Αναφορικά με το παρόν και το μέλλον της Ερμούπολης και τη διεκδίκηση εκ μέρους του Δήμου του τίτλου της Ευρωπαϊκής πολιτιστικής πρωτεύουσας (μα και ανεξάρτητα από αυτήν) θα ήταν ωφέλιμο να προωθηθεί και να καλλιεργηθεί παράλληλα η ιδέα της δημιουργίας ή της συστέγασης Πανεπιστημιακής Σχολής Συντηρητών Κτιρίων - Μνημείων και Έργων Τέχνης.
Η πόλη αποτελεί ένα μοναδικό ανοιχτό εργαστήριο και η ωφέλεια αυτονόητα θα ήταν αμφίδρομη για τη Σύρο. Θα μπορούσαν όσοι φοιτούσαν να πραγματοποιούν πτυχιακές εργασίες σχετικές που θα αποσκοπούσαν στην έρευνα για την υποστήριξη της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και αυτόματα θα λειτουργούσαν σαν αντίδοτο στην αρτηριοσκληρωτική και βάρβαρη απραξία της γραφειοκρατίας, καθώς νέοι άνθρωποι με γνώσεις, μεράκι, όρεξη, δημιουργικότητα και φιλοδοξία θα αποδεικνύονταν ως πολιορκητικός κριός απέναντι στους κιτς χρωματιστούς καρεκλοκένταυρους. Η ενέργεια που θα δημιουργήσει ένα τέτοιο εγχείρημα λόγω του περιβάλλοντος της πόλης, καθίσταται πηγαία και μη αναστρέψιμη από όποια συμφέροντα τροχοπεδούν τον τόπο.
Αντίστοιχα βέβαια και σύμφωνα με τον ίδιο ειρμό σκέψης εύκολα μπορεί να οραματίζεται κανείς τη δημιουργία δομών και σ'άλλα νησιά μας όπου το περιβάλλον - ανθρώπινο και φυσικό - φωνάζει, μα εμείς δεν τ'αφουγκραζόμαστε έως σήμερα.
Κατά συνέπεια, ανάλογη πρόταση θα μπορούσε να τεθεί επί τάπητος και για μικρότερα νησιά των Κυκλάδων όπως η Ηρακλειά και η Σχοινούσα. Δύο τόποι που “φωνάζουν για τη δημιουργία Σχολής Ενάλιας Αρχαιολογίας και Μελέτης Θαλάσσιου Περιβάλλοντος.
Να μπολιαστούμε από το μεράκι νέων ανθρώπων
Κάποτε, μπορεί να αποτελούσε ανάπτυξη – έως την κρίση – για ορισμένους, μόνον η ανοικοδόμηση, η εποχική ενασχόληση με τον Τουρισμό προσδοκώντας πως τον χειμώνα που μένουμε εμείς κι εμείς θα επιδοθούμε στην λαθραλειία και άλλα παρεμφερή αθλήματα χωρίς να μας βλέπουν... Θα διαφωνήσω. Η Πολιτεία και όσοι μένουν αμέτοχοι από την Τοπική Αυτοδιοίκηση των νησιών πρέπει να προσελκύσουν στο χώρο μας ώστε να μπολιαστούν με νέο αίμα ανθρώπων με όραμα και γνώσεις που χάραξαν πορεία προς το εξωτερικό αναζητώντας όχι μόνο τις όποιες αμοιβές αλλά το δικαίωμα στη δημιουργικότητα, στην αναγνώριση, στη συνδημιουργία και στην καταγραφή νέων σελίδων ένδοξης αναίμακτης σύγχρονης ιστορίας.
Δεν ωφελεί να μακρηγορούμε. Έχουμε χρέος να πράξουμε, να καταθέσουμε προτάσεις και να προσπαθήσουμε.
