις μικρές κοινωνίες, όπου οι επιλογές που έχει κάποιος είναι μηδαμινές.
Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στη Σύρο, όπου δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις εργαζομένων που περιμένουν εναγωνίως να βρουν λύση στο πρόβλημά τους. Στην αρχή κάνουν υπομονή, μήπως και αλλάξουν τα πράγματα, μήπως και η επιχείρηση που εργάζονται κάνει ένα βήμα μπρος τα μπροστά. Μπαίνει στη μέση και το φιλότιμο.
Αργότερα όταν τα οικονομικά προβλήματα αρχίσουν και σφίγγουν περισσότερ0, προσφεύγουν σε κάποιο δικηγόρο για να πάρουν νομικές συμβουλές. Όταν πια διαπιστώσουν ότι ο εργοδότης τους δεν πρόκειται να τους πληρώσει, τότε καταφεύγουν είτε στις αρμόδιες υπηρεσίες, όπως είναι η Επιθεώρηση Εργασίας, είτε στη Δικαιοσύνη.
Όμως δυστυχώς, στις περισσότερες περιπτώσεις ο εργαζόμενος είναι ο χαμένος της υπόθεσης. Ακόμη και η προσφυγή στη Δικαιοσύνη, δεν έχει απτά αποτελέσματα. Ο κακοπληρωτής εργοδότης θα φάει μία ποινή, ας πούμε 15 μήνες φυλάκιση με αναστολή, θα κάνει έφεση και η υπόθεση θα παραπεμφθεί στις καλένδες. Ο εργαζόμενος θα μείνει και πάλι μετέωρος, χωρίς δικαίωση.
Απόγνωση και θυμός . Αυτά είναι τα συναισθήματα του κάθε εργαζόμενου που φεύγει από μία δικαστική αίθουσα και δεν έχει κερδίσει το επιθυμητό αποτέλεσμα. “Και τώρα;”, διερωτάται; “Τώρα τι;”. Τι μπορεί να περιμένει; Ποιο είναι το επόμενο βήμα που μπορεί να κάνει; Πότε επιτέλους θα πάρει στα χέρια του αυτά που του οφείλονται; Και έχει και μία οικογένεια που περιμένει και χρέη που εκκρεμούν. Οι τράπεζες καιροφυλακτούν. Μέχρι πότε άραγε;
Δεκάδες τέτοιες περιπτώσεις υπάρχουν στο νησί. Περιπτώσεις ανθρώπων που μόνοι παλεύουν και που τελικά δεν βλέπουν φως στο τούνελ. Άνθρωποι μονάχοι, ανυπεράσπιστοι και απροστάτευτοι.
