Είμαι ολωσδιόλου βέβαιη γι αυτό! Ναι! Θα ένιωθε ντροπή ακόμη και το έκθεμα!
Είναι από εκείνες τις στιγμές που νιώθεις να σε κυριεύει η απογοήτευση. Από τη μία, σκέφτεσαι, ότι έχεις γράψει ένα κείμενο λιτό για ένα θέμα ξεχωριστό και συλλογίζεσαι πως αυτό το τόσο μικρό γεγονός, αυτή η τοσοδούλα σκέψη κάποιων... ενδεχομένως να αποτελέσει μία ιδιαίτερη αφορμή και να καταστεί ικανή να λειτουργήσει ως “εισιτήριο” γνωριμίας για τους επισκέπτες του νησιού με το Βιομηχανικό παρελθόν του τόπου. Ωστόσο, από την άλλη, αντιλαμβάνεσαι πως η φράση που λένε πως λίγα μόλις δευτερόλεπτα αρκούν για να γκρεμίσεις όλα όσα έχτισες, είναι πέρα για πέρα αληθινή!
Ο λόγος για το πρώτο έκθεμα του Βιομηχανικού μουσείου που τοποθετήθηκε στον επιβατικό σταθμό την προηγούμενη εβδομάδα, προκειμένου να έχουν τη δυνατότητα οι επισκέπτες ή όσοι προσέρχονται εντός του χώρου, να πληροφορούνται για τις εκθέσεις που πραγματοποιούνται στο μουσείο και φυσικά, να παίρνουν μία γεύση από την πλούσια και πολυετή ιστορία της βιομηχανικής ανάπτυξης του τόπου.
Μέχρι εδώ; Όλα καλά! Η ιδέα; Άριστη! Η υλοποίηση; Επιτυχημένη! Η εξέλιξη της ιδέας; Ακόμη ευεργετικότερη. Ώσπου... ένας διαδικτυακός περίπατος τα καταστρέφει όλα!
Στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης οι “άνθρωποι” του Πολιτισμού, αιρετοί και μη, φαίνονται να πρωταγωνιστούν σε μία άνευ προηγουμένου λογομαχία διεκδικώντας τα εύσημα για τη συγκεκριμένη ιδέα. Και φυσικά, δεν αναφέρομαι στο σύνολο των λογομάχων αλλά σε ορισμένους μόνο, οι οποίοι όπως αποδεικνύεται έρχονται να ακουμπήσουν τη γύμνια της συμπεριφοράς τους με φόντο τον Πολιτισμό για τον οποίο - λένε – ότι κόπτονται. Σε ποιον ανήκει η ιδέα; Ποιος τη σκέφτηκε πρώτος; Καρπώνεται άλλος τις “δάφνες”;, είναι κάποια από τα ερωτήματα που αναζητούν απάντηση την ίδια στιγμή που η μία “φιλοφρόνηση” διαδέχεται την άλλη...
Ακόμη κι αν εύλογα αντιλαμβάνεται ο καθένας πως σε κάθε εποικοδομητική ιδέα είναι θεμιτό - και αλίμονο αν δεν επιθυμούσαμε αυτό - να γνωρίζουμε δηλαδή το “δημιουργό” της, ωστόσο λίγο μας ενδιαφέρει ή ελάχιστα μας αφορά να παρακολουθούμε τις ευτελείς συμπεριφορές που μολύνουν μία τέτοια ιδέα, διψώντας είτε για να μειώσουν την εργατικότητα κάποιων, είτε για να υποβαθμίσουν και τελικά να αποδομήσουν τη διακριτικότητα κάποιων άλλων.
Έχοντας πάντοτε σαν αρχή ότι η συλλογικότητα και η πολυφωνία γεννούν κάτι αξιολογότερο από εκείνο που θα έφερνε στη ζωή ένας μόνο άνθρωπος, επιλέγω τη θέση που λέει πως η ιδέα – σύμφωνα με την κοινή λογική - δεν μπορεί παρά να τέθηκε στο προσκήνιο από έναν άνθρωπο και να εξελίχθηκε με αυτόν τον ουσιαστικό τρόπο από πολλούς άλλους. Προσωπικά, με λυπεί αφάνταστα σε κάθε τι ουσιαστικό που γίνεται για την ανάδειξη της πολύτιμης κληρονομιάς του τόπου, να παρατηρώ τέτοιους είδους κενές συμπεριφορές, οι οποίες – ευτυχώς – τουλάχιστον, βρίσκουν έδαφος να υπάρχουν σε κάτι εξίσου κενό, που δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης που - δυστυχώς – πλέον, χρησιμοποιεί η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων.
Είναι λοιπόν, από εκείνες τις στιγμές που αναρωτιέσαι αν εκείνοι είναι οι άνθρωποι του Πολιτισμού και της Τέχνης. Αν εκείνοι είναι όντως τα πρόσωπα που γέννησαν την ιδέα και την υλοποίησαν. Και εύχεσαι - με την ελπίδα να νιώσεις καλύτερα και να πάψεις να ντρέπεσαι για τη συμπεριφορά των άλλων - να είναι αλήθεια αυτό που είχε γράψει ο Νίκος Καζαντζάκης: “Υπάρχει στον κόσμο τούτον, ένας μυστικός νόμος – αν δεν υπήρχε ο κόσμος θα 'ταν από χιλιάδες χρόνια χαμένος – σκληρός κι απαραβίαστος: το κακό πάντα στην αρχή θριαμβεύει και πάντα στο τέλος νικάται”.
Δεν γνωρίζω πια πώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η στιγμή που αντιλαμβάνεσαι τι διαδραματίζεται σε αυτόν τον μικρό τόπο, αλλά νιώθω σίγουρα, πως αν η λαστιχομηχανή είχε ψυχή... ΘΑ ΝΤΡΕΠΟΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΥΤΗ!
