Ήταν λέει μία φορά κι έναν καιρό, μία ομάδα νέων και άφθαρτων ανθρώπων που ήθελαν το καλό του τόπου. Άνθρωποι γλυκείς με όραμα για τη Σύρο έδωσαν υποσχέσεις πως θα πορεύονταν μακριά από στείρο αντιπολιτευτικό λόγο, από ματαιοδοξία και προσωπικές φιλοδοξίες, πέρα από κάθε πολιτική αντιπαράθεση που συστατικό της στοιχείο θα ήταν ο λαϊκισμός και η ανόητη επιθυμία για πολιτική ανέλιξη σε θέσεις.
Δείχνοντας πρωτοφανή ζήλο να αλλάξουν τα κακώς κείμενα του τόπου που επί χρόνια “στοίχειωσαν” την ανάπτυξη και την εξέλιξή του, με πηγαίο χιούμορ για την άγνοια κινδύνου που διέθεταν λόγω παρθενικής συμμετοχής στα κοινά, άναψαν τις μηχανές και ρίχτηκαν στην προεκλογική μάχη. Τελικός σκοπός; Να κατακτήσουν... τις καρέκλες του δημοτικού συμβουλίου.
Παρήλθε το πρώτο χρονικό διάστημα, καταμετρήθηκαν οι ψήφοι και οι ορεξάτοι νέοι, όρμησαν στο Δημοτικό Μέγαρο. Δειλά δειλά – προσπαθώντας να απέχουν από το κατεστημένο που επίμονα σου λέω επιβάλει η άρχουσα παράταξη - πάλευαν συλλογικά για ένα καλύτερο αύριο.
Η ειδησεογραφία κυλούσε υπέροχα έως τη χρονική στιγμή που οι νέοι (ναι, ναι οι νέοι ξέρω τι λέω) τσακώθηκαν. Πρώτη έντονη αντιπαράθεση στην αρένα της λογομαχίας, σημειώνεται από τους πρώτους κιόλας μήνες με αφορμή την “επιχείρηση φίμωσης” της δημοκρατίας και της καταστρατήγησης του δικαιώματος να εκφράζονται ελεύθερα οι νέοι δημοτικοί σύμβουλοι.
Με “πόλεμο” ανακοινώσεων αρχίζει να διαφαίνεται το πρώτο συννεφάκι. Και αφού ξεσπά η σύντομη μπόρα...
Όλα εξακολουθούν να βαίνουν καλώς! Πιάνουν τόπο οι – εκ παραδρομής - νουθεσίες στον “μικρότερο” της παρέας, μαζεύεται στο “μαντρί” και τα μέλη της παράταξης αρχίζουν να αποκτούν σταδιακά αυτό το ψεύτικο χαμόγελο και να δηλώνουν πως όλα μεταξύ τους είναι αρμονικά.
Ο καιρός περνά και τρεις από τους νέους προβάλλονται ιδιαίτερα από τον επικεφαλής. Συμμετέχουν ενεργά στις συνεδριάσεις, με τα σωστά και τα λάθη τους τοποθετούνται για θέματα που γνωρίζουν και... αρχίζουν να διδάσκουν ειλικρίνεια στο δήμαρχο. (Ναι ναι σου λέω ειλικρίνεια)
“Δήμαρχε αποφεύγεις να απαντήσεις, δήμαρχε λαϊκίζεις, δήμαρχε πες μας τι έκανες τόσα χρόνια, δήμαρχε εγώ μιλάω με στοιχεία κι εσύ υπεκφεύγεις).
Με τούτα και με κείνα, περνούν κι άλλοι μήνες και αρχίζει να ξεχωρίζει ο... καλύτερος, ο αψεγάδιαστος και ο κατατρεγμένος. Για ακατανόητους(;) λόγους, τα πράγματα μπλέκονται, οι προσωπικότητες θίγονται, η νέα “επιχείρηση φίμωσης” για λόγους “καρέκλας” και με το πρόσχημα της επισκίασης όχι μόνο του δημάρχου αλλά και του “ηγέτη”, τιμωρείται με “αποκλεισμό” και έρχεται η πρώτη αποχώρηση. Μαζί με αυτήν και τις δηλώσεις που τη συνόδευσαν, αρχίζουν οι δημότες να παρακολουθούν σε νέα έκδοση και το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας. Κι ενώ στο κλασικό παραμύθι η Κοκκινοσκουφίτσα πορεύεται στο δάσος μόνη, στην έρημο του δημοτικού συμβουλίου αρχίζει να συμπαρασύρει και άλλους εκλεγμένους. Η δεύτερη αποχώρηση κάνει το ντεμπούτο της και ο “ηλικιωμένος” της παρέας ακούει για μία ακόμη φορά τα εξ αμάξης.
Τα υπόλοιπα μέλη, αμήχανοι θεατές μετρούν σιωπηλά μα με ανακούφιση “απώλειες” από την ομάδα των άφθαρτων και σιγά σιγά η παράταξη αρχίζει να “συρρικνώνεται”.
Ανύπαρκτες οι δηλώσεις των νεοεισερχόμενων δημοτικών συμβούλων για τα παραμύθια που επισκιάζουν το έργο τους και απόλυτη σιγή για τις ραγδαίες εξελίξεις που επιβεβαιώνουν τη μέχρι πρότινως φημολογία περί ανύπαρκτης συνοχής. Ή... μήπως όχι;
Τα διδάγματα και τα μαθήματα εντός της παράταξης τελειώνουν... και δυστυχώς για κάποιους εξ αυτών πλησιάζει η ώρα των εξετάσεων. Στο σύγχρονο παραμύθι πάντως είναι πιθανό οι ρόλοι να αντιστρέφονται και οι πρωταγωνιστές να μπλέκονται. Ποιος είναι ο κακός ο λύκος και ποια είναι η Κοκκινοσκουφίτσα, θα το κρίνουν οι δημότες.
Οι κακές γλώσσες πάντως λένε, ότι η παράταξη άρχισε να ξεκαθαρίζει.
