Ποιος θα φανταζόταν τη δεκαετία του 90, ακόμη και του 2000, έως και το 2007, ότι ο δημόσιος τομέας και κυρίως οι δημόσιοι υπάλληλοι θα βρισκόταν στο στόχαστρο της πολιτικής ζωής.
Εκείνης της πολιτικής ζωής, των πολιτικάντιδων καλύτερα που κυβέρνησαν από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, όπου για ψηφοθιηρικούς κυρίως λόγους, φόρτωσαν το δημόσιο τομέα, βάζοντας όχι μόνο από την “πόρτα”, αλλά και από όποια χαραμάδα έβρισκαν ανοιχτή, τους “δικούς” τους ανθρώπους, παραγκωνίζοντας τις περισσότερες φορές, κάθε αξιοκρατικό κριτήριο.
Με αυτό τον τρόπο, “φορτώθηκε” ο δημόσιος τομέας. Το ίδιο συνέβαινε, μπορεί σε μικρότερο βαθμό και στους Δήμους, αλλά και στις πρώην Νομαρχίες, αλλά και στις Περιφέρειες.
Θα μου πείτε όλοι αυτοί που διορίστηκαν με αυτό τον τρόπο, δεν είχαν το δικαίωμα στην εργασία; Βεβαίως και το είχαν αυτό το δικαίωμα και δεν είμαι από αυτούς που θα τους αναθεματίσουν.
Θα μου πείτε όλοι αυτοί που μπήκαν κάτω από το καθεστώς της βουλευτικής ή κομματικής προώθησης, είναι οι ανίκανοι εργαζόμενοι; Βεβαίως και όχι. Φυσικά υπάρχουν και οι περιπτώσεις που κάποιοι από αυτούς, μόλις καβάτζωσαν τη θεσούλα τους, πιστεύοντας ότι βρίσκονται στο απυρόβλητο λόγω του πολιτικού μέσου που είχαν, λειτούργησαν και συνεχίζουν δυστυχώς, ως “κυρίαρχοι του παιχνιδιού”, γράφοντας στα “παλιά τους τα παπούτσια” την εργασία τους και την απόδοσή τους.
Τα δύο όμως τελευταία χρόνια, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι “αρχιτέκτονες” αυτού του οικοδομήματος, εμφανίζονται ως “τιμωροί”, αναθεματίζοντάς το. Ξαφνικά και ως διά μαγείας, το δημόσιο είναι η μάστιγα της οικονομίας, το δημόσιο βούλιαξε τη χώρα. Ξαφνικά, το «μεγάλο κράτος» αποτελεί την πηγή της κακοδαιμονίας των σύγχρονων κοινωνιών, με την επέκτασή του σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας και των κρατικών δαπανών και «κοινωνικές παροχές». Το «μεγάλο κράτος» χαρακτηρίζεται επίσης ως αντιπαραγωγικό, σπάταλο, γραφειοκρατικό, εστία διαφθοράς και πηγή παραγωγής ελλειμμάτων, ενώ με τις οικονομικές λειτουργίες που αναπτύσσει πνίγει την υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας, ο οποίος φυτοζωεί στη σκιά του πρώτου. Ως μόνη λύση: η απόλυση μερικών εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, προκειμένου να έρθουμε στα ίσα μας.
Πόσο γελείες είναι οι προσπάθειες όλων αυτών των βουλευτάδων, αλλά και των υπουργών της συγκυβέρνησης όταν προσπαθούν να πείσουν για τις προσπάθειες που κάνουν για την ανασυγκρότηση του κράτους. Ενός κράτους που δε λειτουργεί από δική τους ευθύνη και μόνο και όχι από τους “τεμπέληδες” δημοσίους υπαλλήλους. Η πλειοψηφία των εργαζομένων δίνει τον καλύτερό του εαυτό. Και φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, όπως άλλωστε υπάρχουν και στον ιδιωτικό τομέα.
Αυτό το κράτος αφού διέλυσε τον ιδιωτικό τομέα με τους χιλιάδες ανέργους, έρχεται να διαλύσει και το δημόσιο τομέα και ο πιο εύκολος τρόπος για να το κάνει αυτό είναι να το παρουσιάσει στα μάτια των πολιτών, ώς το “κακό” των πάντων. Και δυστυχώς το έχει πετύχει αυτό. Άλλωστε είναι γεγονός ότι οι πολίτες έχουν διαχωρίσει τους εργαζόμενους σε δύο μέτωπα.
Εν κατά κλείδι! Οι απολύσεις εργαζομένων δε θα φέρουν την εξυγίανση του κράτους. Η εξυγίανση θα έρθει με άλλους τρόπους και πρώτα από όλα, θα πρέπει να εξυγιανθεί το πολιτικό σύστημα, αλλά και η νοοτροπία που κουβαλούν όλοι αυτοί που μας κυβερνούν.
